Valentijn

Mei '98
----------
op een zaterdag had ik eindelijk mijn eerste uitstapje met Martine, ik keek er echt naar uit. Dochter 1 zou voor Pimmeke zorgen zodat ik tot zondag bij Martine kon blijven. Eerst naar Woluwe shopping center om ons eens extra te verwennen, paar prullekes, niet duur dat kon ik mij niet veroorloven. Martine werkte in een Taverne waar we 's avonds nog eens binnen gingen om iets klein te eten en een slaapmutske te drinken.Zij had er al een hele vriendenkring opgebouwd , ik kende er weinig mensen omdat ik al zolang uit Leuven weg was, ik was vlug ingeburgerd en begon links en rechts een praatje te maken ook met een oudere man (Luc) wiens vrouw  overleden was in maart en die het ook moeilijk verwerkt kreeg. Hij was er een trouwe klant die elke dag tot diep in de namiddag zijn koffiekes kwam drinken en dan naar huis ging. Dan was er nog de gerant , leek een lieve rustige man en nadat ik hem een tijdje had geobserveerd  viel het op dat hij een allesbehalve gelukkige uitstraling had.Hij hield zich steeds op de achtergrond, mengde zich nooit in een gesprek, en keek steeds voor zich uit met trieste ogen, het viel gewoon op.Het was zo gezellig geweest dat de uren voorbij gevlogen waren. s'zondags sliepen we uit en in de namiddag deden we een terrasje. Zondagavond ging ik terug naar huis, had veel te vertellen en ook een blij weerzien met Pimmeke, die had het hele weekend overal zijn plasjes gedaan behalve buiten dan , had ook niks willen eten zo had hij me gemist.Martine zegde me "als je nog eens wil weggaan, bel me dan of laat je brengen naar de taverne, als mijn uren geklopt zijn , zien we wel wat we daarna doen.Het was wel niet de geschikte oplossing om steeds in die taverne te zitten maar er was nog geen alternatief en ik had tenminste mijn babbel, en ik ging zoveel en zo weinig als ik wilde. Het uitstapje had me echt goed gedaan . Er begon weer een nieuwe week , in de voormiddag ruimde ik een beetje op, oefende terug met kinesist, wandelde met Pim , en voor de namiddag had ik toch iets gevonden , schilderen, ik had het nog nooit gedaan , op school hadden ze vroeger gezegde dat ik er wel aanleg voor had en probeerde het uit, in boeken zocht ik uitleg over de technieken, verschillende verfsoorten enz. Ik was er uren mee bezig en werd er echt heel rustig van en na een tijdje mochten mijn werkjes toch gezien worden.Om 19uur ging ik nog steeds naar mijn kamertje met Pimmeke, las een boek of keek nog een beetje tv, daarna viel ik vanzelf in slaap , mijn verdriet en de pijn waren er nog  maar anders , het was meer gelatenheid ik kon er eindelijk mee omgaan. Soms de vrijdagavond ging ik (met Pim)eens naar Martine veel was er niet te beleven , Luc was er nog altijd en vroeg om zondag eens iets anders te doen, Martine moest toch werken en had ondertussen een nieuwe vriend, waarom niet? dacht ik. Een paar keer ging ik dan s'zondags weg met Luc, het was al zomer, hij kwam ook al eens op bezoek bij mijn dochter en zaten we samen in de tuin herinneringen op te halen over zijn vrouw of B.Hij was een "gewone" goede vriend van me geworden maar niks meer. Een tijdje later voelde ik dat Luc meer voor me voelde als vriendschap, hij sprak over bij hem komen wonen, had toch geen kinderen, was tamelijk bemiddeld en ik zou niks te kort komen ?ik weet dat er vrouwen bestaan die onmiddelijk op zo'n aanbod zouden ingaan , maar ik zit zo niet in elkaar! Ik legde hem voorzichtig uit dat ik hem een lieve man vond maar dat de gevoelens niet wederzijds waren, en zeker nog niet klaar was voor een andere relatie omdat ik nog te veel verdriet had voor B. Hij nam het goed op maar ik denk dat hij in zijn achterhoofd de gedachte hield van "ik zal zo nog wat verder doen en niks forceren , misschien komt het dan toch!....(wordt vervolgd)

