Berichten van 1 januari 2020 tot 31 december 2020

De straten zijn verlaten en de deuren blijven dicht
De afstand is nog nooit zo groot geweest
Ik staar wat voor me uit en voel de zon op mijn gezicht
Ik zweef al dagen tussen hoop en vrees

en ik ben bang maar ik weet, ik voel me net als iedereen
de lente komt, daar troost ik me mee

Laat het voor de liefde zijn
dat jij en ik hier wachten met zijn twee
Laat het voor de liefde zijn
we komen er , we komen er doorheen

Ik zie vermoeide ogen van verpleegsters op tv
dokters redden levens dag en nacht
buren helpen buren want je kan het niet alleen
we vechten samen tegen overmacht

Ik besef nu weer wat er echt belangrijk is
hopelijk onthouden we dit

Laat het voor de liefde zijn
dat jij en ik hier wachten met zijn twee
Laat het voor de liefde zijn
we komen er , we komen er doorheen

En op een dag, een mooie dag
kom ik dichtbij en schud ik weer jouw hand
We zingen want het is voorbij
Ik drink en lach, omarm jou en dans

Laat het voor de liefde zijn
dat jij en ik hier wachten met zijn twee
Laat het voor de liefde zijn
we komen er , we komen er doorheen
We komen hier , we komen hier doorheen

 misschien toch u houden aan de terechte berichtgevingen!

Puur natuur wanneer ik in de vroegte ga wandelen.

In de namiddag was het wat anders toen ik ging fietsen langs de vaart.

Vroeger was ik er alleen en nu moest ik opletten voor de vele fietsers!

ze moeten daarom meer dan negentig jaar geworden zijn en zo eindigen...

Veertien dagen geleden dachten de meesten onder ons dat dit de ideale periode was de grote schoonmaak te doen nu er niets mocht. Ook velen hebben dit ondertussen gedaan, maar nu alles is opgeruimd is lijkt het lezen van die boeken wel een aangename verpozing.

In het slaapstadje Grant County ontstaat grote deining als een jonge lerares wordt verkracht en vermoord. De vrouw wordt gevonden door Sara Linton, de plaatselijke kinderarts en lijkschouwer. Samen met politiecommissaris Jeffrey Tolliver, haar grote liefde van vroeger met wie ze op gespannen voet staat, probeert ze het mysterie van de moord op te lossen. Intussen verricht ook Lena, de zus van het slachtoffer, op eigen houtje naspeuringen. Dan dient het volgende slachtoffer zich aan.

Een zeldzaam goed boek, dat je vanaf de eerste bladzijde bij de keel grijpt, je hebt geen rust voor je weet hoe het afloopt!

Er is licht aan het einde van deze donkere tunnel!

Ooit komt alles goed!

In het Rijksdomein van Hofstade wordt het lijk van een jonge vrouw gevonden. Gizzy Van Genechten werd naakt begraven. Haar stoffelijke resten verpakt in een plastic vuilniszak. Uit de autopsie blijkt dat ze op een extreem brutale manier is gewurgd.

Inspecteurs Nadia Mendonck en Dirk Deleu kunnen onderzoeksrechter Jos Bosmans ervan overtuigen om de identiteit van het meisje voorlopig niet vrij te geven. Met de medewerking van Demeulenaere en Smekens, twee lokale agenten die het dorp Zemst en zijn inwoners kennen als hun broekzak, laten ze de geruchtenmolen op gang komen in de hoop dat de dader zichzelf gaat verraden.

Al snel komt er een logische verdachte in beeld: Ben Duchatelet, die een knipperlichtrelatie had met Gizzy. Maar bij zijn arrestatie gaat een en ander grondig fout. Demeulenare verliest de pedalen, Nadia schiet Duchatelet dood. Een daad van wettelijke zelfverdediging. Of toch niet? En was Ben Duchatelet wel echt de moordenaar van Gizzy?

METEEN BEN JE AL JOUW ZORGEN VERGETEN!

 grijp ze vast!

Een gewelddadige gijzeling houdt de inwoners van Grant County in zijn greep. Kinderarts Sara Lintonen haar ex-echtgenoot politiechef Jeffrey bevinden zich onder de gegijzelden. Is detective Lena wel de aangewezen persoon om dit drama tot een goed einde te brengen? Houdt de gijzeling verband met mysterieuze gebeurtenissen uit het verleden? Heeft Jeffrey duistere kanten die zelfs Sara niet kan vermoeden?

