Ik was er even niet ... Maar vandaag zit ik net als elk jaar met een dilemma wat bloggen betreft. Het is haast een must op deze elfde november hulde te brengen aan allen die hebben gestreden voor de vrijheid van ons vaderland zoals mijn grootvader die vier jaar lang aan het ijzerfront vocht, en meteen aan de ontelbaren die in een vreemd land op vaak bitter jonge leeftijd hun leven moesten laten ...Aan de andere kant wil ik ook mijn patroonheilige de eer geven die hem toekomt. Want nog steeds probeer ik te leven zoals Sint-Maarten, die deelde met zij die niet genoeg hadden en hebben , en dan niet zozeer in materiële goederen. Het was dan ook niet zomaar een keuze voor mijn blognaam toen ik 'Maarten' lanceerde, ondertussen jaren terug.
Her is misschien voor jullie een gelegenheid iets te lezen rond deze bijzondere figuur die veel meer is dan - in bepaalde streken dan toch - een gulle kindervriend.
Je kunt alvast eens stilstaan bij 'de litanie van Saint-Martin'. Ondertussen biddend denken aan zijn die gestorven zijn ... voor?
Friends are little blessings
Sent from above
To guide and support us
With all their love
Friends are little blessings
With a great big heart
Sharing their wisdom
And all that they are
Friends are little blessings
Angels in disguise
Hugs straight from heaven
Under the guise
Of a caring friend
But underneath you’ll find
A loving gentle soul with a lot to give
Friends are blessings indeed
And I’m ever so grateful
You were one of them sent to me
Het gebeurt me niet zo vaak meer maar vandaag heb ik me toch weer eens geërgerd en wel om volgnde. Je kent ze wel, de lange bedelbrieven- recto verso bedrukt- met onderaan een overschrijvingsstrook aangehecht om nog eens diep in de geldbeugel te tasten. Op zich heb ik daar geen bezwaar mee want elke organisatie betracht het beste om de medemens betere levenskansen te geven, zij het in eigen land of ver van hier. Maar keer op keer vraag ik me af of die bedelbrieven wel moeten, denkend aan de kostprijs van het drukwerk en de verzendingskosten, zeker als er dan nog vaak een 'gratis' kalender of andere wordt meegestuurd.
Je leest in deze brieven inderdaad heel sschrijnende verhalen, ja zelfs soms tot tranen bewogen, maar dan komt mijn ergernis, eigenlijk mijn echte vraag, want haast al deze brieven eindigen met : Het kost SLECHTS €41,- om een leven te redden!!! Als het SLECHTS zo weinig kost, waarom al die onnodige kosten? Geef die mensen dat luttele bedrag in handen en val ons niet langer lastig! Verspil jullie uitgaven niet aan die dure mailings!
Hoe geloofwaardig is het trouwens dat je een kind of een mens voor €41,-het leven kan teruggeven?! Sorry, ik moest dit even kwijt. SLECHTS .....
"Wie of wat je bent en welk geloof je ook belijdt, toon wie je bent en geniet
van de goddelijke momenten want het zijn voortekenen van het hiernamaals. Wees
dankbaar maar probeer ook om te gaan met tegenslagen. Ja, vraag dan maar Zijn
beschermende hand. Want ik ben er zeker van dat Hij bij ons is en voor ons
zorgt. En blijf ook het goede zien in de mens. Zie elkaar graag en neem het op
voor mekaar. Dat is wat elke godsdienst ons leert."
Woorden
van Stef Desodt bij de voorstelling van zijn boek: "Zo veel godsdiensten voor
die ene God. Davidsfonds Leuven 2011. ISBN 978-90-5826-9.
hadden het de voorbije dagen en weken voortdurend over de financiële en econmische crisis; m.a.w. over onze welvaart die ons uit handen lijkt te glippen, MAAR ik moest mijn uiterste best doen om in een hoekje van de krant - en al helemaal niet op tv- iets te zien rond het werken aan welzijn, aan ons aller welzijn. En toch hebben alle leiders die zinzoekers zijn, en dit vanover geheel de wereld, gelovig of niet, over alle verscheidenheid van religie en/of ideologie zich teruggetrokken om verder te werken aan VREDE, en dit te Assisi.Waarom komt dit niet in het nieuws?! Dit gaat ons toch allen aan. Misscfhien ligt daar wel de basis van een écht beter leven, dat verder gaat dan geld en macht.
