Archief

Vier onschuldig kijkende oogjes

die de wreedheid nog niet kennen

twee schattige blonde kopjes

Mag ik vandaag weer verwennen

Vier glunderende lieve kijkers

hun blikken verwachtingsvol gericht

op alles wat mag en is verboden

twee schalkse lachjes op hun gezicht

@Prullemieke

Vanmorgen, toen ik aan tafel zat , pen en papier vlakbij, realiseerde ik me dat er niets was om over te schrijven, behalve dan over de duiven van de buurman , over de wind die alleen de hoge bomen scheen te raken en over mijn tas koffie die rapper koud werd dan verwacht.

Als ik een kind was had ik nu vast zitten dromen over het nakende gidsenkamp en wat we daar zouden doen, dat ik mijn laarzen niet mocht vergeten en over de zaklamp die we later op de dag zouden gaan kopen omdat die onmisbaar was in het nachtelijk bosspel waar ik veel van verwachtte al wist ik niet wat.

Tien jaar later zou het de liefde geweest zijn waar ik over nadacht, hoe onverwoestbaar ze was in de tijd die ze duurde en dat ik haar met een vingerknip kon laten verdwijnen. Dat de ware zich zonder twijfel op een dag zou aanbieden en dat er dan voor mij zo'n leven zou beginnen zoals ik overal om me heen zag.

Nog tien jaar later was er het huis dat zou gebouwd worden, de plannen op papier, de kinderen die nog zouden komen, de eerste krassen in een trouwring en de sleur die onverbiddelijk gevangen hield.

Nu ik ouder ben zou ik kunnen schrijven over de feesten die om de haverklap gevierd worden om te vergeten dat het bijna voorbij is, over het onkruid in mijn tuin, de kinderen die misschien niet geworden zijn wat ik wilde en over de verdeling van mijn erfenis.

Vandaag is er alleen de was die hangt te drogen in de wind, de geur van een haag in bloei, koude koffie en een rilling.

      

Ik ben al terug van weggeweest maar daar hebben jullie nog niet veel van gemerkt hé. Eindelijk heb ik tijd "genomen" om een kleine samenvatting te geven van de laatste dagen. Donderdagavond vertrokken naar Hoevenen , kleindochter 2 had de windpokken het was wel in de eindfase maar ze mocht nog niet naar school . Vrijdag dus gebabysit(zeggen ze in Leuven) , zaterdag was het dan de maandelijkse bijeenkomst daar, ik was zaterdagavond pas om 21.30u terug thuis . Zondagmorgen vlug naar de solden voor schoenen ( "crocs", gelezen bij Bojako! ), na lang zoeken toch nog een winkel gevonden waar er op voorraad waren , de keuze was zeer beperkt, ik heb er dus zonder gaten, volgende week komen ze terug binnen, er wordt zelfs een winterversie gemaakt (gesloten model) . Zondagavond naar papa voor z'n dvd aan te sluiten om 0.30u pas gaan slapen. Maandagmorgen kwam om 9u de kinesite en de namiddag was het "strijknamiddag" . Vandaag dacht ik eens uit te slapen en hoopte dat het eens een rustige dag zou worden , niets was minder waar. Om 8u ging de bel , kwamen ze onze verwarming herstellen , nieuw expantievat, nieuwe kranen, nieuwe thermostaat enz , we wonen hier nu 8 jaar en eindelijk worden die defecte dingen vervangen. Langs ene kant was ik wel blij want we betalen nu zomaar even 200 euro per MAAND voor gas (per jaar is dat dus 2400 euro (96.000bf ). Veel hé, maar dit huis heeft geen dubbele beglazing en is ook niet geisoleerd. Ik dwaal weer af , voor die herstelling moest al het water afgelaten worden , resultaat "alles onder water" die werkmannen waren met twee, moesten boven en beneden werken , ik hoef zeker geen tekening te maken hoe het er hier uitzag daarna. Om 14u waren die mannen klaar en ben ik beginnen kuisen tot 18u , flink hé van mij! Nu is er nog een klein probleempje die nieuwe thermostaat is zo'n een klein computerke , die man heeft geen uitleg gegeven want er zat toch een boekje bij zegde hij, hij heeft dat ingesteld , hoe dat weet ik niet , maar het is hier voor te bakken en ik weet niet hoe ik dat spul kan afzetten , haha, heb al 5 keer in dat boekje gekeken is echt Chinees voor mij. Ventje komt pas om 23u thuis , die zal héél blij zijn zoals ik hier zit ,met al de vensters open en de verwarming vollen bak ! Morgenvroeg terug om 8u op voor de kiné, donderdagmorgen moet ik al om 6.30u onder de scanner liggen en .....vrijdag mag ik om 9u mijn looptoestel in Genk gaan halen , dus nog 3 keer slapen , uitslapen zit er dus niet in deze week! Nu weten jullie waarom ik een klein beetje stress heb ! haha!

