Berichten van 1 januari 2019 tot 31 december 2019

Er is een groot verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn, al kunnen die beiden soms wel samen gaan. Bij deze maak ik van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat alles goed gaat met me, want toen ik recent een foto heb geplaatst van een gast die alleen op een trap zat, zich afvragend of hij nog wel vrienden had, waren een paar onder jullie die dachten jullie steun nodig te hebben of in elk geval een goede partner. Het thema blijft me bezig houden omdat ik zo veel dingen lees en zie hoe mensen niet langer lijken mee te tellen als ze alleen zijn, ook al hebben ze zo veel genaamde vrienden op sociale media. Maar het blijft hoe langer hoe moeilijker ook deze mensen van vlees en bloed te ontmoeten, van hart tot hart zodat er misshien wel iets kan groeien! Onderstaande foto was weer eens zo een schreeuw van iemand die wel zegt dat hij mooi en intilligent is, maar weer uitziet naar een Valentijn zonder tegenpool. Misschien zoeken die mensen ook in een vijver die voor hen te jong is... Ik hoop zo aan bepaaalde mensen een antwoord te hebben geboden, want ik voel me als een vis in het water.

Goeie dag!

Zieken en mensen met een beperking krijgen in Lourdes voorrang, altijd en overal! Het is hét voorbeeld van evangelische inzet en diaconie: zien wat jongeren maar ook verpleegkundigen en brancardiers in Lourdes waarmaken, de klok rond en elke dag opnieuw, mét de glimlach. Naast deze inzet trof ons ook de ‘verbondenheid’. Ieder vertrekt met zijn eigen rugzakje. Maar je draagt het nooit alleen in Lourdes. Je beleeft er vriendschap, zorgzaamheid voor elkaar, er worden zalige gesprekken gevoerd, er wordt plezier gemaakt… Het ‘samen’ zorgt ervoor dat je vol vreugde huiswaarts keert, met een verbondenheid die lang, zéér lang zal blijven nazinderen. Als je in Lourdes bent geweest, keer je ‘een beetje anders’ terug. En ik kan dit getuigen, want ik was er drie maal als brancardier en bedevaarder.

 Wie onbetrouwbaar is, gaat aan zijn oneerlijkheid ten onder.

ZO KORT, ZO KOUD, ZO WIT EN NAT, MAAR MET EEN GEUR NAAR LENTE!

Geweld kan ook een schreeuw zijn

van mensen die ten einde raad zijn,uitzichtloos.

Die niet gehoord worden.

Die niet meetellen. Er niet bij horen.

Je oogopslag verraadt verdriet.
Je mond zegt dat soort zaken niet.
Je houdt je flink en strekt je nek
en houdt jezelf weer voor de gek.

Yvonne Mulder

Gelezen op de OLV-kalender. En het raakte me wel... Het raakt heel velen denk ik.

Daarom plaatste ik het hier...

Geschiedenis is ook geschiedenis van bewegingen.
In de negentiende eeuw: de arbeidersbeweging.
In de twintigste eeuw: de Vlaamse beweging, vrouwenemancipatie, burgerrechten, mei68, ...
En telkens waren er "weldenkende" politici die dit niet realistisch of overdreven of te duur vonden. En die dachten, het gaat wel voorbij.

En nu met de klimaatbeweging is het weer van hetzelfde. Een wetenschappelijk wereldwijd ondersteund feit stelt men zelfs ter discussie. Of men zegt dat de jeugd maar braaf moet studeren en het dan maar zelf moet oplossen.
Er is zoiets als de verkeerde kant van de geschiedenis.

Het was hartverwarmend te Brussel zondag. Een waardige manifestatie (pech voor de Brusselse vuilnisdienst, weer geen werk vandaag) met mensen van alle leeftijden, veel gezinnen, veel kinderen. Geen angstige, maar een positieve sfeer. Wel de macht van het aantal tonen en...dit stopt niet.
Er worden geen extreme dingen gevraagd. Alleen dat ons land doet wat zoveel Europese landen al doen.
Er is zoiets als de juiste kant van de geschiedenis.

leven

en als jij toch daarna
en verder en nabijer
bij iemand en bij ons
klinkt het toch niet voorgoed

en dieper en nabij
jij bent toch nog zo levend
en eindeloos onnoembaar
jij bent weer en voorgoed

of als je toch nabij bent
dan klinkt het als een morgen
die onze ochtenden voortaan
zo heerlijk kan verzorgen

en als je er weer bent
die ochtend van weleer –
ben jij dan niet het licht
een stukje van de Heer…

Jan Coghe

Heel herkenbaar! Gelukkig ben ik niet de enige!

