ASWOENSDAG

Uit de profeet Joël, 2 (12-18)

"Scheurt uw hart en niet uw kleren...)

En de komende veertigdagentijd  of vasten nodigen ons uit om:

1.   De hongerigen te spijzen

2.   de dorstigen te laven

3.   De naakten te kleden

4.   De vreemdelingen te herbergen

5.   De zieken te bezoeken

6.   De gevangenen te bevrijden

7.   De doden te begraven

en er voor te bidden.

Ik sta in witte stilte,

onbegrensdheid,

ingetogen vreugde der natuur,

nieuw kiemende kracht,

ook in ’t mensenhart,

ruimte om bij mezelf te komen,

en schoorvoetend te gaan

tot de ander en de ‘Ander’.

de late zon schijnt over het wit en onbegaan,

het eeuwige licht raakt me aan.

 

Uit ‘anonieme mystiek’.

 

ZALIG KERSTFEEST

 

Welk een groot wonder is heden geschied!

Geheel de natuur is hernieuwd,

want God is mens geworden.

Hij bleef wat hij tevoren was,

maar Hij heeft aangenomen wat Hij niet bezat,

zonder vermenging of scheiding te ondergaan.
Hoe kan ik de grootheid van dit Mysterie verkondigen?

De Onlichamelijke is vlees geworden,

het Woord neemt een lichaam aan,

de Onzienlijke wordt zichtbaar,

de Ontastbare wordt door mensenhanden verzorgd,

de Aanvangloze neemt een begin op aarde,

de Zoon van God wordt mensenzoon:

Jezus Christus, Die dezelfde blijft:

gisteren en heden en in alle eeuwigheid.

Byzantijnse Liturgie

In Gebed 394

 

 

 

Poëziehoekje

 

ALS DE KERSTKLOKKEN LUIDEN…

 

Als de kerstklokken luiden…

’t Is zo vredig,’t is zo stil.

De sneeuw dwarrelt buiten

binnen zijn er mensen van goede wil.

 

Als de kerstklokken luiden…

de wereld rond.

Een ode zingen en fluiten

daar waar de kribbe stond.

 

Als de kerstklokken luiden…

dicht bij de kerstboom.

het naar zoetekoek gaat ruiken

die tijd is toch zo vroom.

 

Als de kerstklokken luiden…

de geboorte van ’t Goddelijk Kind.

De kleine guiten

naar 't stalletje gaan gezwind.

 

Als de kerstklokken luiden…

’t Is nu middernacht.

Dan komen de nederige luitjes

met de gaven van hun hart.

 

Francine De Wilde

In de Katholieke kerk hebben we het  Paulusjaar 28 juni 2008 tot 29 juni 2009

De apostel Paulus, was een bekeerde heiden en daarna een krachtig verkondiger van Jezus Christus en zijn Blijde boodschap.

 

Echt het lezen waard  in de Bijbel dit stukje in de  Handelingen der apostelen , hoofdstuk 13, verzen 13 tot 45.

 

Het gaat over dit:

 

Het gezelschap van Paulus ontving van de oversten in de synagoge volgende boodschap”Mannen broeders, indien ge een opwekkend woord tot het volk te zeggen hebt, spreekt dan.”

En Paulus  verkondigt daarna  in een heel krachtige preek, de blijde boodschap van Jezus Christus, zoals omvat in de geschiedenis.

 

Echt eens lezen die preek:

http://www.bijbel.net/wb/?p=page&i=49776,49815

 

 

In het voetspoor van Paulus,

verkondiger van Gods Woord,

dient er ook vandaag gezaaid,

Gods opwekkend Woord:

‘Jezus Christus,

is de Verlosser van zijn volk,

God sloot met heel de mensheid

zijn eeuwig durende verbond.’

 

 

 

 

Martinus was 16 jaar oud, nog soldaat, maar wel katechumeen(doopleerling), dat wil zeggen leerling in het christelijk geloof, maar nog niet gedoopt.

Toen hij op een koude winterdag te paard de stadspoort van Amiens naderde, ontmoette hij een halfnaakte bijna bevroren bedelaar die om een aalmoes vroeg.  Daar Martinus geen geld bezat, trok hij zijn zwaard en sneed zijn rode soldatenmantel in twee stukken en gaf de ene helft aan de arme.  Hij bedekte zichzelf zo goed mogelijk met de andere.

Diezelfde nacht zag hij in zijn slaap Christus, bekleed met de ene mantelhelft, die hij aan de bedelaar had gegeven.

Christus sprak: “Alles wat je voor de minste der mijnen gedaan hebt, heb je voor mij gedaan”.

 

 

November

 

November koud en kil

meldt zich overal kaal

’t is droevig stil

hij krijgt een triest onthaal.