Ben er terug! Ben van donderdagavond tot vandaag naar Antwerpen geweest. Het was reuzefijn, zaterdag hadden we dan de maandelijkse bijeenkomst. Ik heb vooral veel plezier gehad met de kleintjes, zoals ge kunt zien op de foto's !ze hebben reuzepret gehad en ik ook!

Dit gedicht kwam ik vandaag tegen; het geeft perfect weer hoe wij vaak met verdriet menen om te moeten gaan. Verdriet, als iets wat te allen tijde begrepen moet worden terwijl het vaak alleen maar vraagt om simpelweg aanwezigheid .
Verdriet hoeft niet altijd zo nodig ‘weggenomen’ worden … vaak word je een rijker mens van het doorleven ervan!

Je denkt misschien
Dat je wat moet zeggen
Je denkt misschien
Dat je me moet opvrolijken
Je wilt me misschien weer
Zien lachen
En genieten
Je denkt misschien dat je me moet
Troosten
En adviseren.
Wat ik vraag is dit:
Wil je nog eens
En nog eens
Luisteren naar mijn verhaal
Naar wat ik voel en denk.
Je hoeft alleen maar stil te zijn.
Mij aan te kijken
Me tijd te geven.
Je hoeft mijn verdriet
Zelfs niet te begrijpen
Maar als het kan
Slechts te aanvaarden
Zoals het voor mij voelt.
Je luisterend aanwezig zijn
Zal mijn dag anders maken.

Marinus van den Berg,
Woorden in stilte – Kok, 2000

Op een dag, verscheen er een kleine opening in een cocon. Een man zat uren te kijken hoe de vlinder zijn lijf door de kleine opening probeerde te worstelen.

Op een gegeven moment leek het of de vlinder geen vooruitgang meer boekte. Het leek of hij niet verder kon dan hij gekomen was.

De man besloot de vlinder te helpen: hij nam een schaar en opende de cocon. De vlinder kwam er nu een stuk makkelijker uit. Maar de vlinder had een verweerd lijf. Hij was klein, met verschrompelde vleugels.

De man bleef kijken want hij verwachtte dat de vleugels zich elk moment zouden openen en groter en steviger zouden worden zodat ze het lijf konden dragen.

ER GEBEURDE NIETS !

Integendeel, de vlinder leefde zijn leven al strompelend. Hij kon zich slechts bewegen met zijn verweerde en verschrompelde vleugels. Hij heeft nooit kunnen vliegen.

De man was vol liefde en goede bedoelingen, maar begreep niet dat de kleine opening in de cocon en de worsteling van de vlinder om er uit te komen, de natuurlijke weg was om het vocht vanuit het lijf in de vleugels te persen, zodat hij gereed zou zijn om te vliegen zodra hij de cocon had verlaten.

Soms, zijn worstelingen precies wat we nodig hebben in het leven. Als we ons leven zonder obstakels zouden leven zouden we kreupel raken. We zouden niet zo sterk zijn als we moeten zijn.

We zouden nooit kunnen vliegen...