Langzaam begon ik weer te functioneren, dat had ik (hoe absurd het ook klinkt)aan Pimmeke te danken, door hem moést ik uit bed komen, hij had wél honger! moest zijn plasjes maken, en wilde zo graag buiten in de tuin om met zijn balleke te spelen…Tijdens de dag was ik terug beneden kon terug wat eten en weende eindelijk véél minder . De kinesist kwam terug , had veel met me gepraat ; ik zag het terug allemaal een beetje zitten tot grote vreugde van iedereen die er zo onder geleden had (vooral de kinderen) . Ik had contact opgenomen met het plaatselijk OCMW om een inkomen te hebben, een sociale woning te vragen, en juridische tussenkomst om te bemiddelen met het ziekenfonds en Minist.van sociale voorzorg. Het was niet normaal dat ik geen enkel inkomen had(28bf), en mijn ziekenhuisrekeningen zelf moest betalen door een fout bij administratie van het ziekenfonds,( die zelfs de sociale assistent in Pellenberg niet had kunnen rechtzetten), ik was steeds in orde geweest met mijn ziekenfonds, bijdragen betaald, niemand kon mij helpen. Het Riziv had de nodige onderzoeken gedaan , een advocaat had een dossier aangemaakt voor KVG maar het was een tienjarenplan aan het worden. Er kwam iemand van het OCMW en ik kreeg dezelfde dag een bestaansminimum ,er zou voor gezorgd worden dat alles wat er scheef zat rechtgezet zou worden, voor de sociale woning moest ik nog”even “ wachten want er was een lange wachtlijst ,de tijd dat ze uw dossier bovenaan konden leggen om het wat vlugger te laten verlopen was voorbij , voorrang omdat ik in een rolstoel zat bestond niet? Het gaf me een goed gevoel dat ik toch al een inkomen had en al de kosten kon delen met dochter 2 en terug iets voor mezelf kon kopen, vooral kleding want alles was véél te groot geworden. Het werd lente ik zat veel buiten in de tuin een boek te lezen , had ook een paar keer naar het kerkhof geweest ,hielp een beetje in het huishouden en de dagen gingen eindelijk vlugger voorbij, alleen de avonden en de nachten waren nog moeilijk, ik keek af en toe tv , kon de radio al aanzetten zonder schrik te hebben dat het ene of andere liedje mij in tranen zou doen uitbarsten. Ik had vriendinnen maar had ze al zo lang niet meer gezien het was in feite allemaal een beetje verwaterd. Donderdagavond ging ik nog altijd met dochter 1 naar een of andere winkel zoals de (toen )GB daarna gingen we iets eten en toeval of niet ik zag daar mijn vriendin terug ! Het was een blij weerzien en voor mij een geschenk uit de hemel want eindelijk zou ik terug eens wegkunnen en terug onder de mensen komen. Telefoonnummers werden uitgewisseld en in het weekend zouden we al afspreken……(wordt vervolgd)

10 Gouden Regels voor Geluk

Verwonder je zo vaak als je kan en verbaas je over wat je vanzelfsprekend vindt maar dat helemaal niet is.

Geniet van eenvoudige goede dingen als wandelen, een appel eten, even de ogen sluiten.

Wees dankbaar en waarderend voor wat dankbaarheid en waardering verdient

Zoek mensen op die een positieve houding hebben.

Ontvang in alle rust complimentjes en opbouwende opmerkingen; weiger kalm maar duidelijk afbrekend commentaar.

Blijf je realiseren dat jouw leven van jou is. Laat het niet door anderen leven.

Gun jezelf de ruimte en tijd voor dingen die je graag doet.