Het is helaas een harde realiteit in deze maatschappij, zeker op dagen als Valentijd, en dat terwijl we zot gemaakt worden door de sociale media allerhande. Maar eens de laptop dicht, zitten velen voor zich uit te staren, weliicht  met de grote vraag:waarom word ik niet aanvaard zoals ik ben?! Waarom zijn mensen die alleen zijn om welke omstandigheden dan ook, zelf vaak een voorwerp van spot, haat en pesten? Zo vele vragen. Misschien omdat de verbondenheid is weggevallen daar vereinigingen afsterven, en elk op zich wordt teruggeworpen. het zijn slechts enkele bedenkingen. Ja, zoals in het fotootje: WAAR ZIJN MIJN VRIENDEN GEBLEVEN?!

2 februari, Maria Lichtmis.

Opdracht van Jezus in de tempel.

We vieren dat Jezus, zoals elk joods jongetje, toegewijd wordt aan God.
Op de icoon wachten Simeon en Hanna op Jezus in de tempel.
Simeon had van de heilige Geest de belofte ontvangen dat hij niet zou sterven vóór hij de Messias had gezien.
Nu neemt hij het Kind in zijn armen en jubelt van vreugde:
"Nu laat u Heer uw dienaar in vrede heen gaan, zoals u hebt beloofd. Want met eigen ogen heb ik de redding gezien die u bewerkt hebt ten overstaan van alle volken.
Een licht dat geopenbaard wordt aan de heidenen en dat tot eer strekt van Israël uw volk". ( Luc. 2, 29-32 )

Wat is de betekenis vandaag van Maria Lichtmis voor ons?
Maria draagt Jezus, het Licht, letterlijk de wereld in.
Traditioneel worden op Lichtmis kaarsen gewijd voorafgaand aan de Eucharistie, die wij aansluitend in processie naar de kerk dragen.

En natuurlijk worden in de meeste huiskamers pannenkoeken gebakken!

Al-Sisi, de President van Egypte, richt zich tot een groep jongeren met de boodschap : als jullie naar Europa gaan, pas jullie dan aan de lokale gewoontes en de lokale cultuur aan en eis niet dat de Europeanen zich aanpassen aan jullie gewoontes.

Dit zou wereldwijd moeten verspreid worden…

Vandaag is het de officiële feestdag van Don Bosco. Hij werd op 16 augustus 1815 vlakbij Turijn geboren in het Noord-Italiaanse stadje Castelnuovo d'Asti (nu: Castelnuovo Don Bosco). Voor zijn tijd had hij bijzondere opvattingen over zending en apostolaat. Hij maakte gebruik van alle menselijke middelen om het hart van anderen open te maken voor het evangelie. Hij kon goochelen, was acrobaat en atleet: voor een priester destijds bepaald ongewone eigenschappen. Maar hij was ervan overtuigd, dat de kerk van zijn dagen zich teveel richtte tot het verstand van de mensen en te weinig tot het hart.

Vanaf zijn priesterwijding in 1841 werkte hij in de achterbuurten van Turijn. Hij ontpopte zich als een geniaal pedagoog, wist door zijn onvermoeibare hartelijkheid en optimisme jongens aan zich te binden, maakte ze vertrouwd met de waarde van het evangelie en stichtte een plaatselijk bibliotheek, die uit zou groeien tot de Italiaanse jeugdbibliotheek. 

Om nog meer tot uitdrukking te brengen dat de zorg voor de jeugd een uitdrukking was van Gods zorg voor de mensen, stichtte hij voor mannen de Congregatie der Salesianen (1859) en voor vrouwen de Dochters van Maria (1872). Na een liefdevol leven vol inspanning, waarbij hij veel tegenwerking had moeten overwinnen en had moeten oproeien tegen allerhande vormen van onbegrip in de eigen kerk, stierf hij op 72-jarige leeftijd. Hij kreeg de eretitel mee van 'koning van de straatjongens en apostel van de verwaarloosde jeugd'. Naar hem zijn de Don-Boscohuizen voor jongeren genoemd.

Als je elkaar niet begrijpt door te spreken,

kan je alleen maar spreken in tederheid.

Dank je wel aan iedereen die een stukje inspiratie is,
die op zijn of haar unieke manier het leven zoveel mooier maakt,
voor ieder van jullie die liefde laat stromen door het leven,
die energie, kracht, dankbaarheid, warmte, genegenheid,
vriendschap, geborgenheid en nog zoveel meer moois deelt...
Jullie zijn allen een deel van het grote geheel en elk deel is
even belangrijk want wij zijn het met z'n allen die samen
het leven zo mooi en waardevol maken...xxx

EEN GENEZEN MENS IS DIKWIJLS OOK EEN GENEZEN GEZIN.

EN ELKE MENS DIE GENEZEN WORDT MAAKT LIEFDE ZICHTBAAR,

TASTBAAR EN VOELBAAR OP DEZE AARDE.