Veel mensen denken dat met iemand samen zijn betekent dat je alles tot in de kleinste details van elkaar moet weten. Zelf denk ik dat je de belangrijkste dingen van elkaar moet weten , en dat je er moet zijn wanneer je partner je nodig heeft. Al het overige is VERTROUWEN!
Ja, het blijft één van mijn kernwoorden in mijn blog, zeg maar in mijn leven. Vertrouwen en behoefte aan privacyhoeven elkaar niet in de weg te staan. Mensen worden verliefd op wie we als individu zijn. Wat zou het voor zin hebben deze individualiteit op te geven?
... Of noem ze seriemoordenaars en verkrachters ... ingegeven door het proces van verleden week:
Het grootste voordeel dat wij hebben op die monsters, is niet dat we weten hoe ze denken. Dat is niet zo moeilijk. Het is dat zij nooit zullen begrijpen wat wij denken. Zij kunnen niet begrijpen hoeveel wij van elkaar kunnen houden, en dat weten ze. Vooral daarom hebben ze de pest aan ons. LIEFDE, DAT IS HET GROTE VERSCHIL!
In het verleden had ik het hier meerdere keren uivoerig rond pesten, pestgedrag en de verregaande gevolgen voor het slachtoffer en zijn omgeving. Deze dingen vind je misschien terug in mijn archief.
Macht en een hoge positie brengen afgunst met zich mee. Er zijn zo van die mensen die het maar niks vinden dat je goed kan opschieten met je collegae omdat je blijkbaar ook resultaten boekt. Dan hoopt die 'manager' dat je zult falen; hij zal je heel scherp in de gaten houden. Eén misstap en ik garandeer je dat er iemand in de buurt zal zijn om die te zien en te rapporten, natuurlijk aan die machomanager in dit geval. Zo zullen ze vanaf nu één front vormen. Vanaf dan moet je rekening houden met een feitelijke sabotage van jouw inspanningen.
En dan heb ik het niet over grote, in het oog lopende zaken.
Denk aan de dood door duizend kleine sneetjes. Minimale foutjes of hobbeltjes in e weg die je aflegt, alleen bedoeld om je in een slecht daglicht te plaatsen ... en voor je het weet werd een voortijdig einde gemaakt aan je kunnen ...
Zolang je anderen kunt helpen, ben je niet arm.
Grace Kaunda
... want voorbije dagen werd ik letterlijk geholpen door iemand waarvan men soms zegt 'dat hij geen nagel heeft om in zijn ... te krabben'; ik voelde me echter rijk door zijn hulp, voor hem een kleintje, voor mij een grote opluchting: en misschien wel het resultaat van wederziijds, soms moeilijki opgebouwd VERTROUUWEN door de jaren heen; want toen hij arm was van geest kon ik hem helpen. Elkaar blijven helpen, ondanks alles, maakt dus rijk!
Het enige wat ik eigenlijk van je verlang, waar ik het meest behoefte aan heb, is de zekerheid dat ik altijd de telefoon kan oppakken, en dat jij er zal zijn!
Doe al het goede dat je
kunt met de middelen de je
hebt op de manier die je gewoon
bent op de plaats waar je
staat in de tijd die je gegeven
is voor de mensen die je
kent zolang het mogelijk
is.
Al heel lang staat deze tekst in de zijlijn van mijn blog, maar op de duur wodt er misschien, ook door mezelf, naast gekeken of er overheen gelezen. Toch is het een opdracht die elke dag mogen ontvangen en die we naar godsvrucht en vermogen mogen uitdragen.
Ik ben fier in een gemeenschap te leven die zorg draagt voor mensen die het even moeilijk hebben, of een domme beslissing nemen! Zelfs als dat wil zeggen dat ik extra belasting moet betalen! Want ik voel me gesteund door de wetenschap dat de dag dat ik of één van mijn geliefden het om welke reden dan ook even moeilijk heeft, die steun er ook voor mij zal zijn. Maar dat lijkt iedereen te vergeten!
