Gran Canarian

Een fijne sluier zand ligt op je stoel.
Ik zal hem in spiraaltjes openblazen
want je bent weg, ik moet mij nooit meer haasten.
Voor hoeveel jaren is dat nu voorgoed.
                                         
Ik zal voorbij zijn en het dorp zal duren
gelijk vandaag met harpen in de bomen.
Geblaat geblaf. En telkens toegenomen
bewegingen tegen de middaguren.
Het gras ontelbaar tussen vogelveren
en leeuweriken als omhooggetrokken
onhoorbaar bezig in een tijd vol klokken.
                     (A. Van Wilderode) 

Weemoed,weemoed boven al
Om wat er van ons worden zal
Om al wat was en zal wezen
En waarvan niets ons kan genezen.

Een vakantie aan zee
maar de foto's nog zwart-wit

Mijn dorp ik weet nog hoe
het was, de boerenkinderen
in de klas een kar die
ratelt op de keien en langs
het tuinpad van mijn vader
zag ik de hoge bomen staan
hoe kon ik weten dat, dat
ooit voorbij zou gaan....

de Meester himself

Ik schrijf een traag verhaal van zwijgen.
Oorverdovend duurt mijn onbeweeglijkheid en
met het waanwoord sissend op de lippen, mijn spreken
is enkel nog sprakeloos wachten op een nacht,
op een woord dat opeens tussen alles wat nacht was,
als een druppel helder uit de mond der stilte valt
op de zingende dij der beweging.
Dan wordt de dichter een danser. (P.Snoek)

De watervallen van Iguazu
bezocht tijdens de reis
in 2013.

hartstochtelijk gelijk de zee
had ik
het hart willen beminnen
van het meisje
van koraal
dat in de stilte ademt
en misschien gelijk mijn bloemen
leeft
van licht en water,

                ik heb geluisterd
naar de echo
van haar hart
en niets gehoord
misschien was er
teveel lawaai in mij
misschien
had zij nooit van de zee gehoord.
        (P.Snoek)         

De Iguazuwatervallen bezocht
tussen
19April en 9Mei 2013.

Wijder betalen wij het afscheid:
Onze oren blijven achter
Achter afdrukken van blauwe stilten
Die ons vernielen
Die ons als water vermenigvuldigen.

Twee dingen zijn oneindig,
het universum, en de menselijke
domheid. Maar van het universum
weet ik het nog niet helemaal zeker.


                                                           
                                                                 

Jaaaren buren en dan komt er 
door dood en ziekte een einde aan.
Mensen waar je bijna een halve eeuw
mee samenleeft zijn er plots niet meer.
Dat raakt en voel je wel diep in je ziel,
maar er was zeker ook het feit dat 
sommigen daar zaten op te wachten, 
het mensje was nog maar net op
weg  naar het ziekenhuis of men
was dat huisje al aan het leeg halen
en verdelen net of die mensjes hadden
nooit bestaan of wat een beetje geld met
een mens kan doen, en wat zal er nu met
dat mooie pittoreske huisje
te gebeuren staan.....

Het moet zijn dat ik wel
van de zee hou
ik krijg er maar niet genoeg van.
Hier de Atlantische oceaan ergens...