Dinsdag 27 februari 2007
immortality
Dit lied heb ik altijd mooi gevonden, Céline Dion samen met de Bee Gees de bewerking van dit filmpje is even mooi!
Archief
Maandag 26 februari 2007
vechten.
Vandaag was ik echt van plan mijn verhaal verder te zetten, deze middag kwam mijn schoonvader eten (86jaar) en toen we gezellig aan tafel zaten verslikte de man zich door een stuk vlees...het bleef in zijn keel steken, het wou er niet uit en wou ook niet zakken : resultaat vlug naar spoed en gelukkig hebben de dokters zonder al te veel pijn en schade met een gastroscopie het stuk vlees naar zijn maag kunnen brengen waar het nu rustig aan het verteren is....oeff !!!was me dat verschieten!!!!! ik ben er nog niet goed van, vannacht blijft hij voor alle veiligheid bij ons, je weet maar nooit. Afin eind goed alles goed ! Ik heb nu maar een kleine tekst geschreven :
Ik kan niet alles,
ze zeggen dat ik beperkt ben.
Maar ik heb een heel goed leven,
met dingen die zijn gebleven.
Die buit ik ook ten volle uit,
en zeg mezelf duidelijk en luid,
"kom meid,we gaan ertegen aan,
je kan niet bij alles stil blijven staan".
Meestal lukt het dan ook wel
slechts af en toe rinkelt de bel
nu goed, dan een beetje gas terug
ik wil vaak teveel en vaak te vlug.
Medici kunnen weinig meer doen,
maar van de kleintjes krijg ik een zoen.
Een zoen die mij laat weten,
dat ze de oma in mij niet vergeten.
Iets wat anderen nog wel eens betwijfelen,
waardoor ik soms ook even ga twijfelen.
Maar voor die kleintjes vecht ik door
de pijn zal mij niet klein krijgen hoor!
Vrijdag 23 februari 2007
FIJN WEEKEND !!!!!!!!
Ben weer de hele dag op zwier geweest!!!!! dus ik ben zeker helemaal genezen hoor, wens je allemaal een gezellig weekend en geef nog vlug een paar tips mee om het weekend helemaal "af" te maken....dikke knuffels van Prullemieke en tot maandag !!
Donderdag 22 februari 2007
even op adem komen
De Mama heeft deze morgen de kleintjes weer opgehaald. Mijn taak zit erop voor deze krokusvakantie.Kleindochter 2 had voor ons allemaal een "cadeautje" meegebracht, je zag het niet, het is een héél klein beestje; 's nachts is het ontsnapt het heet "Griepje". Oma mocht er eerst van genieten en daarna Daniel, kleindochter 2 kreeg er ook een bezoekje van , zo nu was het compleet, allemaal gezellig genieten van het "Griepje" Als dat geen mooi en leuk cadeautjes was!!!!!. We hebben het ons best gezellig gemaakt, ieder van ons had een coconnetje waarin we naar hartelust konden hoesten, niezen, overgeven en buikloop hebben. De wasmachine en de droogkast hebben op volle toeren gedraaid samen met de DVD speler. Vandaag ging het met iedereen al veel beter, alles is netjes aan de kant gezet en we nemen de draad weer op van het "gewone" leven. Ik ben nu pas een jaartje ouder geworden en denk stilletjes bij mezelf " Oma wordt oud" neen nog beter "Oma is oud" haha ! Vraagt zoveel energie van je, daarna ben je doodop, zal wel de enige niet zijn zeker, als ik hier en daar zo eens lees!!!
Tot morgen, dan ga ik verder met mijn verhaal, geniet nog van deze mooie lentedag!!!
Liefs van Prullemieke
Zondag 18 februari 2007
fijne zondag !!!!!!
Bedankt voor de verjaardagswensen en een fijne zondag, geniet er maar van!!!!!
Het leven is net een brandnetel;
raak haar even aan en zij steekt
Pak haar stevig beet en zij steekt
niet.
Het leven is net een brandnetel;
raak haar even aan en zij steekt
Pak haar stevig beet en zij steekt
niet.
