Sjeik beveelt borstvoeding voor volwassenen aan

De Egyptische Azhar universiteit heeft een van haar sjeiks geschorst die in een fatwa beweerde dat vrouwen hun mannelijke collega's borstvoeding mogen geven.
 
Het schandaal kreeg enorm veel aandacht in de Arabische media.
 
De fatwa (islamitisch religieus advies) was bedoeld om het islamitische gebod van scheiding der seksen op de werkvloer te omzeilen.
Dr Izzat Atiya, professor aan de Egyptische Azhar universiteit, het meest gezaghebbende bolwerk van de soennitische islam, was benaderd  door een vrouw met de vraag of zij op haar werk in een kamer alleen mocht zijn met een mannelijke collega.

Moeder en zoon
Dat, moest de sjeik toegeven, kon eigenlijk niet volgens de islamitische wet.
 Maar de geleerde sheikh had er de boeken op nageslagen en een uitweg gevonden: Als de vrouw haar mannelijke collega een aantal keer borstvoeding gaf, dan kon het.

 Het islamitisch recht stelt namelijk dat wanneer een vrouw borstvoeding geeft aan een man, zij vanaf dat moment een relatie hebben als die tussen moeder en zoon. In die relatie was het volgens de wet wel toegestaan dat de twee zich afzonderden.
 De vrouw mocht dan zelfs haar hoofddoek afdoen. 
 
De fatwa kreeg enorm veel belangstelling van de media en leidde tot verhitte discussies.
Dr Izzat verscheen op het populaire tv kanaal al-Arabiyya om zijn fatwa  toe te lichten.

Tijdens dat interview legde hij uit dat de borstvoeding wel minstens vijf keer moest plaatsvinden en wel tot volledige verzadiging van de gezoogde man.

Het verhaal op de website van al-Arabiyya kreeg enorm veel aandacht en meer dan tweeduizend geschreven reacties.
 
Onzinnige fatwa
Maar de Azhar universiteit was helemaal niet blij met de fatwa en met alle ophef.
Dr Izzat Atiya werd geschorst omdat hij met zijn 'onzinnige fatwa' de goede naam van de islam en in het bijzonder van de Azhar bezoedeld zou hebben.
De Hoge Raad van de Azhar verklaarde dat de fatwa de principes van de islam geweld aandoet en bovendien in strijd is met de beginselen van de moraal en de goede opvoeding.
 
De sjeik verdedigde zich in een geschreven verklaring met een beroep op een aantal klinkende namen uit de islamitische geschiedenis.

Beroemde geleerden als Ibn Hazm en Ibn Taimiyya, verklaarde de sjeik, hadden precies hetzelfde advies uitgevaardigd.
 Maar uiteindelijk zag hij zich toch gedwongen zich naar het besluit van zijn collega's te schikken: "Gezien het feit dat de geleerden van de Azhar het er niet mee eens zijn, trek ik mijn fatwa terug."
 

Egypte worstelt met fatwa's

Een van de omstreden fatwa's: een verbod op Egyptische beelden

Vrijwel maandelijks is er in Egypte nieuwe ophef over een omstreden fatwa.
 Tijdens de oorlog tussen Israël en Libanon zei een geestelijke dat het een religieuze plicht was elke Israëliër die zich in Egypte bevond te doden. De regering reageerde verontwaardigd en Al Azhar weersprak de fatwa per communiqué.
 De uitspraak vorige maand van een Egyptische imam in Australië dat vrouwen zonder hoofddoek erom vragen verkracht te worden, bereikte via het internet zijn vaderland met alle ophef van dien.
 
Onzin
"Het is allemaal onzin", zegt Abdel Mouti Bayoumi, vooraanstaand lid van de Islamitische Onderzoekscommissie van Al Azhar en voormalig decaan van de faculteit voor Islamitische studies van Al Azhar Universiteit.
 Hij wordt er moedeloos van. "De fatwa's komen vaak van mensen die niet weten waar ze het over hebben", zegt hij.
"Iedereen die zichzelf schriftgeleerde noemt en een paar verzen van de koran kent, pretendeert andere mensen te kunnen vertellen wat wel en wat niet mag. Omdat er zoveel onwetendheid is, worden ze nog serieus genomen ook."
 