Leer een kind van jongs af aan de juiste weg,

en het zal er niet van afwijken wanneer het oud geworden is.

dat is waar nu velen doorheen moeten!

   ZALIGE HOOGDAG VAN PASEN

AAN ALLE BLOGVRIENDEN EN FAMILIE!

Goede Vrijdag is de vrijdag voor Pasen. Op deze dag herdenken christenen de kruisiging en dood van Jezus. Jezus werd volgens de Bijbel veroordeeld tot de kruisdood door de Romeinse stadhouder Pontius Pilatus, op aandrang van het sanhedrin. Deze straf werd voltrokken op de heuvel Golgotha nabij de stad Jeruzalem. Traditiegetrouw herdendenken we dood van Jezus om drie uur in de namiddag en valt alles even stil. Het lijden op deze bijzondere vrijdag zal ons nog meer aangrijpen want met velen dragen we nu wereldwijd Zijn kruis. Maar als gelovigen weten we dat de dood niet het laatste woord heeft, maar de liefde!

Als Nikki's vijftienjarige zoon Jeremy verdwenen is, neemt zij contact op met haar ex-man Sebastian, die sinds de scheiding zeven jaar geleden maar weinig interesse in zijn zoon heeft getoond en zich ontfermd heeft over hun tweelingdochter Camille. Op zoek naar aanwijzingen, vinden zij een kilo cocaïne en een adres van een pokerclub in Jeremy's kamer. En dan ontvangt Nikki ook nog eens een filmpje waarop te zien is hoe Jeremy in een Parijse metro ontvoerd wordt.

Nikki en Sebastian vertrekken halsoverkop van New York naar Parijs om hun zoon te zoeken. Maar daar blijkt niets te zijn wat het lijkt...

HIOE LIEFDE VERBINDT ONDANKS ALLES

Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
Al mijn twijfels zijn voorgoed voorbij
Nooit had ik eerder dat fijn gevoel
Jij bent alles wat ik bedoel

In je ogen zie ik dat hemelsblauw
Een warm gevoel waar ik van hou
Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
Zo een iemand als jij

Waar ik ook ben jij zult bij me zijn
Met jou vind ik steeds de juiste weg
Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
Zo een iemand als jij

Jij zult altijd in mijn gedachten zijn
Wat er ook met ons gebeuren mag
Weet heel zeker dat ik op je wacht
Zelfs in 't midden van de nacht
Jij geeft me vleugels dat vrije gevoel
Dat is het nu juist wat ik bedoel

Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
Zo een iemand als jij

in Coronatijden, dat heeft zo zijn voordelen!

Zonder twijfel schrijven  de gewone mensen vandaag de beslissende gebeurtenissen van onze geschiedenis: artsen, verpleegsters en verplegers, supermarktmedewerkers, schoonmakers, verzorgers, vervoerders, ordehandhavers, vrijwilligers, priesters, religieuzen en vele, zeer vele anderen die begrepen hebben dat niemand zichzelf alleen redt.

nu we ons erge zorrgen moeten maken dat vele oudere mensen

in alle eenzaamheid moeten sterven...

Heer, sta hen bij!

 te zien zoals hier, waar een prachtige kerk met vele kunstwerken

en één van de betere orgels uit ons land verworden

is tot een boerenmarkt!

Ik moest het even kwijt!

 HET BRENGT ONS DCHTER BIJ ELKAAR

Gelukkig Nieuwjaar en een goede gezondheid. Deze wens krijgen we om de oren geslagen bij de jaarwisseling, maar bij het tweede deel van deze wens wordt maar amper stil gestaan tenzij we die richten naar een zwaar ziek persoon uit onze omgeving.

We hadden in het begin van het jaar nooit vermoed hoe gemeend en hoe vaak we de wens voor een goede gezondheid zouden herhalen, bewust dat we elke dag ziek konden en kunnen worden door het Coronavirus. Of we nu jong zijn of oud, gelovig of niet, over alle landen en culturen heen.