Nu de nieuwbouw van het WZC, een bijkomend verdiep, eindelijk is afgerond en de bewoners hun kamer hebben betrokken - voor velen een tweede verhuis in zeer korte tijd - was het moment aangebroken om de nieuwe vleugel in te zegenen. Dit gebeurde afgelopen week. Ook al hebben de zusters alles uit handen gegeven aan derden, zijn zowel personeel, bewoners en hun famile blij dat die zusters nog dagelijks over de vloer komen, een handje toesteken of eenzame bejaarden bezoeken! Hierbij een sfeerbeeld. Het is voorwaar een mooi gebaar dat er nog tijd gemaakt wordt deze vleuge in te zegenen met dank aan de pastoor van Dadizlele.

 voor het gedooid is en regent....

Vele mensen klagen en zagen constant over de post, dat 'pakske' is niet op tijd geleverd of die brief was nat, of ze zijn laat...🤬 Ik heb respect voor de postbode, door weer en wind komen ze iedere dag aan onze deur, zonder klagen of zagen, onderbetaald en om 4 u uit hun bed! Bij deze merci facteur omdat je iedere dag aan mijn deur staat met goed of slecht nieuws. RESPECT! 👨‍

 DE WITTE BASILIEK

   en het witte ROSARIUM

Scoor je niet slecht genoeg - wat een cynisme - dan ben je niet langer welkom in de herberg van het WZC. Gelukkig had mijn moeder een slechtere  score dan mijn vader (al was het haar niet aan te zien) , anders kon hij het vergeten, hij die toen het meest nood had aan een veilige thuis!

Een bedenking die ik me maakte toen, maar die me nu te binnnen schiet als ik een reactie zie van Dirk.

In het boek Prediker wordt het verouderingsproces van de mens beeldrijk beschreven. Eer je Schepper zolang je nog jong bent, voordat de kwade dagen komen en de jaren dat je zegt: "Het bevalt me niet meer. " Voordat het zonlicht verduistert, de maan en de sterren verbleken, en de wolken na de regen blijven hangen. Als het zo ver is, staan de huisbewakers te beven ( = handen) en lopen de sterke mannen gebogen ( = benen). De weinige maalsters die er nog zijn, staken hun werk ( = tanden), de vrouwen aan het venster zien alleen maar duisternis ( = ogen).

De huisdeur valt in het slot ( = isolement), het geluid van de molen vervaagt ( = verlies van kracht, van werk), het gefluit van de vogels verstomt, alle tonen sterven weg ( = gehoor). Onderweg is men overal bang voor, en iedere helling schrikt af ( = angst). De amandel smaakt niet langer, de sprinkhaan ligt zwaar op de maag en de kappervrucht helpt niet meer ( = impotentie): de mens is op weg naar zijn laatste verblijf, de rouwklagers staan op straat al te wachten ( = dood). (Prediker 12, 1-5 )

Weinig ouderen ontsnappen aan eenzaamheid. Statistieken wijzen uit dat het probleem onderschat wordt. Minder mobiel worden, vrienden en een partner verliezen en vooral hulpbehoevendheid maken eenzaam. Om eenzaamheid te ontdekken dien je naar het hart van mensen te gaan en te 'luisteren' met al je zintuigen.

Wat draagt ons wanneer onze gezondheid ons niet meer draagt?

De confrontatie met het ouder worden is ook altijd een spirituele uitdaging.

Ik ben dankbaar voor de wortels van het geloof die mijn ouders hebben meegegeven......

Je mag de moed
even verliezen,
maar de hoop nooit opgeven!

Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots.
Diep in dat dingetje verbergt zich iets groots.
Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs.
Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs.
Ik weet niet wat het is, maar ik maak me sterk:
zo'n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

Toon Hermans (1916-2000)

 Proberen we beter te zijn dan gisteren, voor onszelf en zo voor de anderen!

'Wat liefde is, hebben we geleerd van hem die zijn leven voor ons gegeven heeft. Daarom horen ook wij ons leven te geven voor onze broeders en zusters. Hoe kan Gods liefde in iemand blijven die meer dan genoeg heeft om van te bestaan, maar zijn hart sluit voor een broeder of zuster die hij gebrek ziet lijden?'

Een eeuwenoude tekst die nog steeds actueel is!

Heel wat medebloggers leven van 's morgens tot 's avonds in de HOOP dat alles eindelijk beter wordt, wat dit goedkomen voor elk van   hen mag beteken. ik wens jullie dan ook HOOP, KRACHT en VERTROUWEN!

