Archief

ik mag niet knoeien
ik moet blijven boeien
ik mag geen fouten maken
ik moet binnen geraken
oei nu ben ik het aan het verknoeien

mij kan je niet vangen
ik doe liever rood op mijn wangen
en de volgende keer
kom ik niet weer
ik laat me niet meer vervangen

we zijn kaarsen gaan kopen
daar liggen ze met hopen
die worden gemaakt door gehandicapten
die er al vroeg mee kapten
als het nu maar vlug Kerstmis is, laat het ons hopen

ik ga maar eens naar ma
ik loop haar achterna
ik ben bang dat ze zal vallen
over de ballen
die er rond slingeren
en de slingers
wind ik om mijn vingers

waar was ik gebleven?
ik heb toch iets geschreven
over een kind
en de wind
ik ben de tel kwijt
en ik wijd
nu de takken
die afzakken

de wind
die een kind bemint
doet mij  schrikken
en met koele blikken
zal ik hem weerstaan
en verder gaan
tot hij verdwenen is
in de mist
dan zal hij het kind verlaten
en het achterlaten

we kunnen ook stappen
naar lucht happen
die stomme regen
komen we weer tegen
het is echt geen zegen
we kunnen ook omdraaien
ons laten uitwaaien
door de wind
die fluistert als een kind
dat moet slapen
en zit te gapen
tot de zandman komt
en de slaap afrondt

ze zijn zeker soep aan het drinken
en die klinken
durven ze niet aanraken
om geen fouten te maken
anders krijgen ze de Mexicaanse griep
die heeft het hele  land in zijn grype
en dan maar koorts krijgen
of de diarree krijgen
daar zijn ze niet voor te vinden
ze laten zich niet binden
ook niet de blinden

voor mij is het slenteren
voor ma is het doordenderen
we kunnen ook enteren
als iemand een praatje tegen ons maakt
en ons aanraakt
maar als hun gezicht ons niet aanstaat
dan wordt het niet laat
we gaan dan verder
of nog erger
we laten hem staan
hij kan alleen verdergaan

die zinnen
die ik om te beginnen
op orde heb gesteld
ik heb ze niet geteld
maar die zinnen
zijn om te beginnen
hoe ik me van binnen
voel
ik heb het gevoel
dat ik nu ben uitgeteld
ik kan mijn zinnen nog herstellen
en nieuwe bestellen
en ze opnieuw tellen