 

De weg is druk begaan

die naar het kerkhof leidt.

November is de maand

dat g‘in gedachten bij uw doden zijt.

 

De witte chrysant prijkt in faam

en schept een diepe sfeer.

menig mens pinkt een traan

en kent stille harte zeer.

 

Dorre bladeren vallen traag

op de koele zerken neer.

Dierbare  herinneringen

komen vaak in weemoed weer.

 

Stilaan valt de avond

en maken we een kruis.

rust zacht, we komen nog,

bij God ben jij nu thuis.

 

Francine De Wilde

MARIJS

 

Jij, geel - zacht donzig ding,

net uit het ei toen je daar ging.

In mijn tuin verdwaald, jij zonderling,

verrast toen ik je tussen mijn handen ving.

 

Moeder barberiet was reeds ver gegaan,

de andere eendjes hadden haar nagedaan.

Jij koos een vreemde laan,

zo waren wij tesaam.

 

Ik noemde je “Marijs”,

jij werd tam en wijs.

Mij liefde stelde je op prijs,

deze was wederzijds.

 

Uit mijn handen at je friet,

zo attent was jij bij gitaar - muziek.

Je gekrijs was een lied,

die ode vergeet ik niet.

 

Jij had de ouderdom gekregen

van een jaar of negen.

Jij was mij heel genegen,

want voor mijn voeten ben je neergezegen.

 

Jij had dit aardse verlaten,

ik heb je ten grave gedragen.

Onder de oude notelaar lig jij begraven,

je vaste plek als de dagen warmer waren.

 

De tijd komt niet weer,

uit mijn hart ga jij niet meer.

Was mijn leven niet vol sfeer,

dan deed ook je dierenlijfje zeer.

 

Foto’s doen gedenken,

opeens kunt gij mijn zinnen wenken.

Wonderlijk maar uit die prenten

kan jij eeuwige straling schenken.

 

 

op mijn eend “Marijs” haar sterfdag zelfgemaakt gedicht,

Francine 1991

HET WAS DE LAATSTE VAKANTIE DAG

MET DE ZON DIE AAN DE HEMEL LACHT

WE KWAMEN MET DE FIETS

LANGSHEEN DE VELDKAPEL

REDEN NOG EVEN DOOR

TOT AAN HET MEER

WAAR MENIG KIND

NOG SPELEVAREND

TOCH EVEN DACHT

HET NIEUWE SCHOOLJAAR

WACHT.

 

MARIA

 

Maria, wat ons boeit in jou is je bereidheid om te delen,

je spontane dienstbaarheid.

Je vindt het zo vanzelfsprekend

dat je tijd maakt om te luisteren,

dat je tijd maakt om te helpen,

dat je tijd maakt om lief te hebben.

 

Een blauwe mantel, Maria, je eigen kleur.

De kleur van water en lucht, van de horizon.

Blauw is de kleur van verlangen, van hemel en van verten.

Een blauwe mantel voor je onbevangen keuze voor het leven

omdat je steeds ja hebt gezegd, je hele leven lang.

 

Maria, we willen je ook met een groene mantel kleden.

De kleur van hoop en van leven, van de jeugd.

Groen is ook de kleur van de natuur en van rust.

Een groene mantel voor je luisterend oor,

want jij bewaart onze woorden diep in je hart

en geeft hoop en geloof als we zijn verstard.

 

Paars, misschien een wat droeve mantel, Maria  van smarten.

Een kleur vol bezinning en ommekeer.

Het is de kleur van verdriet.

Maar de glans van vertrouwen

en stille hoop schijnt er doorheen.

Het is de kleur  ook van de mantel die Jezus kreeg omgelegd,

de kleur van pijn, maar ook van geloof in Pasen

 

Maria, we geven jou ook een rode mantel.

De kleur van liefde en van strijd, de kleur van het volk en van

solidariteit. Rood is ook de kleur van de warme trouw.

Een mantel voor een vrouw als een rots in de branding.

In ons rusten en in ons werken, voor oud en voor jong,

blijf jij herkenbaar

als medemens in ons midden.

 

En die witte mantel, Maria, komt jou meer dan toe.

Wit is de kleur van de waarheid, de onschuld en de reinheid.

 

Wit glanst als een ster in de nacht zoals die fonkelende ster

van Bethlehem.

Maar wit draagt ook dat beklemmend gevoel

bij het breken van het brood

op witte donderdag.

 

Maria, jij bent voor velen de veelkleurige

beschermende mantel, een toevlucht en een steun.

Wees voor ons een veilige gids, Maria,

leid ons langs veilige wegen

naar plaatsen waar de hemel de aarde raakt.