“Wat een kroost", lachte moeder eend, trots als een pauw, terwijl rondom haar de donzige, mooie eendjes trippelden. "Maar jij, lelijk ding, jij hoort er niet bij", kwaakte ze dan naar een klein, lelijk eendje dat niets vermoedend bij de anderen waggelde. "Bah, lelijk prutsding", grienden nu ook broertjes en zusjes; en alsof het nog niet genoeg was stookte buurvrouw Mie Moeial: "Uit welk nest komt dat jong!" Bevend van schrik en verdriet kroop het lelijke eendje eerst ver weg in een hoekje, maar waggelde dan doodeenzaam de wijde wereld in. Geen enkel dier gaf het wat moed, allen riepen: "Wat lelijk, lelijk toch!" Het lelijke eendje wenste al dat het verging, maar ook dat gebeurde niet. Het sleepte zich eenzaam door de dagen tot het op een dag hagelwitte veren kreeg en het geen eend … maar een statige zwaan werd. Toen de andere dieren dat bemerkten
bogen zij beschaamd hun kop.

HANS CHRISTIAN ANDERSEN

 voor elke zorgkundige, thuis of in het ziekenhuis of in een woon- en zorgcentrum!

HET GEBEURT NIET ELKE DAG DAT WE DE LIEFDE MOGEN BEZINGEN, VANDAAG DUS WEL!

We zijn vaak zo kritisch voor onszelf
waardoor we vergeten te genieten,
we streven steeds naar meer en beter
waardoor veel moois aan ons voorbij gaat.
Je hoeft helemaal niet altijd maar anders
en beter, je hoeft niet altijd maar meer...
Maak je leven een stuk mooier, lach veel
en geniet van de kleine, simpele dingen...

Gisteren hadden we afgesproken ergens pannenkoeken te gaan eten. Ik maakte me klaar en zat te wachten op mijn vriend. Normaal is hij er direct maar het bleef wachten, hij beantwoorde mijn smsje niet en even was ik ongerust dat hij een ongeval had voorgehad. Uren later kreeg ik een berichtje dat 'hij niet goed' was. Ik dacht meteen aan zijn Parkinson. Hij zou rust nemen. Toen ik deze middag na de misviering even aanbelde, zag hij er verre van goed uit, overal veel pijn, en hij neemt al een paar dagen zware pijnstillers en een grote tape op zijn rug moet ook de pijn wegnemen. Maar het lijkt maar erger te worden, en zowel de verpleging als kinesist spreken van hernia, wat niet zo verwonderlijk zou zijn na jarenlange ongecontroleerde bewegingen.

Tegen de middag zegde hij plots dat hij nog geen middageten heeft. Een supermarkt tegen zijn deur was gesloten, dan maar naar een vishandel en hem wat lekkers gebracht.

Ik kom eindelijk thuis, totaal vergeten met deze dagen iets te halen voor op zondag - dan kook ik liever  niet - merk ik dat ik zelf geen eten in hus heb. maar van de nood een deugd gemaakt, en het leek wel een tweede nieuwjaarslunch. Een glaasje champage, lekkere aspergeroomsoep, zalmfilet, en de restjes van een kaasschotel. Gelukkig had ik geen gebak meer ....

Op deze zesde januari sluiten we de kerstttijd af, al wordt het feest van Maria Lichtmis er op 2 februari nog aan toegevoegd.

Op het Driekoningenfeest gedenken we dat Jezus' Licht schijnt voor àlle volkeren en culturen. Daaraan gekoppeld zijn er vele tradities. Eén van de meest ingeburgede, zeker de voorbije jaren is het sterzingen door de kinderen waar ze, gekleed als de drie koningen van deur tot deur gaan om geld in te zamelen voor een project in de derde wereld.

Het is meteen en helaas de dag waarop alle kerstbomen uit het huis geband worden, al dan niet in groep verbrand, waar kerststallen en dito terug voor een jaar in dozen verdwijen en wenskaarteen opgeborgene worden.

Het is alsof het echte werkjaar nu pas is begonnen!

WAAR JE TEGENOP ZIET

ZAL MEEVALLEN ALS JE ER TEGENAAN GAAT!

voor 2019 is heel eenvoudig....

 is rust nu meer dan welkom!

MOGE DE HEER U ZEGENEN EN U BESCHERMEN, MOGE DE HEER HET LICHT VAN ZIJN GELAAT OVER U DOEN SCHIJNEN EN U GENADIG ZIJN. (NUM. 6,22 – 27)

Is er een mooiere wens denkbaar bij het begin van dit nieuwe jaar, een jaar leven in het licht van Gods gelaat!
Onder uw zegen en genade
moge ons jaar beginnen, Heer,
mag het vruchtbaar zijn
voor allen die ons omringen,
voor heel uw wereld,
voor al uw mensen.

GOD, WEES ONS BARMHARTIG EN ZEGEN ONS, TOON ONS HET LICHT VAN UW AANSCHIJN OPDAT MEN OP AARDE UW WEGEN MAG KENNEN, IN ALLE LANDEN UW HEIL. (PSALM 67, 2 - 3)