bijna slapend

waarheden zijn koeien
vermoeid langs stoffige wegen sjokkend
hun schonken bonken bij iedere zware stap
 
o waarheid als een koe
waarom ben je niet meer waar?
 
dag waarheid van de nacht
dag weg van eenzaamheid
dag leven vol vragen
dag god
 
want ook jij bent weggegaan
naar verre oorden of een paradijs
wellicht om vakantie te houden?

de ogen van mijn vader
toen hij niet meer spreken kon
zeiden meer
dan 100 boeken zeggen konden
zo helder licht was zijn blik
dat ik woorden gebruiken wilde:
hoe hij steeds voor ons daar was
en dat wij van hem hielden
 
meer kon ik hem niet schenken:
liefdevol aanwezig zijn
en dag na dag
heb ik zijn hand vastgehouden
tot zijn laatste snakken naar adem
 
heb ik zijn angst kunnen wegpraten
in die donkere tunnel
wetend van de klaarheid erachter?
in den beginne was het Woord
zo nam ik afscheid
 
dat dode lichaam toen was mijn vader
wiens levende beeld ik in mij bewaar
misschien is nu de rechte tijd
hem eindelijk te lossen
niet enkel dochter maar ook vrouw te zijn
zodat hij in vrede rusten kan

magere hein zwaait zijn zeis
mijn grimlach beantwoordt zijn grijns
 
nog zijt gij niet aan de beurt
gij leeft verder
alsof gij nooit sterven zult
en gunt de doden hun rust

Als ik nu ga slapen
zal het vlugger ochtend zijn
zal mijn denken net als de dag helder zijn
de koestering van de klaarte.

Iedere reis begint aan een deur.
De interressantste echter ligt in ons:
de paden naar de nog onbetreden gebieden van ziel en geest.

Zwijgen mag dan al goud zijn
zilver kost meer de dag van vandaag.

Elke dag is een overwinning op de dood.

Spreid je vleugels
en reik naar de zon
tot al het lawaai fluistering wordt
de fluistering van de wind.

Eén wereld
ieder zijn realiteit.

Laat mijn lach een streling zijn
mijn ogen een belofte
en samen stil zijn even de hemel.

Niet slapen kan heerlijk zijn:
denken met ogen die op bijna sluimer staan.

Want ik kan enkel zingen
wanneer mijn ziel in jou zijn weerklank vindt.

Natuurlijk worden wij morgen wakker
beginnen wij een nieuwe dag
vertrekken, zijn zeker dat wij thuiskomen.
Als morgen niet zal zijn,
moet ik vandaag alles geven
tot morgen vandaag geworden is.

Misschien vergt in vrede leven slechts dit:
dat wij mekaar onze fouten gunnen

Ik voel de tijd door mijn vingers plippen
glijd met hem mee
balancerend op zijn top:
een onhandige surfer op een uitstervende golf.

 

Elke seconde telt, uniek en onvervangbaar;
het leven een aaneenschakeling van momenten
die nooit meer terugkomen
en die ik vasthouden wil.

Ik wil geen kikker zijn
die noodgedwongen kleine dingen groot moet vinden.

Bega niet de vergissing te denken
dat niet-gezelschap eenzaamheid is.
Mensen kunnen ook verplichting te zijn.