Begin met je partner en je kind lief te hebben, en breid dan je liefde zo verder uit tot je alles in het leven lief hebt gekregen, want ondanks alles is het leven een ongelooflijk cadeau.
Er mens wordt gelukkiger als hij zich vervuld voelt door dingen te doen die zinvol, juist en goed zijn en als hij verbinding heeft gevonden met een groter geheel: het netwerk van gezin, vrienden, de mensheid, de natuur. Ook de liefde is onontbeerlijk net als de onmetelijke goedheid van God en zijn barmhartigheid.
Laatste woorden zijn geïsnspireerd - trouwens ganse blogje vanadaag - omdat we juist ondanks alle oneheilsvoorspellingen rond de gezondheid van vader, straks aan de feesttafel mogen aanschuiven voor zijn 85 jaar. Voor de vrienden bloggers laat ik u verder wat update geworden op het gepaste moment. Maar laat me vandaag vooral met een dankbaar hart voor dat mooie leven dat we straks vieren hier u allen een zomerse herfsZONdag toewensen!
Sterken en bemoedigen we elkaar in het netwerk van familie en vrienden, in VRIENDSCHAP EN LIEFDE!
Ze willen wrede foto's op sigarettenpakjes kleven! Waarom geen foto's van hongerige kindjes op Mcdonalds verpakkingen? Waarom niet gefolterde dieren op cosmetica? Waarom geen ongelukslachtoffers die gedood werden door alcoholiekers op bier en wijnfllessen? Waarom geen geldgeile politiekers op belastingaangiften?
Vandaag, nationale ziekendag, is de dag
waarop we aandacht willen vragen voor de chronisch zieke of de minder mobiele
mens. Elke mens is meer dan zijn ziekte, ziek zijn is meer dan een louter
fysische aandoening.
Een zorgzame samenleving is een
gemeenschap die investeert in zorg om mensen en ondersteuning biedt aan allen
die zich betrokken weten bij het lijden van medemensen.
Daarom zijn wij dankbaar dat ook op onze
parochie zich heel wat mensen engageren en inzetten om te luisteren naar zieken
en hun noden, en hun belangen ter harte nemen.
Om arbeiders die dagelijks kiezen voor een
zorgzame gemeenschap, bidden wij:
Enfin zo luidt toch de titel van de categrorie waar mijn blog zich situeert. Dus even zomaar van de hak op de tak wat voorbije dagen aan me voorbijtrok zonder chronologische volgorde.
Deze namiddag ben ik mijn ma gaan helpen bij het lappen van de ramen en dat vroeg heel wat meer tijd dan verwacht. Maar misschien door het nooit eerder geziene aantallen vliegen die ik ter plaatses moest doodmeppen. Het waren er zeker honderd! Maar goed het resultaat mocht gezien worden, niet van het kloppen hé ... En moeder, ze zag dat het goed was. Ja het is nu aan ons te zorgen voor eigen ouders.
En zo kom ik naadloos bij mijn vader terecht die straks op acht oktober 85 jaar wordt, een magisch getal. Die verjaardag willen ze thuis niet zomaar laten voorbijgaan en ze hebben dan ook maar op het nippertje gekozen voor een feestmaal met alle kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, lieven en ... in een restaurant. Het weze hen gegund.
Jammer genoeg werd papa overvallen zaterdag ll. met een gevvoel in zijn ogen alsof eer constant haar voor de ogen hing en hij probeerde het maar weg te vegen met zijn hand. Dan maar een oogarts in alle spoed opgezocht die verklaarde dat één van de ogen continu aan het bloeden is. Uiterlijk niets aan te zien en verder ook geen gewaarwordingen. De oorzaak moet nog verder gezocht worden maar er werd nu al voorspeld dat hij minstens zes maanden last zal hebben van dat verschijnensel. ... Heel jammer zo net voor zijn verjaardag.
Maar om dit niet aan zijn hart te laten komen heeft hij voorbije dagen dan maar de appel- en pereenoogst binnengehaald. Nog nooit zo veel en zo een grote appels voelen er te rapen!
Wat de achterkleindinderen betreft. Leah werd zondag ll. gedoopt met een heel mooie aan grijpende plechtigheid die voorafging aan heel wat voorbereiding door ouders en familie. Daan daarentegen mocht eindelijk het ziekenhuis verlaten; dus enkele dagen later dan voorgezien. Het borelingske wilde plots zijn eten al staken. ...
