hier is

hij was  moe gestreden
hij had teveel geleden
zij verliet hem voor een ander
zij zou nooit veranderen
hij had haar altijd aanbeden

in de hemel krijgt men rijstpap
op de aarde zit men op je kap
in de hemel zijn er engelen
op de aarde alleen maar bengelen
en die eten een lekkere hap

door die hooggemetselde muren
konden ze niet meer bij elkaar gluren
het werd stilaan een gevecht
wie zat fout en wie had recht?
war zijn me dat voor buren

eer ze het stof van al die boeken had geveegd
had ze menig stofdoek geleegd
ze begon die boeken te haten
maar ze kon ze niet laten
ze had voor-en nadelen afgeweegd

zij had een hekel aan die zwarte kast
die was haar tot last
ze wou een nieuwe kopen
maar dat kostte geld met hopen
ze kocht een nieuwe zeker en vast

het was opgehouden met die regen
wat een zegen
nu kon hij te voet naar de stad
maar hij veel tijd nodig gehad
door die modderige veldwegen

hij was altijd opgewekt
lijk een vogel die vrolijk was gebekt
hij liep graag over stranden
en ging veel naar verre landen
tot er iemand hem had genekt

zij was een zorgenkind
zij werd speciaal bemind
ze speelde graag met de bal
op de berg en in het dal
zij hield van de wind

zijn schoenen waren versleten
en hij had niets meer te eten
hoe moest hij nu verder leven?
hij begon al te beven
hij had allang niets meer gegeten

het heeft vannacht geregend
de velden zijn gezegend
de boer zal niet meer klagen
al die lange dagen
het peil van het water was gestegen

hij kwam pas vroeg in de morgen thuis
het was zo koud en kil in huis
hij was op stap geweest
naar een chique feest
hij hield zich zo stil als een muis

zij maakte veel schulden
wel honderduizend gulden
ze had teveel gekocht
en het zelf gezocht
ze konden dat niet blijven dulden

hij sliep onder een brug
hij had last van zijn rug
hij kon geen dokter betalen
waar moest hij het geld halen?
en niemand wou hem terug

hij had zich glad geschoren
en een dure eed gezworen
hij zou zich gaan amuseren
het zou hem aan niets ontberen
ze zouden hem niet kunnen opsporen

zij staarde in het niets
hij ging lopen met iets
zij wist niet het was
hij was zo een rare kwast
misschien was het de fiets

zij was verdrietig
en voelde zich nietig
tegenover haar man
die alles kan
dat maakte haar mistroostig

niemand was verbolgen
ze lieten zich meeslepen door de golven
van de muziek
iemand werd ziek
dat had zo zijn gevolgen

hij was maar een rare kwast
niemand vond hem een toffe gast
hij stond iedere dag voor de klas
zodat de hele klas verbolgen was
tot dat hij kroop in een kast

hij was een hele toffe gast
hij was niemand tot last
hij geloofde dat de hemel bestond
en dat zijn engelbewaarder zich daar bevond
hij vond de dood voor zijn klas