Zoek naar activiteiten waarbij het nuttige ook aangenaam is. Alles heeft aangename kanten.

Kies er voor je gelukkig te voelen. Wacht niet op anderen of het lot om je gelukkig te maken.

Lach veel, zo vaak als je zin hebt. Er zijn redenen in overvloed.

De tijd van loslaten.

We waren nu al een maand verder en ik begon langzaam terug te keren naar de “gewone wereld” , ik moest zorgen dat ik een inkomen had, onverwachte rekeningen stapelden zich op en ik moest nu al beginnen zoeken naar een woonst of instelling .Een kinesist had ik ondertussen gevonden via het revalidatiecentrum van Pellenberg. Ik had even overwogen om naar Unsbroek een revalidatiecentrum in Nederland te gaan voor de hele week maar ik kon Pimmeke niet achterlaten of ook niet meenemen. Ik wilde naar Pellenberg(was vlakbij) als ambulante patient maar dat kon ook niet omdat ik dan niet verzekerd zou zijn ? Sinds ik daar woonde ,had ik nog niemand gezien juist de kinderen, tijdens de dag bleef ik beneden en om 7 uur ging ik naar mijn kamertje met Pim. Ik kon me op niks concentreren ,tv kijken kon ik niet, lezen ook niet , altijd maar piekeren , slapen en eten deed ik heel weinig. Papa was net met pensioen en nu ze eindelijk een beetje zouden kunnen genieten van hun oude dag kwam er bij een routineonderzoek aan het licht dat mama leukemie had. Het was een zeldzame vorm had iets te maken met de milt die altijd maar groter werd ,het zou traag gaan had de dokter gezegd.Mama voelde zich al een tijdje niet goed en was heel vlug moe nu wisten we waarom . De plannen van de reizen die ze zouden maken werden opgeborgen, dat was ook een van de redenen waarom ik niet bij hen was gaan wonen,nu had ik weer een reden om nog meer te piekeren. Ik wilde iets om handen hebben buiten de kleine taken die ik van mijn dochter overnam , ik wilde mensen zien, ik wilde erover praten maar er was niemand. Iedere donderdagavond kwam dochter 2 en bleef dan die nacht bij me slapen ,met haar kon ik er over praten ,soms tot een stuk in de nacht, ze was voor mij boeken gaan kopen allemaal over hetzelfde onderwerp:” de dood “en alles wat ermee te maken had, zoals het verwerken ervan . Ik zat nog met zovele dingen waar ik nog geen antwoord op had. Elke dag en avond zat ik te lezen en het hielp mij enorm, ik was eigenlijk nog nooit geconfronteerd geweest met de dood van iemand die je zo dierbaar was , je denkt altijd dat het nog ver af is , je kan je ook niet voorbereiden op een plotse dood. Afscheid nemen is ook héél belangrijk en ook dit had ik ook niet kunnen doen bij een gesloten kist. Ik wilde zo graag naar het kerkhof maar had niemand die me kon brengen . Een week later werd ik plots heel ziek, de vriend van B. die dokter was kwam bij me , ik woog nog 41 kg, door zo weinig te eten had ik ook geen weerstand meer en had een longontsteking .Ik moest in bed blijven net nu ik er een klein beetje bovenop aan het komen was. Na een maand was ik min of meer genezen en woog nu nog 38kg. Ik moest me dringend herpakken of moest naar ziekenhuis iets wat ik zeker niet wilde !(wordt vervolgd).

29 januari 1998 werd B. begraven. De details over begrafenis en familie ga ik jullie besparen , het was allesbehalve fraai!
Het huis waarin we woonden was onderaan taverne en boven een appartement. Het was een druk bezochte zaak vooral om de 14 dagen als er voetbal was want het stadion van STVV lag tegenover de zaak. Toeval of niet op 30 januari werd er thuis gespeeld en moest de zaak die dag zeker open zijn van de brouwerij...Het enige wat ik wilde was zo vlug mogelijk weg zijn daar B. was overleden en ik kon de zaak niet verder uitbaten. Het was einde maand en ik had nog welgeteld 3 dagen tijd om te verhuizen naar ??? en hoe ???.

