ballen

waar was ik gebleven?
ik heb toch iets geschreven
over een kind
en de wind
ik ben de tel kwijt
en ik wijd
nu de takken
die afzakken

de wind
die een kind bemint
doet mij  schrikken
en met koele blikken
zal ik hem weerstaan
en verder gaan
tot hij verdwenen is
in de mist
dan zal hij het kind verlaten
en het achterlaten

we kunnen ook stappen
naar lucht happen
die stomme regen
komen we weer tegen
het is echt geen zegen
we kunnen ook omdraaien
ons laten uitwaaien
door de wind
die fluistert als een kind
dat moet slapen
en zit te gapen
tot de zandman komt
en de slaap afrondt

ze zijn zeker soep aan het drinken
en die klinken
durven ze niet aanraken
om geen fouten te maken
anders krijgen ze de Mexicaanse griep
die heeft het hele  land in zijn grype
en dan maar koorts krijgen
of de diarree krijgen
daar zijn ze niet voor te vinden
ze laten zich niet binden
ook niet de blinden

voor mij is het slenteren
voor ma is het doordenderen
we kunnen ook enteren
als iemand een praatje tegen ons maakt
en ons aanraakt
maar als hun gezicht ons niet aanstaat
dan wordt het niet laat
we gaan dan verder
of nog erger
we laten hem staan
hij kan alleen verdergaan

die zinnen
die ik om te beginnen
op orde heb gesteld
ik heb ze niet geteld
maar die zinnen
zijn om te beginnen
hoe ik me van binnen
voel
ik heb het gevoel
dat ik nu ben uitgeteld
ik kan mijn zinnen nog herstellen
en nieuwe bestellen
en ze opnieuw tellen

die oren
die niet wouden horen
en trachten mijn ziel te doorboren
en die ik aanhoorde
en die mijn hart doorboorden
en die ik niet wou doorboren
omdat ze in het verleden behoren

die ogen
die het beogen
en die niet bij mij hoorden
maar bij hem behoorden
en die mijn hart doorboorden
keken me aan
heel ontdaan
die van heel ver
en die per
ongeluk
mijn geluk
verstoorden
waren de ogen
die in verre bogen
zich over mij bogen

ik weet nog dat toen ik het zag
het iets was dat ik zag
dat mij van mijn stuk bracht
ik heb  nog getracht
het te vermijden
om niet te moeten lijden
maar wat had je gedacht?
het was niets
maar het was iets
dat me van mijn stuk bracht

het wordt al veel te laat
ik begrijp niet waarom de slaap mij verlaat
nu moet ik weer de hele nacht naar muziek luisteren
en vanalles zitten te fluisteren
het is de slaap die ik haat

het is zo stil
als ik wil
op de straat
die ik achter me laat
en op de weg
kom ik terecht
tussen brokken
van die blokken
die er liggen
en liegen
ze tegen mij
dan duw ik ze opzij

ik wil mijn hand er op verwedden
dat er niets valt te redden
er zullen wel meer mensen zonder slaap zijn
die hebben misschien nog wel pijn

wat zit ik hier dan te klagen
en een potje te zagen
ik blijf maar naar muziek luisteren
hier in het duisteren

als ik maar een paar uurtjes kon slapen
om weer kracht op te rapen
voor de nieuwe  dag
was dat al een pracht

ik denk dat vele mensen
zich dat zullen wensen

ik ga wat muziek beluisteren
en in mijn kasten snuisteren
misschien word ik dan zo moe
en vallen mijn ogen vanzelf toe

ik ben toch zo moe van al dat waken
ik wil uitgerust ontwaken 

sinterklaasje is er weer
zelfs voor de groteren meer en meer
ze zetten de tafel gereed
alsof sinterklaasje hen meed
ze krijgen beer na beer

ik schrijf altijd met een sigaret in mijn mond
alsof ik anders mijn blog niet vond
ik veeg mijn neus ondertussen
want die hangt vol met gedroogde lussen
ik wist niet meer waar mijn neus stond

ik schrijf eigelijk een soort dagboek
ik haal dat niet uit een  hoek
ik moet over mezelf kunnnen schrijven
om bij jou te kunnen verblijven
ik draag altijd een lange broek

ik heb leverpastei gegeten
ik mag eigelijk niets vet eten
maar voor één keer mag het wel
ik lust dat wel
maar ik mag het vooral niet vergeten

in de Noba liep ma
mij achterna
ze had schrik dat ik mijn goesting niet vond
ze stond overal waar ik mij bevond
ik legde alles netjes in een la

bij ma is die ijskast
 soms een last
ze wil soms niet sluiten
en ik kan niet naar buiten
ze moet toch goed zijn afgegrendeld
met een klik aan de hendel
zodat alles fris blijft
en er niemand op me kijft