Mijn en onze wens voor elk van u en uw geliefden is dan ook meer dan ooit:

IK WENS JE EEN GOEDE GEZONDHEID TOE!

MEER DAN DEZE ZEVEN WOORDEN KUNNEN ZEGGEN!

Het mooie is dat mensen diep in hun hart niet geloven in het einde der tijden. Ondanks alle alarmerende berichten en ongemakken door de nieuwe maatregelen, gaan de meesten gewoon door. Ze maken koffie en dekken de tafel. Ze halen de lakens af en laten de wasmachine draaien. Ze koken soep en bakken frietjes. Ze maken grapjes en stellen hun plannen bij. Ze douchen en strijken, zwaaien naar de buren en verzinnen alternatieven voor wat even niet kan.

Zo sterk zijn mensen. We ervaren dat we sommige dingen best kunnen missen. Dat het essentiële nog steeds overeind blijft: we hebben licht, water en verwarming, onze vuilnis wordt opgehaald. We kunnen koken wat we willen. Er zijn schermpjes om in contact te blijven met wie op afstand moet blijven. We kunnen wandelen en fietsen en misschien hebben we daar zelfs meer tijd voor dan anders.

Dit jaar zullen we de lente van dag tot dag kunnen opvolgen.

 Helaas was dit voor velen een bittere werkelijkheid,

en we zijn nog niet aan het einde van deze crisis.

ZO MAG HET HELEMAAL NIET, WEL N JOUW ELLEBOOG!

In het woon- en zorgcentrum waar mijn ouders verblijven zijn nog veschillende zusters die ondanks hun leefijd dagelijks in de weer zijn om eenzame bewoners te bezoeken, hen helpen bij de maaltijden, hen naar en terug naar hun kamer brengen, en verder geregeld bij vele bewoners even binnenkomen om een babeltje te doen. Het is een deel van hun leven geworden nu ze zich zelf terugtrokken uit hun actieve loopbaan. Ze zijn dan ook graag gezien door de bewoners, maar ook dooor de vele families.

Maar toen de Coronacisis verder uitbreiding nam, heeft de directie beslist met pijn in het hart dat de zusterrs niet langer welkom waren in her rusthuis, zij die vlak naast het rusthuis wonen. Het was voor de zusters een zware klap, maar niet in het minst voor de bewoners die nu hun gezelschap moeten missen.

Toen de zusters de directie lieten weten dat dat ze iedereen misten, heeft men er op een creatrieve manieer op gereageerd. Men heeft een paar grote rode harten gemaakt en die harten van kamer naar kamer gebracht met een grote MERCIE op. De bewoners konden dan hun naam op schrrijven en die harten werden dan aan de zusters bezorgd! Heel mooi!

Zoals ons moeder graag deed!

In deze tijden ben ik altijd blij dat ik een foto zie van mijn ouders nu ik hen niet meer kan bezoeken.

 en afstand houden, het kan!

In deze maand maart nog even aandacht voor de figuur van Sint-Jozef, deze maal in een brandglas op een technische school.

Je vindt Sint-Jozef met kind centraal, met op de achtergrond de voorgevel van de school in de jaren vijftig en links en rechts de verschillende richtingen die deze school had : hout, textiel, elektriciteit en metaal.  Textiel is ondertussen verdwenen en er zijn honderden computers voor in de plaats gekomen.

EN RESPECT EN MEER DAN TERECHT!

Eindelijk is het mooie witstenen beeld van Sint-Jozef (de patroon van het VTI-Waregem) teruggevonden dat altijd in de inkom van de school stond en daar een jaar of negen geleden op onbekende wijze verdween. Waarschijnlijk werd het toen ‘voor even’ uit de weg gezet en geraakte het nooit meer op zijn plaats. Het was echter zo goed uit de weg gezet dat niemand er nog op lette en het ook vergeten geraakte dat het beeld in een zo goed als onopvallend hoekje stond dat als bergplaatsje gebruikt werd.

Er was ook niemand die nog wist wanneer het beeld weggenomen werd en door wie (en waarom.)  Er werd de voorbije jaren ongeveer alle hoeken en kanten van de school afgezocht en altijd over dat ene opberghoekje gekeken. Men wist niet meer van dat hoekje.