Doorgaans betreft een fatwa het oordeel of iets op basis van het islamitische recht, de sharia, wel of niet is toegestaan.
 Moslims vragen een schriftgeleerde - een imam of sheikh - om een opinie over allerlei praktische zaken.
Veel genoemde voorbeelden zijn de eetvoorschriften zoals het verbod op het eten van varkensvlees. Ook het antwoord van een geestelijke op de vaak gestelde vraag of het voor vrouwen verplicht is een hoofddoek te dragen, wordt een fatwa genoemd

INTERRELIGIEUZE DIALOOG BEHOORT TOT DAGELIJKSE LEVEN

BRUSSEL (KerkNet/Zenit) –

“De interreligieuze dialoog verdient een volwaardige plaats in het dagelijkse leven.
Culturele en religieuze groepen moeten samenwerken om spanningen tussen gemeenschappen te overwinnen en kameraadschap en vrede tot stand te brengen.

” Dat zegt Miguel Ayuso Guixot, directeur van het prestigieuze Pauselijke Instituut voor Arabische en Islamitische Studies in Rome.
Guixot was voorheen twintig jaar lang missionaris in Egypte en Sudan.

Hij verwerpt het pessimisme over het samenleven met moslims. Hij verwijst naar de interreligieuze dialoog: “Het kan niet ontkend worden dat die succes had.

In de moslimwereld kwam het antwoord wat laat op gang, maar daarom is hij, in tegenstelling tot wat sommigen denken, niet minder belangrijk.
 Er is nood aan een gemeenschappelijk platform om de interreligieuze relatie in het dagelijkse leven uit te bouwen, zowel doorheen de theologische bezinning als in de geestelijke ontmoeting.”

ISLAMITISCHE DENKER NIET NAAR UNIVERSITEIT LEIDEN

BRUSSEL (Kerknet/LaCroix) –
 
Tariq Ramadan, volgens sommigen de belangrijkste Europese islamitische denker, geeft met spijt de leerstoel Islam in de hedendaagse westerse wereld aan de faculteit godsdienstwetenschappen van de universiteit van Leiden (Nederland) op, die hij vanaf volgend jaar zou bekleden.

Ramadan verwijst naar het vroegtijdig bekendraken van de aanstelling, terwijl hij nog geen definitieve keuze had gemaakt.
Ook de verhuizing met zijn gezin naar Nederland ligt naar eigen zeggen moeilijk.

Ramadan is als kleinzoon van de stichter van de moslimbroeders in Egypte en vanwege zijn soms ongenuanceerde visie controversieel.
 Zo mocht hij de Verenigde Staten niet in, toen hem daar een baan werd aangeboden aan de Notre-Dame universiteit in Indiana.

Tariq Ramadan zet alvast zijn onderzoek naar een westerse islam voort aan het departement islamologie van het Saint Antony’s College in Oxford (Groot-Brittannië), waar hij vast benoemd is

Egyptische regering gebruikt fatwa’s voor politieke doelen”

CAIRO, 3 december 2007 (IPS) - Een hoge rechtsgeleerde, benoemd door president Moebarak, zegt dat smaad bestraft moet worden met zweepslagen en dat de politieke opvolging van vader op zoon conform is met de Koran.

Mensenrechtenactivisten en oppositiepartijen in Egypte vinden het ongehoord dat de regering religieuze argumenten laat aanslepen om haar beleid te rechtvaardigen.

De grootimam van de invloedrijke Al-Azhar Universiteit in Caïro verklaarde enkele weken geleden dat smaad bestraft moet worden met tachtig zweepslagen.
Sjeik Mohamed Sayed Tantawi deed dat op een religieus festival waarop ook de Egyptische president Hosni Moebarak aanwezig was, en haalde een koranvers aan om zijn stelling te staven.

