het nieuwe kamertje

29 januari 1998 werd B. begraven. De details over begrafenis en familie ga ik jullie besparen , het was allesbehalve fraai!
Het huis waarin we woonden was onderaan taverne en boven een appartement. Het was een druk bezochte zaak vooral om de 14 dagen als er voetbal was want het stadion van STVV lag tegenover de zaak. Toeval of niet op 30 januari werd er thuis gespeeld en moest de zaak die dag zeker open zijn van de brouwerij...Het enige wat ik wilde was zo vlug mogelijk weg zijn daar B. was overleden en ik kon de zaak niet verder uitbaten. Het was einde maand en ik had nog welgeteld 3 dagen tijd om te verhuizen naar ??? en hoe ???.

Gelukkig heb ik 2 schatten van kinderen én schoonzoons die allemaal een week verlof hadden genomen om beurtelings bij mij te blijven dag en nacht sinds die trieste zondag.Mijn jongste dochter en man beslisten zonder ik het gevraagd had dat ik bij hen zou blijven, tot ik iets gevonden had om terug op eigen benen te staan. Ze zorgden voor een vrachtwagen en veel vrienden die allemaal meehielpen aan de verhuis .Ik had ondertussen met de brouwer een akkoord gemaakt dat hij die zaterdagavond de taverne zou opendoen en de opbrengst was dan natuurlijk voor hem. Het moest allemaal zo vlug gaan dat ik weinig tijd had om te treuren, moest mijn hoofd goed bijhouden voor al het nodige te doen bij de bank , de brouwerij enz..
De zaterdagmorgen héél vroeg begon de verhuis want s'middags moest alles opgeladen zijn, opgekuisd boven en beneden, gebruiksklaar voor de voetbal.
Tijd om iets in te pakken had ik niet gehad en ook niet gekund want ik liep erbij gelijk een zombie door de pillen die ik gekregen had van een bevriende dokter (andere als de toenmalige huisdokter natuurlijk)  Hoe ze het allemaal rond kregen heb ik nooit begrepen maar s'middag stonden alles opgeladen om te vetrekken.
Dan pas drong alles goed tot me door : in amper 5 dagen was ik mijn partner kwijt waarmee ik 10 jaar samen had geleefd, stond ik gewoon op straat, had geen geld (trok welgeteld 28bf per maand van Ministerie omdat ik samenwoonde met een zelfstandige, ze gaan altijd 5 jaar terug met belastingspapieren die moeten dienen om uitkering te berekenen, maar in die 5 jaar was er zoveel gebeurd, B. had de boeken moeten neerleggen omdat hij zelf door een val een verlamde arm had overgehouden, en het zware werk dat we deden niet meer konden doen ,we hadden maar negen maanden die taverne gehad en hadden op die korte tijd geen winst kunnen maken, er was nog juist geld genoeg om de rekeningen dicht te doen en dat was het, ik had nog wel een paar meubelkes en mijn( toen nog )kleine Pimmeke het hondje dat ik cadeau kreeg om niet alleen te zijn op dat grote appartement. Ik nam hem in mijn armen en vertrok, ik keek nog één keer achterom en huilde tot ik op mijn bestemming was.

(wordt vervolgd)

Door het hier te kunnen schrijven  heb ik het overlijden van mijn vriend op 25/01/1998  ook eindelijk een plaats kunnen geven in mijn leven .....

Na 3 dagen rust ben ik er weer !!!!! In een of ander krantje dat ik bij het papier wou gooien, viel mijn oog op bovenstaande titel. Ik heb het een beetje samengevat om het u mee te laten lezen.

Het gaat vooral over de “virtuele” wereld en “virtuele” vrienden die je maakt met zelfs “virtuele” cadeautjes. Men vind het internet een “kwebbelplek” en niet langer een “bibliotheek”. Je kwebbelt met mensen van overal, je deelt je foto’s, je muziek, je raapt nieuws op in je omgeving, je maakt bedenkingen over je het leven ziet, je maakt vrienden, je ontdekt soms familieleden waarvan je het bestaan niet eens wist. De fratsen van je kinderen of kleinkinderen laat je aan de wereld zien enz…

Nieuws maken we zelf:

Het internationaal persagentschap Reuters heeft op zijn website plaats gemaakt voor webblogs; dagboeken op het internet naast het gewone nieuws!

