H. Gorter

Het voetbalseizoen staat weer voor de deur
en ik moet zeggen dat deze club altijd wel
mijn favoriete ploeg is geweest, alhoewel
het de laatste jaren sterk bekoeld is met de
commercie die er in omgaat en steeds erger
wordt, maar vooral je leert meer relativeren
want het zijn tenslotte maar omhoog gevallen
sterren die denken dat ze het middelpunt der aarde zijn.

Juli nu, zon die schijnt, en denkende aan wat kon zijn,
ergens eens ver weg van hier, steeds niet altijd weer
in diezelfde sleur van koken, eten, afwas het is net of
elke dag is dezelfde wat in feite ook zo is. Waarom
konden wij niet aan een strand of ergens in een ander
land zijn, al was het maar voor een paar weken. Elke
dag diezelfde sleur aan die maaltijd, de bereiding, aan
tafel, de afwas en wat gaan we dan doen...? Het is dan
al 14 à 15 uur intussen en wat doe je dan nog, niets,
wachten op de avond en op 's anderendaags voor weer
eenzelfde dag. Waarom konden (verleden tijd) wij er eens
geen twee- à drietal weken op uit trekken, een hotelletje
zoekend en ergens etende wanneer of waar we graag wilden.
Verleden tijd nu, de gezondheid laat het niet meer toe, toch
nog veel peinzend aan wat had kunnen zijn en de zielepijn
verbijtend aan wat nooit meer zal komen, nooit meer zal zijn.

Des morgens rondgestrooid lagen de blote
withouten vruchtjes uit de schil gestoten
over de paden uitgerold als doden.

En de wind waait een zee
van tijd over de vlakte
het is eb.

Uit de melkweg van de morgen
is zij in mijn zeewier aangespoeld,
naakt als hevig water,
uit het land der meeuwen.

Ondanks het slechte weer zijn er toch
wat bloemen te vinden in onze tuin,
wij hebben dan ook een zeer goede tuinvrouw.

In mijn dromen kleuren alle bloemen
rood met zeer groene blaren
van hoop die pijn doen aan mijn ogen.

Zou hij begrijpen dat ik niet aan zijn graf was
omdat ik verkouden was, als ik verkouden was?
En zou hij weten dat dit een smoes was,
mij toeknikken van ja natuurlijk, en dat het helemaal
niet hoefde? Dat het geen zin had deze regen
op zijn kist te horen vallen, dat hij zelf
niet was gekomen als hij hier niet toch toevallig-
Hij met zijn schemerlampje opvouwschaartje thermostaat.
Die deuren dichthield voor de tocht, zijn ogen open
vooral voor het zien openvouwen van de zachte blaadjes
zijn oren alleen nog voor het vrolijkend kwetter
van vogeltjes in de volière - Zou hij 
begrijpen, als hij nog iets begreep, wat mij
hier bracht, onder deze onbetamelijke gehaaste
wolken, terwijl hij nergens was?
              (Judith Herzberg)