Critici van het regime zien in die uitspraak een rechtvaardiging voor de harde manier waarop de pers in Egypte wordt aangepakt.
 Kort daarvoor waren enkele onafhankelijke journalisten in de gevangenis gegooid omdat ze ‘valse informatie’ hadden gepubliceerd over hooggeplaatste figuren binnen Moebaraks National Democratic Party.

“De recente fatwa’s misbruiken het geloof om het wanbeleid van de regering te rechtvaardigen”, zegt Gamal Zharan, politoloog aan de Suez Canal University en onafhankelijk parlementslid.
“De rol van de grootimam beperkt zich tot het goedpraten van het regime”.
 
Critici wijzen er ook op dat het vers dat Tantawi aanhaalde specifiek gaat over smaad aan het adres van “eerbare vrouwen”.

Twee weken later haalde de grootimam opnieuw het nieuws met de stelling dat er volgens het islamitisch recht geen bezwaren zijn tegen de politieke opvolging van een vader door zijn zoon, als de overgang gebeurt in een context van “vrije en eerlijke verkiezingen.

” De uitspraak verwijst expliciet naar de 43-jarige zoon van de president, Gamal Moebarak, die de voorbije jaren een belangrijke functie kreeg binnen de partij en waarvan algemeen wordt aangenomen dat hij wordt klaargestoomd om zijn vader op te volgen.

“Tantawi gebruikt zijn spirituele gezag ten dienste van het plan van de regeringspartij om het presidentschap erfbaar te maken”, zegt Zahran,
“Zijn gedrag bekladt de reputatie van een eerbare religieuze instelling.”

De universtiteit van Al-Azhar in Caïro werd opgericht in de tiende eeuw en geldt als voornaamste rechtsbron voor soennitische moslims.
 Sinds de jaren vijftig heeft de staat zijn greep op de universiteit versterkt.
 Tantawi, die ook wel de ‘staatssjeik’ wordt genoemd, werd in 1996 door Moebarak benoemd, hoewel er twijfels bestonden over zijn kwalificaties.

Ook grootmoefti Ali Gomaa dankt zijn benoeming aan Moebarak en deed onlangs enkele regeringsvriendelijke uitspraken.
 Gomaa is het hoofd van de Dar al-Iftaa, het hoogste islamitische rechtscollege van het land.
Begin november zei hij in een fatwa dat automobilisten niet schuldig zijn als ze een voetganger omverrijden die “moedwillig blijft stilstaan” voor een aankomende auto.
De verklaring kwam een week nadat een vrouw was overreden door een politiebusje omdat ze de arrestatie van een familielid wilde voorkomen.

Volgens de leden van de Moslimbroeders, de grootste oppositiebeweging in Egypte, bewijzen de uitspraken dat de grote islamitische instellingen uit de hand eten van de huidige machthebbers.

“Waarom krijgen we nooit een fatwa te horen tegen verkiezingsfraude, tegen martelpraktijken door de politie of tegen industriële monopolies”, vraagt Saad al-Husseini, parlementslid voor de Moslimbroeders, zich af, “Of tegen de bezetting van Palestina of Irak ?”

Internationale illegale handel

Wereldwijd neemt de internationale illegale handel in menselijke organen zienderogen toe.

 Steeds vaker verkopen arme mensen hun organen in een laatste poging om aan geld te komen. Volgens een recent artikel in Wired Magazine kun je
 
in Pakistan een nier kopen voor "slechts" 15.000 dollar

en in Colombia een hart voor 90.000 dollar.

 De prijzen variëren van land tot land,
 
voor een lever gaande van 25.000 dollar in Egypte tot 290.000 dollar in Taiwan.

De internationale handel is populair bij patiënten omdat de kosten via deze weg een pak lager liggen dan de kosten in eigen land.
 