Autoconstructeurs organiseren desingwedstrijden via internet voor nieuwe modellen. Nokia liet nieuwe toestellen eerst testen door bloggers dan pas door journalisten.

Er schreef ook iemand”via mijn blog leerde ik mensen kennen in het échte leven, ik ga naar de georganiseerde blogmeetings om er een gezellige avond van te maken en een gezicht te kunnen plakken op de mensen achter de blogs die ik volg. In zekere zin is de blogosfeer op zich al een netwerk van de mensen die elkaar kennen of denken elkaar te kennen.

Verslaving

8 miljoen mensen spelen “world of warcraft” het populairste online rollenspel, al die mensen betalen een abonnement om met zijn allen in de virtuele wereld van Azeroth, uren, dagen en nachten de meest bizarre creaturen te bevechten.

Relaties springen af omdat man, of vrouwlief, liever de virtuele wereld dan het echtelijk bed bewoont.

Nu wat en hoe ik erover denk

1. Té is nooit goed ….of je een blog aanmaakt of niet je kiest er zelf voor.

Ik zag op tv een reclame van Belgacom adsl een vrouw op seniorennet gaan heb vlug adres genoteerd en s’anderdaags was ik al vetrokken , ik had een blog!

2. Een dagboek : ook daar kies je zelf voor wat je er wel en niet opzet, of je het anoniem doet of niet!

3. Vrienden : die kies je zelf, ik merk hier hoeveel échte vriendschappen er zijn ontstaan; hoeveel bloggers onderling eens afspreken om een fijne avond of namiddag door te brengen buiten de blogmeetings, moet toch tof zijn!!!!

4.Verslaving : Ik doe niet mee aan online spellen omdat ik al meer als genoeg heb aan mijn blogje bij te houden, gastenboeken , zoeken wat je er gaat opzetten enz, kruip héél veel tijd in soms, soms, nee altijd. Ik zat er in het begin ook bijna dag en nacht voor, omdat ik er toen nog niks van kende en nog geen foto of tekst kon plaatsen…..je moet op een bepaald moment voor jezelf uitmaken of er nog meer is als dat blog, ik was dat ook even vergeten, het ging hier zo van : vlug opruimen, vlug was insteken, vlug hondjes uitlaten, alles moest hier vlug gaan, ventje keek tv, hier werd nog weinig gezegd. We gingen nooit meer samen slapen, gelukkig zag ik toen in dat ik totaal verkeerd bezig was en ben beginnen “afbouwen” maar dat afbouwen was het ook niet, want als je er eens voorzit, wil je dit of dat nog lezen, daar eens een bezoekje brengen en voor ge het weet zijn er al een paar uurtjes voorbij…Ik moest mijzelf echt verplichten op een bepaald uur echt te stoppen, klaar of niet klaar dan was het maar zo.

Om te eindigen: voor ik een blog had, verveelde ik mij dikwijls steendood als mijn werk erop zat, ik miste sociale contacten, een gewone babbel over dagdagelijkse dingen, ik woon in een klein dorpje , kende hier praktisch niemand. Ik werd er soms depressief van en had ook geen enkel alternatief want hier is gewoon niks voor mindervalide, ook niet voor gewone jonge mensen, zoals bv een cursus ‘t is eender over wat.

Sinds ik mijn blogje heb is er voor mij een grote wereld opengegaan, al is het dan maar een virtuele. Nu kan ik tenminste praten met mensen, ik lees ook veel over anderen, ik voel nu tenminste dat ik leef i.p.v hier opgesloten te zitten tussen 4 muren die soms op me afkwamen, ik ben veel opgewekter en voel me niet meer afgeschreven in de maatschappij, het is mijn gezondheid ook ten goede gekomen, was vroeger meer ziek, had dokter ook al opgemerkt ! Voor mijn part laat ze maar lullen over “kwebbelplek” verslaving enz, . Ik ben heel blij dat ik jullie allemaal ken, niettegenstaande ik nu eens een weekendje iets “anders” gedaan heb, wat ook weer eens leuk was, !!!!

'k heb zo weinig tijd vandaag maar laat je daarom genieten van een boswandeling, geluid goed luid zetten en genieten maar en nog een fijne dag verder!!!(KLIK OP AFBEELDING)

A person find me
and teach me who and what I am,
as well as what I am capable of.
One who showed me how to reach for all I can,
how to set myself free and be the best I can be.

There is now spirit in my soul
and music in my heart
all because my awakening has come to life.