    
 Vandaag zat ik hier zo in mijn eentje,
heel stillekes een beetje te mijmeren.
Zo ga ik vaak terug in de tijd, het zijn gewoon
herinneringen van een jeugd.
Maar ééntje kwam maar steeds terug
ik weet zelfs niet goed wat daar de aanleiding toe was.
Waarschijnlijk gebeurde dit rond deze tijd maar dan in 1969.
en het ging zo:
Ik had een ‘ vriendje ‘, weer zo ene van pollekes en kuskes.
Ach die jongen kuste de vloer waar ik overliep
maar zo als zo dikwijls was hij niet mijn eerste keuze.
Zijn vader werkte aan projecten in het buitenland en deze
keer zou hij naar Zaïre toegaan. En L. iets ouder dan ik was
ging mee om de stiel beter te leren met het oog om later de
zaak verder te zetten. Dat manneke deed niks anders meer dan
plannen maken om mij mee te nemen.
Ik zei wel van jaja, maar echt zitten zag ik dat niet plus het feit
dat mijn ma en pa het wel in Keulen zou horen donderen.
Ik mocht bij wijze van spreken nog niet alleen Leuven uit
laat staan dat ik in de rimboe ging leven.
Moest het nu kunnen ik zou het wel doen misschien
want achteraf bleek dat ik een globetrotter ben.
Uiteindelijk is hij alleen vertrokken,
ik zag zelden een jongen of man zo huilen maar hij moest gaan
en nooit of te nimmer
hoorde of zag ik nog iets van hem. Alleen zijn naam is mij bijgebleven.
Rond deze tijd is ook mijn afkeer van afscheid nemen en / of medelijden
ontstaan, niet dat ik dat niet meer heb maar toch kreeg mijn leven toen
een ommekeer.
En het gedachtegoed dat zich toen ontwikkelde nam met de jaren nog meer
toe. Gedaan was het met het wat verlegen meisje, een nieuwe rebel was
opgestaan mét een eigen mening en overtuiging.
Alleen heel diep van binnen leeft mijn ware Ik, die zelden naar buiten treed.
Ik was en ben een mysterie voor velen, en zo zal ik ook ooit de wereld verlaten.

Wat doe je op een vroege maandagmorgen?
Je bent nog warm van de slaap en je oogjes plakken nog wat dicht.
Je probeert te bedenken wat je gaat neerschrijven en de inspiratie wil maar niet komen.
Er is geen tekst die goed genoeg lijkt en de citaten doen ook al genoeg de ronde.
Is bloggen verslavend?
Soms zo erg dat voor je iets anders doet je blik al eens over de andere bloggers is gegaan.
Je hebt daarom nog nergens je mening gezegd maar toch heb je de deur naar blogland al
opengezet.
Misschien is het gewoon nieuwsgierigheid om te weten wie wat leuks of interessant te melden heeft.
Verslavend dus want daar gaat het om,
ik vermoed dat in menig huiskamer al wel eens een discussie aan te gang ging waarom die dekselse
p.c steeds draaien moet? Geen mens kan daar een zinnig antwoord bij bedenken.
Het is een zucht naar contact, hier en daar lees je mekaars leedwezen, verdriet of bekommernissen.
Op sommige blogs is het vaak geinen, of gewoon plezant.

En heel soms zit ik mij te ergeren maar dan bijt ik maar op mijn tandjes,
vaak knarsen ze maar ik laat de wijsheid dan maar spreken,
en ik hou mijn mond.

Verslavend, de pen opgedroogd, geen woorden die komen
en toch zitten typen aangestoken door het blogvirus dan toch?

We blijven dagelijks onze ronde doen omdat we het niet meer missen kunnen,
zo blijkt ...

Toch zet ik er nog een denkertje bij,
we spelen het nice and easy ...

Er is geen groter verdriet
dan zich in dagen van ellende,
de tijden te herinneren toen men gelukkig was .

( Dante )

Deze week is heel hectisch geweest voor mij, maar al bij al met een mooi resultaat. Omdat ik gisteren terug naar "Spronken" moest om een eerste keer mijn (op maat gemaakt) toestel gaan uit te proberen, heb ik de ganse week héél hard moeten trainen. Ik moest daar al om negen uur zijn ,samen met mijn kinesiste ,zij kon kijken welke correcties er nog zouden moeten gedaan worden.Ik heb daar welgeteld een vol uur gestapt, gestaan, een ander frame geprobeerd en nog een ander . Als ik daarbuiten kwam was ik stikkapot. Op 6 juli zal het definitief klaar zijn en mag ik het gaan afhalen.Het zal hard werken worden om het onder de knie te krijgen om met dit toestel fatsoenlijk te kunnen stappen , het ziet er héél gemakkelijk uit maar dat is het dus niet. Is net of je terug moet leren fietsen.Alle begin is moeilijk maar ik heb het er zeker voor over. Ik denk dat ik het weekend het kalm aan ga doen want maandag moet ik er terug invliegen. Ik wens jullie dan ook een héél fijn weekend!