Bovendien geraken de patiënten zo veel sneller aan een orgaan en kan de transplantatie in plaats van na jaren wachten, al na enkele weken gebeuren.

Egypte ook al een bron van inspiratie.....
Er is steeds een verklaring .....???? !!



Het waren Egyptische monniken die het Evangelie naar Engeland en Ierland  gebracht hebben.  Van daar uit zijn Willibrord en  Bonifacius overgestoken naar ons land

Ook het  kerkboek herinnert ons aan Egypte, omdat daarin de geloofsbelijdenis van Athanasius is opgenomen  die van 296 tot 373 leefde en bisschop van Alexandrië was

Het symbool van het kruis hebben wij te danken aan de Egyptische christenen. Zij zijn het geweest die het bekende anch-teken, (het teken van eeuwig leven) veranderd hebben in het teken van het kruis. Vele Koptische christenen in Egypte tatoeëren een blauw kruisje op hun arm

Op alle naamschilden van de Farao’s zie je het anch-teken.

Het teken van het kruis komt niet uit Rome. Dáár waren de oudste symbolen van het christelijk geloof  het bekende vis-teken en het beeld van de Goede Herder met een lam op zijn schouder

De tekst  uit het Mattheüsevangelie: Uit Egypte heb ik mijn zoon geroepen  speelt een belangrijke rol in de Koptische kerk

De Koptische gids brengt u graag naar de Sergiuskerk in Caïro, waar een plaat boven de ingang vermeldt: Sergiuskerk, oudste kerk van de stad waar de Heilige Familie woonde

Vlak bij het vliegveld van Caïro heeft de oude stad On gelegen, waar Jozef zijn vrouw gevonden heeft. Hij was immers getrouwd met  de dochter van Potifera, hogepriester te On. De Griekse naam voor On is Heliopolis, wat zonnestad betekent

In On bevond zich de zonnetempel, dat was niets anders dan een heel groot plein dat aan alle kanten door de zon beschenen werd.
Voor dit plein stond een obelisk met een groot altaar.
Ten zuiden van de tempel bevond zich de zonneboot, het schip waarmee de zonnegod  Re dagelijks langs de hemel voer

Op heel veel cartouches (naamschilden) zie je in   Egypte  in hiëroglyfenschrift een gans afgebeeld met daarachter een zon. Wat betekent dit ?  Wel dat betekent: zoon van Re, de zonnegod. Farao was dus een godenzoon.

De gewone Egyptische tempel heeft echter altijd een driedeling; de voorhof, de zuilenzaal en het heilige der heiligen.Zo ziet de 400 meter lange(!) Tempel van Amon in Karnak er uit  Hier was het oude  Thebe, hoofdstad van het Egypte van Mozes.

De gigantisch grote zuilen met het motief van  de papyrusbundel en de lotusbloem (symbolen van Neder-en Opper Egypte) geven de toerist een goede indruk van het rijk der Farao.s waaruit Mozes het volk Israël moest leiden.

Het gouden kalf  leek sprekend op de heilige Apisstier, die de Egyptenaren vereerden vlak bij de oude hoofdstad Memphis.De Apisstier was de ba (verschijningsvorm)  van de godheid Ptah. Symbool van vruchtbaarheid, voorspoed en levenskracht.In het voorjaar werd hij in een feestelijke processie rond de ingezaaide akkers geleid. Je kon over hem beschikken en nu was je niet zo weerloos en kwetsbaar. Door magische rituelen kon je namelijk  beschikken over goddelijke machten. Als  Israel een gouden stierkalf  gaat maken vervalt ze  in het oude heidenom van Egypte

Egypte dacht dat het stierkalf  het beeld van de godheid was.De Bijbel zegt Jezus Christus is Gods Zelfportret.

Hier heeft Mozes gewoond en werd hij onderwezen in de wijsheid der Egyptenaren, ga je ineens beseffen.

