Spanje

Op de kust in Urugway tijdens
Argentiniereis

Fototje tijdens onze vakantie
op Gran Canarian in Mei jl.

Een fijne sluier zand ligt op je stoel.
Ik zal hem in spiraaltjes openblazen
want je bent weg, ik moet mij nooit meer haasten.
Voor hoeveel jaren is dat nu voorgoed.
                                         
Ik zal voorbij zijn en het dorp zal duren
gelijk vandaag met harpen in de bomen.
Geblaat geblaf. En telkens toegenomen
bewegingen tegen de middaguren.
Het gras ontelbaar tussen vogelveren
en leeuweriken als omhooggetrokken
onhoorbaar bezig in een tijd vol klokken.
                     (A. Van Wilderode) 

Weemoed,weemoed boven al
Om wat er van ons worden zal
Om al wat was en zal wezen
En waarvan niets ons kan genezen.

Een vakantie aan zee
maar de foto's nog zwart-wit

Mijn dorp ik weet nog hoe
het was, de boerenkinderen
in de klas een kar die
ratelt op de keien en langs
het tuinpad van mijn vader
zag ik de hoge bomen staan
hoe kon ik weten dat, dat
ooit voorbij zou gaan....

de Meester himself

Ik schrijf een traag verhaal van zwijgen.
Oorverdovend duurt mijn onbeweeglijkheid en
met het waanwoord sissend op de lippen, mijn spreken
is enkel nog sprakeloos wachten op een nacht,
op een woord dat opeens tussen alles wat nacht was,
als een druppel helder uit de mond der stilte valt
op de zingende dij der beweging.
Dan wordt de dichter een danser. (P.Snoek)

De watervallen van Iguazu
bezocht tijdens de reis
in 2013.

hartstochtelijk gelijk de zee
had ik
het hart willen beminnen
van het meisje
van koraal
dat in de stilte ademt
en misschien gelijk mijn bloemen
leeft
van licht en water,

                ik heb geluisterd
naar de echo
van haar hart
en niets gehoord
misschien was er
teveel lawaai in mij
misschien
had zij nooit van de zee gehoord.
        (P.Snoek)         

De Iguazuwatervallen bezocht
tussen
19April en 9Mei 2013.

Wijder betalen wij het afscheid:
Onze oren blijven achter
Achter afdrukken van blauwe stilten
Die ons vernielen
Die ons als water vermenigvuldigen.