 

 

 

·          federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge

·          bij het feest v.d. Tenhemelopneming van Maria

 

 

 

 

Ode aan de dans

Als ik dans  voel ik weer wie ik ben.
Als ik dans
kom ik daar waar géén woorden zijn.
Als ik dans, ben ik scheppend.
Voor elke schepping is er stilte.
Als ik dans voel ik de stilte in mij bewegen.
Als ik dans voel ik
hoe de hemel de aarde bemint.
C. Lorenz

 

 

De zomer.

 

Zomermuziek wat klinkt het schoon in d’oren

Zomermuziek zo streelzacht om te horen

In ’t groen, in prachtige tuinen

Of even maar op de buiten.

 

Hoort men alles zingen

Van God onze schepper en zijn geschapen dingen.

De mensen vinden ’t fijn

Om even in gezelschap te zijn.

 

Doch... in de stilte der natuur

Hoort men een wonderbaar lied.

Daar telt tijd noch uur

Alleen de seizoenen vergeten dat niet.

 

Zo is de zomer een komen en gaan

Waarin de muziek even kan stille staan

Maar met hart en ziel doorweven

Daarin kan ze verder leven.

 

Met dank!

 

Francine De Wilde. ã

 

 

 

 

 

GA OOK EENS NAAR DEZE SITE (en zie de Youtube video's)
http://www.sydney2008.be/film/44-film/159-slotimpressies

 

 

WERELDJONGERENDAGEN SYDNEY – AUSTRALIÊ 2008

 

DE KERK, de BRUID VAN CHRISTUS  LEEFT!!!

 

JONG en MOOI, LEVENDIG en KRACHTIG is zij

 

IN JONGEREN VAN OVER HEEL DE WERELD

 

VERENIGD ROND PAUS BENEDICTUS XVI

 

“ GIJ ZULT KRACHT ONTVANGEN VAN DE

HEILIGE GEEST,  OM MIJN GETUIGEN TE ZIJN “

 

“GAAT UIT OVER DE HELE WERELD  EN VERKONDIGT

HET EVANGELIE AAN HEEL DE SCHEPPING”

 

Jezus Christus, in het evangelie volgens Marcus, hoofdstuk 16

Als een vogel

 

Zo ik een vogel was en vliegen kon

hoog en hoog in de lucht

tot ik bereiken zou de zon

in mijn lange eenzame vlucht.

 

Zo ik een vogel was en fluiten kon mijn deun

in de top van een rijzige spar

ver uit ’s werelds gedreun

want een vogel vindt dat bar.

 

Zo ik een vogel was die spreken kon

had ik een harte wens:

volg jouw levensweg, ziet niet om

uniek is ieder mens.

 

Als ik een vogel kon zijn

zou ik alles anders zien,

de aarde was een festijn,

een paradijs met God , zoals voordien.

 

 

Francine

De Bijbel

Uit de Handelingen der apostelen: hoofdstuk 7 verzen 49 en 50

daar lezen wij:

 

Maar de Allerhoogste woont niet in wat door mensenhand is gemaakt, zoals de profeet zegt:

De hemel is mijn troon, en de aarde een voetbank voor mijn voeten;
wat voor huis zou u voor Mij moeten bouwen, zegt de Heer, welke plaats zou mijn rustplaats moeten zijn?
Heeft mijn hand dat alles niet gemaakt?

 

 

 

‘De hemel is Mijn troon en de aarde Mijn voetbank.’

 

Er is geen grens tussen hemel en aarde

Er is enkel overgang naar hemels leven na de dood.

 

 

 

LAATSTE AFSCHEID

 

De laatste woorden

worden niet gesproken,

zij zijn, een zijn,

een vreemd nabij - zijn,

een beider weten,

veel dieper dan het spreken,

afscheid aan de drempel van de eeuwigheid,

tederheid in een

omhelzing zonder woorden,

als een gebed,

waarin God jou opvangt,

en Zijn licht, reeds jouw gelaat omkranst.

 

04/06/08

Dagmarã

 

HET DENNENBOS

 

Nergens suist de wind zo vredig

als in het dichte dennenwoud,

wanneer bij lente, een vogel

daar z’n nestje bouwt.

De ranke stammen

boren zich naar omhoog,

tot in hun rijzige toppen

die verwijzend naar het heelal,

zich roerloos wuivend genoegen in de zon.

Een gouden lichtbundel

weerkaatst tot in het lijsternest

waar het noenmaal wordt genut

aan vier, gretige bekjes.

Een lichte bries doorzingt het hele bos,

de dennentoppen ruisen

hun geuren stijgen

in een weelde van groen,

de stilte ademt

Gods stem der eeuwigheid.

 

Francine De Wilde.ã