Enfin, Sint-Jozef is terug in de inkomhal : nog een beetje grijs van het stof en met hier en daar een 'kobbenette'… De directeur beloofde dat dat Sint-Jozef voortaan in ere gehouden wordt en weer iedereen zal begroeten die het VTI binnenkomt !

Net op tijd om zijn naamfeest vandaag te kunnen vieren! Proficiat aan allen die de naam van Jozef dragen! Het is mijn tweede naam, verwijzend naar mijn grootvader die jarenlang in de loopgraven lag!

Of ga in de natuur gaan spelen zoals  (met) de kinderen!

Als je rond je 90e denkt dat je zo ongeveer alles wel hebt meegemaakt nu, staan er ineens twee marsmannetjes buiten aan de venster gebaren te doen...zoals op de foto gisteren.

Maar ik was gisteren in de avond zo gelukkig toen ik nog eens de foto zag dat ik dat vreemde maar toch goede nieuws met jullie wilde delen, met taalfouten en al, dus maar vlug vandaag gecorrigeerd!

Vader die nooit zijn emoties heeft getoond in zijn leven, stak breeduit zijn armen naar ons uit. Zo mooi! Dat is liefde zonder woorden!

Na een telefoontje met de directie waren ze zo goed in te gaan op onze vraag of we onze ouders toch even konden zien, en zo gebeurde het. Verpleegkundigen kwamen hen speciaal uit hun kamer halen om hen naar een glazen wand te rijden. Zowel wij als mijn ouders waren heel blij elkaar eens te zien. Maar hoe dicht tegen het raam ook, we verstonden elkaar moeilijk tot ik op het idee kwam waarom niet contact maken via de gsm? De verpleegkundige hield haar smartphone tegen de oren van afwisselend vader en moeder terwijl mijn zus met hen belde. Het is een noodoplossing maar wel een oplossing! En toen het moment kwam om afscheid te nemen, had vader plots het idee en strekte wijd zijn armen uit alsof hij ons wou omarmen! We hebben hen zo lang mogelijk gevolgd via deze glazen wand. Met dank aan de verpleging die daar tijd voor maakten!

GEEN RELIEKEN VAN BERNADETTTE

TE DADIZELE DOOR HET CORONAVIRUS

Vele mensen zijn verwonderd,
Vele mensen zijn boos.
Geen relieken,
Geen geleid gebed...
Geen mis, geen...

 EN WE KUNNEN DE MAATREGELEN VAN TOEN OVERNEMEN

HET ZAL WEL MOETEN MAAR VOOR BETROKKENEN ZOALS ONDERGETEKENDE IS HET ZWAAR TE HOREN DAT IK MIJN OUDERS VOOR ONBEPAALDE TIJD NIET MEER MAG EN KAN BEZOEKEN IN HET WOON- EN ZORGCENTRUM.

ZULLEN ZE NIET DENKEN DAT WE HEN VERGETEN ZIJN? VADER DACHT HET IN HET BEGIN VAN HET JAAR AL TOEN HIIJ OP INTENSIEVE LAG. ZULLEN VERPLEEGKUNDIGEN HEN OP DE JUISTE MANIER OP DE HOOGTE HOUDEN EN HET HEN REGELMATIG VERTELLEN?

EN WAT MET DE WAS DIE WEKELIJKS  MOET GEDAAN WORDEN, DE ADMINISTRATIE DIE MOET WORDT BIJGEHOUDEN? REKENINGEN DIE OP TIJD MOET WORDEN BETAALD ALS WE NIET MEER TOT BIJ HEN GERAKEN?! IN MIJN/ONS GEVAL MOETEN BINNEN AFZIENBARE TIJD PAPIEREN GETEKEND WORDEN  EN DAT KAN ENKEL EN ALLEEN 'BUITENSHUIS'.

IK NOEM MAAR EEN PAAR DINGEN OP.

IK BEGRIJP DAT ER MOET DRINGEND INGEGREPEN WORDEN, MAAR IS OOK HIER NIET TROP IS TROP?

 zin in een fotoshoot!

in mijn geboortedorp en da al vele jaren!

 want zoals ik jullie liet weten in jullie gastenboeken

hoopte ik op een bezoek van mijn ouders; niet dus, dan maar hier een kus!