En hier, de gewone dingen. Nog wat laatste snoeiwerk in de tuin aangebracht, o.a. gemakkelijk aan het tuinhuis te kunnen nu het een nieuwe beurt nodig heeft. Ook nog een paar aanplantingen gedaan; en verder vooral gezorgde voor de gerraniums die blijkbaar een tweede leven zijn begonnen met weelderige bloemen en nog heel wat meer botten dan tijdens de zomer.
Ik heb me hier nu wel voor één keer zelf overtroffen. Resultaat van gedane werk thuis bij mijn ouders, of adrenalinen van het fitnessen, wie zal het zeggen.
Sinds jaar en dag zie je de foto van Don Bosco in de rechterkolom van mijn blog, net als de figuur van Maria. Destijds heb er het uitgebreid over gehad. Vandaag nog even terugkomen rond het waarom maar vooral nog even een ander woordje dat velen blijkbaar stoort. Ik kreeg mijn eerste jaren opleiding als intern in een Don Boscotehuis waar waarden als burgerzin en christen-zijn hand in hand gingen. Het zijn waarden die me getekend hebben tot opo vandaag, want in die waarden ging het vooral om open te staan voor de minderen, de zwakken onder ons zoals Don Bosco ook een levend voorbeeld was voor de achtergestelde jeugd van zijn tijd en streek.
Ik besef dat deze foto van Don Bosco uit de tijd is, al zag ik gisteren nog een foto van nieuw gewijde priesters met boord. Waarom ik hier even uitwijd heeft met volgende te maken. In 1988 mocht ik deelnemen aan het wereldcongres voor oudleerlingen van Don Bosco waar vele o.a. ook veel jongeren elkaar mochten ontmoeten. Op het einde kregen allen een foto op een A-4-formaat, geplakt op stukje hout. Daar kon je dus een een groet achterlaten voor een ander die je had ontmoet. Dus zo gebeurde ook bij mij en zo zijn er namen uit Bethlehem, Egypte, Ierland, en zelfs El Salvador achtergebleven op dat plakkaat dat ik dan ook met enige dankbaarheid heb opgehangen in mijn slaapkamer.
Ik weet en besef dat de foto op zich niet zo aanspreekt, en dan gebeurt het wel eens dat mensen hun neus ophalen wanneer ze die foto zien hangen, hun voorhoofd fronsend of op de man afvragen op ik misschien ooit priester was ....Neen dus! Ik moet toegeven dat ik recent die foto wou verwijderen en toen zag ik op de keerzijde plots weer die namen van al die mensen ... en heb hem teruggehangen, want Don Bosco heeft na Maria een bijzondere plaats in mijn leven ...
Waarom moeten wij ons als christen altijd verdedigen?
Ik ken jou ik weet wat je denkt vang je emoties begrijp wat je zegt. Ik ken je wensen en je dromen en kan ze delen als je je eenzaam voelt.
Jij kent mij Je hoort mijn gedachten ziet mijn vragen ontdekt wat ik wil Jij kent de route van mijn leven en wijst me de weg als ik de richting niet meer weet.
Voordat je iemand pijn doet, neem een stuk papier en verkreuk het .....Nu dat is gebeurd probeer om het papier terug te zetten als voorheen , glad ..Je kunt het niet, is het niet? Onthou ....het hart van een mens is zoals dat stuk papier; eenmaal je het kwetst is het moeilijk het terug te krijgen zoals voorheen ...niet waar? Dus denk aan dat papier voor je weer iets doet .......
Er weerd nog nooit zo veel geknuffeld als op Internet. Real is nog een andere zaak. Ik kom erbij dit te bloggen toen ik een leuke video zag die jullie misschien ook hebben gezien waarbij een paar jongen mensen, via een plakkaat in verschillende talen, andere mensen er toe aanzetten elkaar te knuffelen. Wat heel moeilijk op gang komt deint al vlug uit en het is heerlijk te zien hoe mensen, oud en jong, elkaar in de armen vliegen. Toen ik die (h)eerlijke video ook aan paar vrienden en bekenden stuurde, kreeg ik volgende en terechte bemerking:
Het was mooi die "gratis knuffels".
