Tremelo

ik noemde hem janneke maan
hij zou altijd voor me klaarstaan
nu heeft hij nooit tijd
dit tot mijn grote spijt

ze was het zonnetje in huis
nu is ze altijd bezig thuis
ze is mijn toeverlaat
iemand die weet waarop het staat

ze was mijn enige echte ster
al schitterde ze soms van ver
nu is ze een volwassen vrouw
waar ik heel veel van hou

ze zijn mijn hemellichamen
ik wil hen niet beschamen

dokter Emauel
is niet van tel
hij werkt voor niets
is dat niet iets
hij heeft voor zijn ogen een schel

ik heb pijn aan mijn benen
en aan mijn schenen
ik heb daar schrik voor
ik moet langs de dokter door
die kijkt alleen naar mijn tenen

ik zit voor mijn pc en niet achter
de kabels liggen opzij en vanachter
ik word daarom niets zachter
ik ben een echte lacher
je komt er nooit achter

ik wens jullie allemaal een fijne dag
ééntje met veel kracht
die begint met een lach
en die jullie hadden verwacht

ze vertrekken hier al allemaal naar hun werk
die ene gaat naar de kerk
de anderen gaan gewoon werken
ééntje doet iets aan perken
ze weten  dat ik dat allemaal merk

zou ik het allemaal wel halen
ik moet mijn nieuwe broek gaan halen
die moest korter gemaakt
als ik er maar geraak
ik hoef wel niets meer te betalen

naar de kapster moet ik vandaag
ze is goddank niet te traag
deze keer voor een kleuring
er mag geen verwarring
ontstaan
ik kan toch niet iedere week gaan
ik moet ma nog iets laten weten
want dat ben ik vergeten

de hoofdpijn gaat niet weg
ik kom in en donkere laan terecht
met spoken en schimmen
die me willen beklimmen
ik schud ze van me af
ik ben bekaf
ik ga me op de zetel leggen
mijn hoofd hoog op een dik kussen leggen
misschien word ik die geesten kwijt
ik heb daarvan geen spijt

nu krijg ik opeens vreselijke hoofdpijn
het moet toch altijd iets zijn
ik zie alles in een wazige mist
ik weet niet wat dat nu weer is
het doet vreselijk zeer
deze keer
een dafalgan misschien
dan zullen we het vlug zien

ik moet die dichters niet
met hun hoogdravend lied
ik schrijf over mezelf en over mijn pijn
ik verwacht altijd  zonneschijn

ik schrijf over vreugde en verdriet
en hoop dat men het niet ziet
ik schrijf over hoop en verlangen
ik schrijf over tranen op mijn wangen

ik moet die dichters niet
waaraan men de hoogmoed ziet

een man uit Maleis
gaat ook graag op reis
maar hij woont in een krot
een echt varkenskot
hij kan dus niet naar Parijs

een man uit Parijs
heeft een groot paleis
hij heeft alles in goud
maar dat laat hem koud
hij gaat veel op reis

Idalie
krijgt aan haar knie
een kijkoperatie
ze gaat er naartoe met een delegatie
ze heeft wat schrik
net als ik
het zal wel meevallen
ze is er toch niet op gevallen

Idalie
moest met haar knie
naar spoed
ze heeft niet veel moed
je gelooft het nie?

Idalie
had pijn aan haar knie
ze wou nie
dat we de dokter belde
en zijn diagnose stelde
en haar ter hulp snelde
nu moet ze pijn lijden
en er tegen strijden
met panadol
dat is geen lol
nu moeten we afwachten
en trachten
de pijn te verlichten
door voor haar te dichten

we zijn een wandeling gaan maken
de regen hield op met staken
weer of geen weer,we gaan er door
met de wind  van voor
als nu de wind eens wou staken
dan zou hij veel mensen gelukkig maken
we zijn weer aan wat zon toe
die worden we nooit moe
ze brengt alle zorgen weg
en de mensen brengen er weer iets van terecht

nu word ik ineens moe
van al dat gedoe
ik ga mij op de zetel neerleggen
dan kan ik het aan ma uitleggen
maar ik doe even mijn ogen toe

de zwaluwen vertrekken naar andere landen
die hebben nogal wat haar op hun tanden
en dan weer wachten tot de lente komt
ik hoop dat het er vlug van komt
dan kan ik weer zonnebaden
en energie opladen
dan krijg ik een mooie bruine kleur
en een frisse geur