een goed mens zijn..

Vele jaren geleden, toen de winters nog echt koud waren en de mensen arm en hongerig, was er een klein jongetje dat zich af vroeg: "Wat zal ik mijn moeder voor kerstmis vragen ?" Er waren heel veel dingen die hij wilde - een speelgoedpaard, een hoepel, een pop. Zijn lijst was eindeloos. En, zoals zoveel kinderen doen rond deze tijd van het jaar, legde hij zijn lijst in een klomp bij het haardvuur.

Op eerste kerstdag werd hij al vroeg wakker. Hij rende naar de woonkamer om te zien welke spannende cadeaus er voor hem waren achtergelaten. Maar op de plaats waar hij een doos vol met al de gevraagde dingen verwachtte, zag hij alleen een roos. Een Kerstroos.

In tranen ging hij naar zijn grootvader en vertelde hem zijn grief. De oude man luisterde naar zijn kleinzoon en stelde hem op zijn gemak. "Het is een erg mooie roos jongen, zorg er maar goed voor."

"Maar er zijn genoeg rozen in de tuin," antwoordde het jongetje " en er waren nog zoveel dingen die ik graag wilde."

Zijn grootvader kon hem niet van de prachtige en unieke schoonheid van het ongevraagde cadeau overtuigen. En zo stopte het jongetje de roos in een donker doosje, waar de roos, zonder water en licht, weldra verwelkte.

Vele maanden later vond de moeder van het jongetje het doosje met de dode roos. Zij plaatste de roos voorzichtig naast het tuinhuisje. Toen het einde van het jaar weer naderde, kwam de plant als een wonder weer tot leven. Hij kreeg wortels en na een tijdje ook weer groene en rode blaadjes. Het jongetje vond de plant en herinnerde zich die ongelukkige kerst. Hij ging naar zijn grootvader, die nu ernstig ziek was en vertelde hem dat de kerstroos weer tot leven was gekomen.

"Ja, jij had veel verdriet die kerst." zei zijn grootvader. "Die Kerstroos was zo speciaal omdat hij verzorging nodig had". De grootste liefde, is die liefde die uit vrije wil gegeven wordt. Het is de liefde die van het cadeau zelf komt, de liefde die niet gekocht kan worden en je niet kan verkopen."

Er waaide een ijzig koude wind door de tochtige stal en Maria was bang dat de baby het niet warm genoeg zou hebben. Jozef maakte een klein vuur, maar het was niet voldoende om de stal te verwarmen.

Het bruine vogeltje, hoog in haar warme nestje op zolder, keek toe. Ze wist dat dit kindje heel speciaal was. Ze vloog naar beneden, ging bij het vuur zitten en fladderde met haar vleugels, net zo lang tot het vuur hoog en warm oplaaide. Het vogeltje zat zo dicht op het vuur dat de veertjes van haar borst helemaal rood werden. Het kon haar niet deren en zo bleef ze de hele nacht doorfladderen om de baby warm te houden.

Sinds die nacht is de borst van het vogeltje rood gebleven en wordt zij roodborstje genoemd. Het herinnert ons aan de liefde en toewijding die zij voor het kindje Jezus had.  

Musje heeft het op het idee gebracht en ik zet het dan maar op mijn blog, bedankt Musje!

Het sprookje wat in deze tijd van het jaar speelt is 'Het meisje met de zwavelstokjes', een droevig maar toch ook blij verhaal.

Op een koude Oudejaarsavond verkoopt een meisje op haar blote voetjes zwavelstokjes in de sneeuw.  Het is niet druk en het meisje besluit om warm te blijven zélf de zwavelstokjes aan te steken. Als ze het 1e stokje aansteekt wordt ze lekker warm, maar al snel is het stokje uit.  Bij het 2e stokje ziet ze een eetkamer waarvan de tafel gedekt is met allemaal lekkers, maar ook dit stokje gaat uit. Bij het 3e stokje zit ze onder een prachtige kerstboom, maar ook deze brandt veel te snel af. Als ze een 4e stokje aansteekt ziet ze haar overleden oma en snel steekt ze alle stokjes aan, omdat ze te bang is om haar oma niet meer te zien. Dan neemt oma haar mee en ze vliegen stralend naar boven, zó hoog, dat er geen kou, honger of angst meer bestaat.

De andere dag vinden voorbijgangers het meisje doodgevroren, maar de lach op haar gezicht geeft aan dat ze vredig is gestorven.

Heb het ergens gelezen en vond het zo vertederend dat ik het met jullie wil delen!

Voor alle ramen stonden kerstbomen, behalve voor die van het kleinste huisje. Daar stond alleen een oud vrouwtje en dat zag het papier als een grote sneeuwvlok uit de lucht dalen. Op trippelvoetjes kwam ze naar buiten. "Wat zie ik?" zei ze. Daar komt een kerstklokje uit de lucht vallen. Een echt lief klein kerstklokje! Dat is nou precies een kerstklokje voor mijn kamertje, waar het te klein is voor een boompje of voor grote klokken!" Heel voorzichtig droeg ze het klokje naar binnen en bond het met een strikje aan een takje dennegroen dat op tafel stond. En daar hangt het nu. Een klein klein klokje aan een klein takje groen in een klein kamertje. Het is het kleinste van alle klokjes, maar tegelijk is het de gelukkigste kerstklok van allemaal. Want telkens als het vrouwtje ernaar kijkt en glimlacht, dan straalt het kerstklokje van trots en glanst nog mooier dan alle zilveren vogeltjes en ballen samen. En als het vrouwtje het met haar rimpelvinger aanraakt, luidt het als een echte kerstklok.

zomaar een wintergedachte...je kan even mijmeren met de mooie muziek....

Andrea Botchelli - Contepartiro

Lees een mooie vrienschapstekst door op afbeelding te klikken

I believe I can fly.....klik op plaatje.....om deze mooie muziekbewerking te horen