Maar ja, eigenlijk zijn knuffels altijd gratis; ze kosten niets; alleen komen ze op hun weg over en weer zo vaak twijfels tegen.
En twijfel - de tegenhanger van vertrouwen - kan zoveel goeds verstoren.
Je kunnen inleven in de gevoelens van de ander is de eerste vereiste als je iemand echt wil ontvangen. Het gaat erom de ander objectief voor je te zien, zonder moreel te oordelen over hem of haar. Luisteren betekent het mogelijk maken dat de ander gehoord wordt in wat hem ten diepste beweegt. Het is luisteren zonder een antwoordstrategie voor te bereiden en zonder te kiezen welke rtichtlijnen je zou willen meegeven.
Elk mens is uniek, heeft een eigen geschiedenis. Geef hem of haar de kans openlijk te spreken zonder dat je het woord afneemt of zelf het hoge woord voert.
Zorgen hoeven niet toegedekt te worden, en degene die zich nergens zorgen over schijnt te maken, mag de tijd krijgen om rijper te worden.
In een kleine Amerikaanse stad wordt het naakte, in een deken gewikkelde lichaam van een jonge vrouw gevonden die op brute wijze is vermoord. Haar gezicht is ernstig verminkt en aan haar teen zit een mysterieus sleuteltje gebonden. FBI-agent Daniel Vartanian wordt op de zaak gezet, ook al is hij nog ernstig getraumatiseerd door de recente dood van zijn ouders, die werden omgebracht door zijn broer, de seriemoordenaar Simon Vartanian. Dan worden er nog meer lichamen gevonden, en de moorden vertonen opvallend veel gelijkenissen met de moord op Alicia Tremayne, dertien jaar daarvoor. Het lijkt erop dat er een copycat-seriemoordenaar actief is die geen fouten maakt – totdat de tweelingzus van Alicia in het stadje opduikt…
Deze opvolger van Sterf voor mij heeft alles wat een goede thriller moet hebben: een ijzingwekkend plot en levensechte personages.
Nog heel vlug een berichtje toevoegen, want mijn nichtje en haar man hebben hun liefde een nieuwe naam gegeven. DAAN zag deze avond rond 19.00 u het levenslicht. Meteen het eerste kleinkind voor mijn oudste zus en haar man.
Op 14 juni werd LEAH geboren, en dat was dan het eerste kleinkind van mijn broer en zijn vrouw.
Zo werden mijn ouders op korte tijd voor de eerste maal overgrootouders. Dankbaar dat zij dat nog mogen beleven en blij voor alle familieleden wou ik jullie dat niet onthouden, want ben natuurlijk ook een beetje fier, al staat deze nieuwe generatie al wat verder van me af.
PROFICIAT aan allen en vooral GELUK, heel veel GELUK met de kleine boelekes!
Gesloten boeken tonen enkel hun rug en blijven zitten in de boeken-kast.
Pas als ik jouw boek mag openen, zal ik je echt leren kennen en jij mij.
En hoe moeilijk vinden we het vandaag toch maar iets prijs te geven van onszelf! Misschien missen we zo wel de kans om een ander te leren kennen, samen met hem of haar op stap te gaan ... een leven lang.. weg met het geheim, of met het gedeelde geheim.
Kun je zwanger worden zonder bewust gevreeën te hebben? Het overkomt Lotte. En dit is nog maar het begin van een reeks gebeurtenissen die eerst hooguit vreemd zijn, maar later ongemakkelijk en tenslotte angstaanjagend worden.
Lotte ontdekt wie de oorzaak is van de dreiging die haar leven gaat bepalen. Maar ze is niet gewend te vechten, ze is gewend te vluchten. En daar heeft ze een reden voor.
Tot ze beseft dat haar geweten haar altijd op de hielen zal zitten, welke kant ze ook op rent.
Ik mag dan een gezond wantrouwen hebben tegenover vrouwelijke schrijvers, maar nadat ik deze bloedstollende literaire thriller van Loes den Hollander heb gelezen moet ik mijn vizie herzien. Tot aan de laatste bladzijde is het een rollercoaster vol angst om telkens inderdaad te vluchten, en toch wil je dat dit boek nog boeken duurt!