Gelukkig heb ik 2 schatten van kinderen én schoonzoons die allemaal een week verlof hadden genomen om beurtelings bij mij te blijven dag en nacht sinds die trieste zondag.Mijn jongste dochter en man beslisten zonder ik het gevraagd had dat ik bij hen zou blijven, tot ik iets gevonden had om terug op eigen benen te staan. Ze zorgden voor een vrachtwagen en veel vrienden die allemaal meehielpen aan de verhuis .Ik had ondertussen met de brouwer een akkoord gemaakt dat hij die zaterdagavond de taverne zou opendoen en de opbrengst was dan natuurlijk voor hem. Het moest allemaal zo vlug gaan dat ik weinig tijd had om te treuren, moest mijn hoofd goed bijhouden voor al het nodige te doen bij de bank , de brouwerij enz..
De zaterdagmorgen héél vroeg begon de verhuis want s'middags moest alles opgeladen zijn, opgekuisd boven en beneden, gebruiksklaar voor de voetbal.
Tijd om iets in te pakken had ik niet gehad en ook niet gekund want ik liep erbij gelijk een zombie door de pillen die ik gekregen had van een bevriende dokter (andere als de toenmalige huisdokter natuurlijk)  Hoe ze het allemaal rond kregen heb ik nooit begrepen maar s'middag stonden alles opgeladen om te vetrekken.
Dan pas drong alles goed tot me door : in amper 5 dagen was ik mijn partner kwijt waarmee ik 10 jaar samen had geleefd, stond ik gewoon op straat, had geen geld (trok welgeteld 28bf per maand van Ministerie omdat ik samenwoonde met een zelfstandige, ze gaan altijd 5 jaar terug met belastingspapieren die moeten dienen om uitkering te berekenen, maar in die 5 jaar was er zoveel gebeurd, B. had de boeken moeten neerleggen omdat hij zelf door een val een verlamde arm had overgehouden, en het zware werk dat we deden niet meer konden doen ,we hadden maar negen maanden die taverne gehad en hadden op die korte tijd geen winst kunnen maken, er was nog juist geld genoeg om de rekeningen dicht te doen en dat was het, ik had nog wel een paar meubelkes en mijn( toen nog )kleine Pimmeke het hondje dat ik cadeau kreeg om niet alleen te zijn op dat grote appartement. Ik nam hem in mijn armen en vertrok, ik keek nog één keer achterom en huilde tot ik op mijn bestemming was.

(wordt vervolgd)

Door het hier te kunnen schrijven  heb ik het overlijden van mijn vriend op 25/01/1998  ook eindelijk een plaats kunnen geven in mijn leven .....

Na 3 dagen rust ben ik er weer !!!!! In een of ander krantje dat ik bij het papier wou gooien, viel mijn oog op bovenstaande titel. Ik heb het een beetje samengevat om het u mee te laten lezen.

Het gaat vooral over de “virtuele” wereld en “virtuele” vrienden die je maakt met zelfs “virtuele” cadeautjes. Men vind het internet een “kwebbelplek” en niet langer een “bibliotheek”. Je kwebbelt met mensen van overal, je deelt je foto’s, je muziek, je raapt nieuws op in je omgeving, je maakt bedenkingen over je het leven ziet, je maakt vrienden, je ontdekt soms familieleden waarvan je het bestaan niet eens wist. De fratsen van je kinderen of kleinkinderen laat je aan de wereld zien enz…

Nieuws maken we zelf:

Het internationaal persagentschap Reuters heeft op zijn website plaats gemaakt voor webblogs; dagboeken op het internet naast het gewone nieuws!

Autoconstructeurs organiseren desingwedstrijden via internet voor nieuwe modellen. Nokia liet nieuwe toestellen eerst testen door bloggers dan pas door journalisten.