Zaterdag 17 februari 2007
17 februari 1952
Vandaag precies 55 jaar geleden......werd ik geboren !!!!,in oude foto's gerommeld en hier het resultaat :
Vrijdag 16 februari 2007
16 februari
Geniet van jezelf
Rode zeepjes, chocoladehartjes, kussens in hartvorm, rode sokken of ondergoed met hartjes, bekers met hartjes,rode rozen. Wat is er nu mooier dan de geliefde tonen dat je hem of haar graag ziet. ....Maar alleen een feest voor hen???. Er was een onderzoek waaruit blijkt dat 1 op 7 belgen alleen woont. Voor hen geen rode hartjes om uit te wisselen, geen romantische dineetje met twee, geen warme voeten voor je aan te verwarmen. Wat moeten zij dan met valentijn? Zich zielig voelen? Nee hoor! Natuurlijk kan ik niet voor dat handerhalf miljoen alleenstaanden spreken. Wellicht schuilt achter dat alleen-in-de-wereld-staan héél wat leed. Je man die je verteld dat hij met jou niet verder wil. Je vrouw die overlijdt. Of je vindt het juiste potje of dekseltje niet. Kortom veel pijn en het besef dat je alleen verder moet in een wereld die draait om koppels. Valentijn confronteert je er nog eens extra mee. En toch. Alleen zijn is niet zielig. Eten wat je je zelf lekker vindt. Op het moment dat jij wil. Zin om op stap te gaan? Geen mens die zich ongerust maakt als je je wat langer amuseert. Geen koude voeten in bed. Liever rode, groene, gele , orange gordijnen? Geen kat die er over struikelt. Lekker je zin kunnen doen, zonder rekening te houden met iemand. Joepie!!!!. Daarom roep ik vanaf nu 16 februari uit tot Happy alone day. Dus aan alle alleenstaanden : verwen jezelf vandaag. Koop voor jezelf een bos bloemen, kook lekker voor jezelf, neem een warm bad met een zacht muziekje op de achtergrond. Ga eens langs bij je vrienden. Doe waar je zin in hebt. Dit is een dag voor jou!!!! GENIET VAN JEZELF Leuke avond nog zou ik zo zeggen!!!!en een fijn weekend ook voor iedereen!!!!
Celine Dion & Il Divo Believe In You
Lonely
The path you have chosen
A restless road
No turning back
One day you
Will find your light again
Don't you know
Don't let go
Be strong
Follow you heart
Let your love lead through the darkness
Back to a place you once knew
I believe, I believe, I believe
In you
Follow your dreams
Be yourself, an angel of kindness
There's nothing that you cannot do
I believe, I believe, I believe
In you.
Tout seul
Tu t'en iras tout seul
Coeur ouvert
À L'univers
Poursuis ta quête
Sans regarder derrière
N'attends pas
Que le jour
Se lève
Suis ton étoile
Va jusqu'où ton rêve t'emporte
Un jour tu le toucheras
Si tu crois si tu crois si tu crois
En toi
Suis la lumière
N'éteins pas la flamme que tu portes
Au fonds de toi souviens-toi
Que je crois que je crois que je crois
En toi
Someday I'll find you
Someday you'll find me too
And when I hold you close
I'll know that is true
Follow your heart
Let your love lead through the darkness
Back to a place you once knew
I believe, I believe, I believe in you
Follow your dreams
Be yourself, an angel of kindness
There's nothing that you cannot do
I believe, I believe, I believe
In you
I believe, I believe, I believe
In you
I believe, I believe, I believe
In you
Woensdag 14 februari 2007
Valentijn
Maandag 12 februari 2007
De Zoete Pijn Van Liefde
Na dat uitstapje in de Ardennen , bladerde God op een ochtend door zijn dossiers tot hij mijn naam vond ," Oh ja , Nicole, dat Prullemieke dat nooit stilzit, laten we eens een bliksemstraal haar kant opsturen en zien hoe ze dat aanpakt, de deuren van haar toekomst en haar hart zitten toch voorlopig nog op slot"...De heling na verdriet eindigt hier niet per se in een ravijn! Ik schreef in mijn vorig stuk dat ik absoluut niet wist wat ik moest doen met mijn gevoelens.....Ik schreeuw om jou liefde
maar zwijg als het graf
ik hunker naar jou
en toch wijs ik je af
Mijn"laat me met rust"
is een "laat me niet langer alleen"
Let niet op mijn woorden
Hoor niet wat ik zeg
Blijf proberen
Al stuur ik je weg
Zie niet mijn masker
Maar kijk aub door me heen
(Marco Borsato)
Zo had ik het aangepakt ik heb geen betere tekst gevonden om het te illustreren!
Ik deed niets anders dan een inventaris maken van mijn lichamelijke en geestelijke verval , in gedachte stelde ik mij vragen over een toekomstig liefdesleven...
Ik wilde wel die lege plek in mijn hart vullen ...Daniel heeft volgehouden , nooit iets geforceerd en uiteindelijk gewonnen wat hij dubbel en dik verdiende. Hij woonde op een studio en ging vaak naar hem toe ...Het werd november ik had nog altijd geen woning, dochter 1 verhuisde 1 december en daarbij kwam nog eens dat de studio van Daniel verkocht werd en we allebei even ver stonden, maar achteraf bekeken bracht het lot ons op deze manier samen.
Daniel zijn vriend huurde een woning buiten Leuven waarin hij alleen maar tijdens de zomer verbleef hij gaf ons de sleutel, we mochten er blijven tot de zomer, hopelijk hadden we ondertussen dan toch iets gevonden !
