mijn cel

Ook al is het verleden soms pijnlijk, het heeft je wel de kennis geschonken om het in de toekomst beter te kunnen te doen.


kan je pas zeggen na een heel lange periode met alle vormen van agressie, woede, angst, pijn, verwachting, ontgoocheling, kwaadheid, teleurstelling, rouw ... maar inderdaad een onzichtbare groeikans!

Ik vraag me soms af of het emotionele enkel nog een plaats krijgt in de late avonduren na een drukke werkdag. Is er nog ruimte voor wie we echt willen zijn, wie we gewoon zijn met onze vele gevoelens die ons ten diepste gelukkig kunnen maken. Of  krijgt juist dat geluk geen kans meer omdat ons zijn beperkt wordt door het economisch aspect? Vroeger had je de baan van je leven, vandaag is je baan je leven. Moeten we niet dringend af van die eenzijdige nadruk op werk als enige vorm van zingeving of mag er ook een vrijplaats zijn voor het emotionele? Voor mensen die ongewild hun baan verloren in deze drukke wereld is het misschien een uitgelezen kans zich volop te ontplooien en zo zinvol te worden voor zichzelf en zo voor de anderen. Maar schreef ik dat een paar dagen eerder ook al niet? In elk geval hoef je geen doetje te zijn om echte waarden  een grotere plaats te geven in je leven al leven we in een cultuur van "moeten". Maar wie de weldaad heeft ervaren van het zich bemind weten zal dit ook vanzelf uitsralen, ook op het werk.

AANWEZIGHEID.

Hebt u iets gemist in vorige overwegingen rond ‘aanwezig-zijn’? Ja, dat hebt u inderdaad en terecht! Want een luisterend oor mogen en kunnen bieden, een ander op verhaal laten komen, zichzelf mogen zijn met zichzelf en bij de ander kan dan wel van veel geduld en medemenselijkheid getuigen, van geloven en vertrouwen dat het wel allemaal weer ergens goed komt, toch zal deze mooie grondhouding die we al eerder ‘sociale liefde’ noemden maar zijn blijvende kracht halen indien die het alledaagse overstijgt; anders houdt deze solidariteit niet stand, hoe goed ze ook was bedoeld en met wat voor een enthousiasme je er ook  voor bent gegaan. De sociale liefde kan maar gedragen worden door die innerlijke AANWEZIGHEID die voortkomt uit een blijvend geloven in Diegene die naast me loopt en nederig mee zoekt en blijft luisteren, de Heer zelf. Slechts door die spirituele kracht van het diep en echt geloven en vertrouwvol volharden in ons nabijzijn wordt deze taak een lichtheid. Enkel in het gebed zullen wij de energie vinden verder en nog betrokkener aanwezig te zijn. Uiteindelijk is wat wij doen vrucht van ons gebed, en niet omgekeerd. Het is met een christelijke grondhouding dat we naar elkaar kunnen toegaan, en dat maakt het verschil met de ‘sociale liefde’, want wij mogen ondanks alles terugvallen op de Heer, in blijvend vertrouwen, want God kan niet alles; Hij kan alléén maar barmhartig zijn, keer op keer!

Ja, vrienden, deze dimensie hebt u gemist in vorige bijdragen. Bidden is soms niets méér dan het kijken naar zoals ik graag kijk naar het bruin houten beeld van de Lieve Vrouwe. Ik hou van de manier waarop de plooien van haar kleed vallen, zo natuurlijk, en de tedere schuine stand van haar hoofd, alsof ze niet allen mijn gedachten kent, maar ze ook stilzwijgend goedkeurt. Dat dit Licht je mag begeleiden wanneer je probeert menselijk gelovig aanwezig  te zijn!

"Ik heb veel moppen verzameld, weliswaar oude moppen, maar als je de Italiaanse en Spaanse gastarbeider door jeugdige Marokkaanse criminelen vervangt, kom je al een heel eind ver".

Deze uitspraak is ergens blijven hangen en hoe langer hoe meer zie ik hoe in zo een eenvoudige zin zoveel evolutie steekt in ons Westers wereldbeeld, zeg maar in eigen land en dan amper in een paar decennia. Moppen hebben dan wel al altijd bestaan maar zijn wellicht nooit zo kwetsend geweest dan wat we vandaag vaak moeten aanhoren en die allochtonen moeten ondergaan. . Maar die moppen op zich nog  daar gelaten, bemerk de grote evolutie  hoe die mensen toen benaderd werden, zoals van 'gastarbeiders' naar 'criminelen' bijvoorbeeld. We hebben er zelfs een nieuwe naam aan gegeven: allochtonen! En bemerk ook het verschil tussen oud en jong. Inderdaad kwamen de eerste mensen naar onze lage landen eerder op hogere leeftijd, ook toen al op zoek naar werk en een inkoomen voor de familie die in het thuisland achterbleef,  daar waar je heden in ons straatbeeld en dat niet langer enkel in grote steden overal jonge mensen aantreft.  Het pijnlijkst nog is dat iedere immigrant bestempeld wordt als crimineel, profiteur, daar waar wij de eerste generaties hebben ontvangen omdat hier velen niet langer dat harde, zware en gevaarlijkke werk wilden doen. Zovelen zijn zelfs omgekomen in de steenkoolmijnen. Was er toen geen discriminatie misschien? Jazeker, herinnert u zich maar aan de borden en raamaffches: "Non aux Nord-Africains". Maar het grootste deel van de bevolking stond niet achter deze leuzes;  toen werd wél geijverd voor de integratie. Wij hadden de mond vol over GASTARBEIDERS, en terecht. Via scholen werden colleges gegeven rond dit onderwerp en onergetekende heeft ooit een spreekbeurt moeten geven met de titel : gastarbeiders zijn geen lastarbeiders. Een opdracht die zelfs in groep gebeuren moest, en mét de bandopnemer naast ons.
Een bandopnemer ... het woord alleen al geeft aan hoe alles zo snel is geëvolueerd. Maar we werden in elk geval opgeroepen positief te staan tegenover mensen uit Italië, Spanje en andere nationaliteiten. Het woord 'crimineel' werd toen niet op die mensen ge'kleefd, kwam niet eens uit onze mond. Van waar die ommekeer? Omwille van hun afkomst, huidskleur; religie misschien? Alléén al omwille van het feit "Marokkaan" te zijn, zoals deze bedenking begon. Waarom vrees voor Turken en Marokkanen, ook al hebben we die mensen nooit gesproken; aan de andere kant gaan we precies naar die landen graag op verlof! Voor mij was het wel een bijzondere en leerrijke ervaring toen ik een periode lang Nederlands mocht aanleren voor anderstaligen; lees je nog in mijn archief hier.
Vanwaar ook ergens die ommekeer bij senioren zélf, die blijkbaar hardvochtiger geworden zijn, ondanks hun eigen opvoeding en voor wat zij stonden?! Horen wij niet te vaak het woord "die vreemdelingen, stuur ze terug". Alléén al dat woord "vreemdeling". Let op, ik geef hier een objectieve bednking mee van wat ik ook zelf rond mij hoor en zie, die ommekeer in amper 30 jaar!
Het wordt bijna weer eens Kerstmis en ik vrees dat ook dit jaar er geen plaats zal zijn in de herberg voor die vreemdelingen.