Er schreef ook iemand”via mijn blog leerde ik mensen kennen in het échte leven, ik ga naar de georganiseerde blogmeetings om er een gezellige avond van te maken en een gezicht te kunnen plakken op de mensen achter de blogs die ik volg. In zekere zin is de blogosfeer op zich al een netwerk van de mensen die elkaar kennen of denken elkaar te kennen.

Verslaving

8 miljoen mensen spelen “world of warcraft” het populairste online rollenspel, al die mensen betalen een abonnement om met zijn allen in de virtuele wereld van Azeroth, uren, dagen en nachten de meest bizarre creaturen te bevechten.

Relaties springen af omdat man, of vrouwlief, liever de virtuele wereld dan het echtelijk bed bewoont.

Nu wat en hoe ik erover denk

1. Té is nooit goed ….of je een blog aanmaakt of niet je kiest er zelf voor.

Ik zag op tv een reclame van Belgacom adsl een vrouw op seniorennet gaan heb vlug adres genoteerd en s’anderdaags was ik al vetrokken , ik had een blog!

2. Een dagboek : ook daar kies je zelf voor wat je er wel en niet opzet, of je het anoniem doet of niet!

3. Vrienden : die kies je zelf, ik merk hier hoeveel échte vriendschappen er zijn ontstaan; hoeveel bloggers onderling eens afspreken om een fijne avond of namiddag door te brengen buiten de blogmeetings, moet toch tof zijn!!!!

4.Verslaving : Ik doe niet mee aan online spellen omdat ik al meer als genoeg heb aan mijn blogje bij te houden, gastenboeken , zoeken wat je er gaat opzetten enz, kruip héél veel tijd in soms, soms, nee altijd. Ik zat er in het begin ook bijna dag en nacht voor, omdat ik er toen nog niks van kende en nog geen foto of tekst kon plaatsen…..je moet op een bepaald moment voor jezelf uitmaken of er nog meer is als dat blog, ik was dat ook even vergeten, het ging hier zo van : vlug opruimen, vlug was insteken, vlug hondjes uitlaten, alles moest hier vlug gaan, ventje keek tv, hier werd nog weinig gezegd. We gingen nooit meer samen slapen, gelukkig zag ik toen in dat ik totaal verkeerd bezig was en ben beginnen “afbouwen” maar dat afbouwen was het ook niet, want als je er eens voorzit, wil je dit of dat nog lezen, daar eens een bezoekje brengen en voor ge het weet zijn er al een paar uurtjes voorbij…Ik moest mijzelf echt verplichten op een bepaald uur echt te stoppen, klaar of niet klaar dan was het maar zo.

Om te eindigen: voor ik een blog had, verveelde ik mij dikwijls steendood als mijn werk erop zat, ik miste sociale contacten, een gewone babbel over dagdagelijkse dingen, ik woon in een klein dorpje , kende hier praktisch niemand. Ik werd er soms depressief van en had ook geen enkel alternatief want hier is gewoon niks voor mindervalide, ook niet voor gewone jonge mensen, zoals bv een cursus ‘t is eender over wat.

Sinds ik mijn blogje heb is er voor mij een grote wereld opengegaan, al is het dan maar een virtuele. Nu kan ik tenminste praten met mensen, ik lees ook veel over anderen, ik voel nu tenminste dat ik leef i.p.v hier opgesloten te zitten tussen 4 muren die soms op me afkwamen, ik ben veel opgewekter en voel me niet meer afgeschreven in de maatschappij, het is mijn gezondheid ook ten goede gekomen, was vroeger meer ziek, had dokter ook al opgemerkt ! Voor mijn part laat ze maar lullen over “kwebbelplek” verslaving enz, . Ik ben heel blij dat ik jullie allemaal ken, niettegenstaande ik nu eens een weekendje iets “anders” gedaan heb, wat ook weer eens leuk was, !!!!