Mopje

Optimist :

• Geeft zijn vrouw 2.500 € voor een facelift ... om ze achteraf niet meer te herkennen.
• Wandelt 's nachts in het donker door het huis ... als hij wil weten waar zijn kind de rolschaatsen heeft laten rondslingeren.
• Vindt de beste tijd om gazongras te zaaien ... onmiddellijk nadat zijn vrouw het gezegd heeft.
• Wil dat men, na zijn crematie, zijn asse in een zak van de G.B. bewaart,
   want daar staat op : "Ik keer tevreden terug”
• Een 80 jarige die trouwt met een meisje van 40 en een huis koopt in de buurt van een school.
• Werkloos : "Je moet er allemaal niet zo zwaar aan tillen, ook God had na 6 dagen al geen werk “
• “Liever een buik van te drinken dan een bult van te werken”
• "Als één van ons twee sterft ga ik terug op de buiten wonen"
• Bij crisis : “Als ik eieren had zou ik spek met eieren eten als ik spek had.”

* De laatste woorden van een optimist die een dakpan op het hoofd kreeg :
   nog een geluk dat het geen schoorsteen was. (Julien de Valckenaere)

* Bij discussies wint altijd de optimist. (Herman Hesse)

* Zodra een optimist een lichtje ziet dat er helemaal niet is, is er een pessimist om het weer uit te blazen. (Giovanni Guareschi)

* Optimisten leven langer dan pessimisten (Phil Bosmans)

* Optimisten zijn jong, want ze geloven in de toekomst.

Vertwijfeld staar ik in het rond;
waar zijn dan toch die zinnen,
die ik anders zo gemakkelijk vond
zij schieten mij nu niet te binnen.



`k Zit maar wat te staren,
om ergens in het niets;
de contouren van een gedicht te ontwaren,
maar nergens zie ik iets.
Ik ben vanavond helemaal leeg;
er was geen regel waar ik vat op kreeg,
wat moet ik nu beginnen
om de eerste regel te verzinnen.
Als die mij te binnen schiet;
vanuit de leegte in mijn hoofd.
Al is het dan geen levenslied;
ik breng dan toch iets, zoals beloofd.

 Een zoon vraagt aan zijn vader: "Pap, wat is eigelijk politiek?"
 Vader zegt: "Jongen, dat is heel eenvoudig.
 Kijk, ik breng het geld in huis, dus ik ben het KAPITALISME. 
 Je  moeder beheert het geld, dus die is de REGERING. Opa ziet erop toe dat alles  hier ordelijk verloopt. Hij is de OVERHEID.
Het dienstmeisje is de ARBEIDSKLASSE.
Wij hebben allen maar 1 doel voor ogen, namelijk jouw welzijn.
Daarom ben jij het VOLK.
Je kleine broertje die nog in de luiers  loopt is de TOEKOMST.
De zoon denkt na en vraagt of hij er een  nachtje over mag slapen.
's Nachts wordt hij wakker omdat zijn kleine broertje in zijn luier heeft gepoept en vreselijk heeft geschreeuwd.
Omdat hij niet weet wat hij moet doen gaat hij naar de slaapkamer van zijn ouders.
Daar ligt alleen zijn moeder en die slaapt zo vast dat hij haar niet wakker krijgt.
Daarom gaat hij naar de kamer van de dienstmeid, waar hij ziet dat zijn vader bij haar in bed ligt en dat ze vreemde dingen aan het doen zijn.
Hij ziet dat opa onopvallend door het raam toekijkt.
Ze zijn allemaal zo druk bezig dat niemand merkt dat de zoon in het deurgat staat.
Daarom besluit de jongen weer te gaan slapen.
De volgende ochtend vraagt de vader aan zijn zoon of hij met eigen woorden kan uitleggen wat politiek is.
"Ja", zegt de zoon, het KAPITALISME misbruikt de ARBEIDSKLASSE
terwijl de OVERHEID toekijkt en de REGERING slaapt.
Het VOLK wordt volkomen genegeerd en de TOEKOMST
ligt in de STRONT.

ECHTE citaten uit brieven aan verzekeringsmaatschappijen

- Bij thuiskomst reed ik per ongeluk een verkeerde oprit in en ramde ik een boom die daar bij mij niet staat.
- De jongen was overal en nergens op straat, ik moest
   meerdere bochten nemen voordat ik hem raakte.
- Wie mijn portemonnee gestolen heeft kan ik u niet zeggen, aangezien er van mijn familie  niemand in  de buurt was.
- Intussen is het loopgips van mijn rechterarm verwijderd.
- Uw computer heeft mij een kind toebedeeld. Maar ik heb helemaal geen kind. En al helemaal niet  van uw computer.
-Een voetganger kwam plotseling van de stoep en verdween
vervolgens zonder een woord te zeggen onder mijn auto.,
- Ik heb zoveel formulieren moeten invullen, dat ik veel liever had gehad dat mijn geliefde man   helemaal niet was gestorven.
- Omdat de voetganger niet beslissen kon naar welke kant hij wegrennen moest, reed ik over hem heen.
- Na veertig jaar schadevrij te hebben gereden viel ik achter het stuur in slaap.
- Een onzichtbaar voertuig kwam uit het niets, ramde tegen mij aan en verdween spoorloos.
- Ik had de hele dag planten ingekocht, toen ik de kruising naderde, groeide er plotseling een flinke struik in mijn gezichtsveld en ik kon het andere voertuig totaal niet meer zien.
- Toen ik een vlieg wilde doodslaan raakte ik een lichtmast.
- In eerste instantie heb ik tegen de politie gezegd dat ik niet gewond was, maar toen ik mijn hoed afzette bemerkte ik de schedelbreuk.

Oudjes,

Vanmiddag reed ik per toeval langs het bejaardentehuis, wegens wegomlegging in het dorp.
Een vriendin van mij heeft er jaren gewerkt en kan de onmogelijkste verhalen vertellen over de bewoners.
Het is een groot gebouw met vele appartementen en studio's, sommige met balkon.
Toen ik voorbij reed, zag ik een flits twee oude dametjes op het bankje zitten voor het gebouw.
Ze zaten mooi naast elkaar, voetjes tesamen en de handen gevouwen op hun schoot.
Hun witte hoofden staken af tegen hun donkere kleding.
Het aangezicht lichtjes naar de zon gericht als in gebed, niet in gesprek met God maar met het voorjaars zonnetje.
Tegen elkaar hadden ze waarschijnlijk al alles verteld en zaten in alle stilte, zoals twee standbeelden.
Hun wereld leek even stil te staan en hadden geen aandacht voor wat er rondom hen gebeurde.
Denken, deden ze zeker wel, maar wat zouden ze denken op dit moment ? Wat gaan we eten vanavond ? Wanneer komt de kuisvrouw ? Gaan we kaarten straks ? Ga ik vroeg slapen vanavond ?
Of, wat is dit zonnetje zalig !
Meteen verplaatste ik mij in hun plaats en met schrik om het hart zag ik mij daar zo zitten over 20 jaar !
Weg met de energie, het rijden met de wagen, boodschappen doen van hier naar ginder en al wat het leven boeiend maakt.
Vereenzaamd zittend op een bank met een andere dame, misschien wel een vriendin, maar te moe om te praten.
Alleen het zonnetje als dikste vriend, die me nog wat warmte kon schenken.

23.05.05
Mare