Allebei zette we onze meubels in een bewaarplaats, namen het hoogstnodige en namen onze intrek in het huis van de vriend. Het was een droomhuis, de eerste keer dat we samen een "optrekje" hadden en voortaan samen door het leven zouden gaan.
Ik zag de rimpeltjes naast zijn ogen toen hij naar me glimlachte, helemaal geen vreemde , maar "mijn " Daniel..zo was het gegaan hoogtepunten van lijden,lachen,dwaasheden, angsten...
"Vindt je het niet erg dat we net een ouder koppel zijn " vroeg ik....? hij masseerde m'n nek en schouders , ook mijn rug, hij hield zich lang op bij de 20cm lange snede , een dunne lijn , daarlangs had mijn vroeger leven me verlaten. De eerste keer dat we samen de liefde bedreven had ik tegen Daniel gezegd dat het me speet dat ik hem niet mijn vroeger lichaam kon geven, hij legde zijn hand op mijn mond "met je vroegere lichaam heb ik niks te maken, ik hou van je zoals je bent ...ik weet nu precies hoe je in elkaar zit...met hem ontdekte ik opnieuw de liefde , de man, de vriend, de kus, het geduld. We omhelsden elkaar, voerden onbeduidende , lieve gesprekken, keken op de wekker...vijf uur in de ochtend , geen oog geslapen maar gewoon genoten van elkaars warmte..".Weet je " zei ik , ze zeggen dat er leven is na de dood, maar ik ben tot het besef gekomen dat er ook soms een dood is tijdens het leven. Daniel nam mijn handen in de zijne , ik zag zijn glimlach, zijn innerlijke goedheid, een ongeloofelijke bron van liefde.....toen begreep ik echt dat ik nu niet meer alleen was...dat er iemand over me waakte . Gelukkig maar, want we waren bijlange nog niet aan het einde van ons latijn , gelukkig hadden we een héél sterke band om de nog komende tegenslagen te overwinnen.
(wordt vervolgd)
Woensdag 7 februari 2007
verdronken vlinders
Het OCMW had ondertussen alles opgelost; ik kreeg een uitkering van het ziekenfonds, het ministerie deed een herberekening en ineens had ik ook nog een tegoed van het ziekenfonds van al de voorbije maanden ik niks ontvangen had! Als dat geen meevaller was! Het bestaansminimum dat het OCMW had voorgeschoten werd er af gehouden en ik had een beetje reserve voor als ik terug op eigen benen zou staan. De sociale woning was nog “in behandeling” het maakte me ongerust want dochter 2 zou einde van het jaar verhuizen.Ik vond dat ze zoveel voor me gedaan had en zou me tegen dan wel sterk genoeg voelen om alleen verder te gaan.
De uitstapjes met Luc had ik stilaan afgebouwd, ik wilde geen valse hoop geven voor iets wat toch nooit zou komen, en hem zeker niet gebruiken alleen maar om eens weg te kunnen. Ik bleef al een tijdje gewoon thuis maar vond het helemaal niet zo erg meer de tijd zou alles wel uitwijzen…
Martine werkte nog steeds in die taverne , in september belde ze me op “of ik geen zin had in een uitstapje naar de Ardennen met al de vrienden en de gerant, de zaak werd een paar dagen gesloten voor verfraaingswerken. Het was maar een daguitstapje, dochter 2 vond het een schitterend idee en zou wel voor Pim zorgen, het zou me zeker eens goed doen, ikzelf vond ook dat het eindelijk tijd werd de draad van het leven weer op te nemen en me niet langer meer mocht opsluiten in het kamertje van herinneringen…mijn leven moest verder gaan ik was nog maar 46 en B. zou het zeker ook zo gewild hebben.Ik ging mee en met deze dag begon er ook een nieuwe episode van mijn leven!
We vertrokken per bus er was een plaats voorzien vooraan (vanwege mijn rolstoel) naast de gerant van de zaak die ik vanaf nu Daniel ga noemen. Er werd een eerst halte gemaakt omdat er een paar de afdaling van de Lesse gingen doen, ik niet natuurlijk, bijna iedereen deed mee behalve Daniel en Martine , wij zochten een plekje op rustig te wachten tot iedereen terug kwam. Het was prachtig weer, de sfeer was er en er was nog iets…ik wist van Martine dat Daniel veel naar me gevraagd had en het erg vond dat hij me nog zelden gezien had in de zaak. We zaten recht tegenover elkaar als Daniel naar me keek was het “anders” als vroeger, het waren geen trieste ogen meer maar verliefde ogen…ik deed mij uiterste best om niet te veel in zijn richting te kijken en voelde me onwennig, het overviel me zo ineens en wist niet goed hoe ik hier moest mee omgaan, het was een gevoel waarvan ik zeker was geweest dat het mij niet meer zou overkomen, maar het was er! Ik kon het niet tegenhouden, ik vocht er tegen ,tevergeefs, voelde me net een puber….
(wordt vervolgd)