Zeedag

 
De mooie watervallen van Iaguzu in Argentiniè
  

Ik heb je lief. Men kan het niet, nooit helpen.
Jij bent de aarde en wat daarbij is.
Ik leef niet meer. Ik leef van je gemis.
Ik ben een wond. Ik ben niet meer te stelpen.
                            
Jij bent hier niet, ik ben hier niet, waar leef ik,
waar leef jij? Wij weten niet wat er gebeurt.
Wij hebben ons beste leven verbeurd.
Alles is geweest. En wat nu, wat geef ik?
        
Ik schrijf mijn woorden met lichaam en handen,
spreek met een stem die aan mij kapotgaat.
Ik ben die liefde en ik ben die haat
                           
en jij bent die ik ben. Liefste, wij branden
verschrikkelijk in onze arme staat.
Er is haast niets anders meer dat ons leven laat.
                     (Hans Andreus)

Doet me denken aan een prachtig
gedicht van wijlen Paul Snoek.

                                          
Warme, te warm misschien, dagen in
een zomerse maand Juli.

De wolken gaan stil voort op gouden grond,
en zeggen zich geen woord
uit gouden mond.

Het voetbalseizoen staat weer voor de deur
en ik moet zeggen dat deze club altijd wel
mijn favoriete ploeg is geweest, alhoewel
het de laatste jaren sterk bekoeld is met de
commercie die er in omgaat en steeds erger
wordt, maar vooral je leert meer relativeren
want het zijn tenslotte maar omhoog gevallen
sterren die denken dat ze het middelpunt der aarde zijn.

Juli nu, zon die schijnt, en denkende aan wat kon zijn,
ergens eens ver weg van hier, steeds niet altijd weer
in diezelfde sleur van koken, eten, afwas het is net of
elke dag is dezelfde wat in feite ook zo is. Waarom
konden wij niet aan een strand of ergens in een ander
land zijn, al was het maar voor een paar weken. Elke
dag diezelfde sleur aan die maaltijd, de bereiding, aan
tafel, de afwas en wat gaan we dan doen...? Het is dan
al 14 à 15 uur intussen en wat doe je dan nog, niets,
wachten op de avond en op 's anderendaags voor weer
eenzelfde dag. Waarom konden (verleden tijd) wij er eens
geen twee- à drietal weken op uit trekken, een hotelletje
zoekend en ergens etende wanneer of waar we graag wilden.
Verleden tijd nu, de gezondheid laat het niet meer toe, toch
nog veel peinzend aan wat had kunnen zijn en de zielepijn
verbijtend aan wat nooit meer zal komen, nooit meer zal zijn.

Des morgens rondgestrooid lagen de blote
withouten vruchtjes uit de schil gestoten
over de paden uitgerold als doden.

En de wind waait een zee
van tijd over de vlakte
het is eb.

Uit de melkweg van de morgen
is zij in mijn zeewier aangespoeld,
naakt als hevig water,
uit het land der meeuwen.

Ondanks het slechte weer zijn er toch
wat bloemen te vinden in onze tuin,
wij hebben dan ook een zeer goede tuinvrouw.