Herinnering aan de Bijbel ? Ik noem er één. Op de buitenmuur van de tempel van Karnak zien we afgebeeld hoe Farao Sisak krijgsgevangenen uit Jeruzalem naar Thebe brengt na de overwinning die hij behaalde op Rehabeam, koning van Juda.

De duizenden afbeeldingen van de goden hebben veel weg van dieren. Een mens met een kop van een valk, een ibis, een jakhals, een krokodil. Nergens kom je meer onder de indruk van wat we lezen in Rom. 1:23 ‘Zij hebben de majesteit van de onvergankelijke God vervangen door hetgeen lijkt op een vergankelijk mens, van vogels, van viervoetige en kruipende dieren’

De Hebreeuwse naam voor Egypte is Mizrajim wat beteken ’plaats der verschrikking’. In de laatste drie letters van Egypte  herkennen we de naam van de godheid Ptah van Memphis Het-kup-pta (Egypte) betekent: huis van de levenskracht van Pta

In het oude Egypte ontbraken de profeten met profetische kritiek op de bestaande orde.Alles lag vast in de natuur en in de samenleving.
Alles was bepaald door de Ma’at. Men ging er bij voorbaat van uit dat wat de farao doet, goed is voor het volk.
De koning moest de Ma’at handhaven, het vaste stramien voor natuur en samenleving

De mummie van Hatsjepsoet

Hatsjepsoet

Deze bijzondere ontdekking is gedaan nadat ruim een jaar geleden Brando Quilici, de directeur van het Amerikaanse Discovery Channel, het verzoek bij Hawass had ingediend om gericht op zoek te gaan naar de mummie van de Egyptische vorstin.
De eventuele identificatie van de mummie van Hatsjepsoet zou een fantastische aanleiding vormen tot een nieuwe documentaire.

Howard Carter

In 1903 ontdekte de Britse archeoloog Howard Carter (later ontdekte hij ook het graf van Toetanchamon) in het relatief kleine en ongedecoreerde graf KV60 twee mummies van vrouwen.
 
De ingang van dit graf is op enkele meters verwijderd van de ingang van KV20, het in de oudheid leeggehaalde graf van Hatsjepsoet. Eén van de twee beschadigde mummies in KV60 lag op de vloer. De andere lag in een houten mummiekist met een opschrift waaruit mag worden opgemaakt dat het de mummie betreft van Satra bijgenaamd In, de voedster van Hatsjepsoet .

Deze mummiekist en mummie werden rond 1908 naar het Egyptisch museum in Cairo overgebracht. Opmerkelijk is dat in het voorjaar van 2006 Hawass in een artikel in het Egyptologische tijdschrift KMT juist concludeerde dat de mummie in de mummiekist van Satra niet de voedster van Hatsjepsoet is, maar de koningin zelf.
Op basis van recent CT-scan onderzoek laat hij nu deze theorie weer varen en is hij ervan overtuigd dat de tot voor kort in het graf achtergebleven mummie die van Hatsjepsoet moet zijn.

De mummie van een koningin?

De mummie die in het graf achterbleef, is pas in 1989 aan een nader onderzoek onderworpen door de Amerikaanse egyptoloog Donald Ryan. Het betreft het stoffelijk overschot van een zwaarlijvige vrouw met grote borsten die in een leeftijd van rond de vijftig is komen te overlijden.
 
Zij was niet groter dan 1 meter 55 en de tanden van haar gebit waren danig afgesleten. De incisie, door de balsemers aangebracht voor het verwijderen van de ingewanden, bevindt zich ter hoogte van de bekkenbodem in plaats van de gebruikelijke linkerzijde van de buik. Vermoed wordt dat dit te maken heeft met de zwaarlijvigheid van de vrouw. Enkele slierten van met henna roodgeverfd haar lagen onder het kale hoofd van de mummie.
 
Ryan ontdekte in de doorgang naar de grafkamer ook een gezichtsfragment van een houten mensvormige mummiekist. Dit fragment was met een scherp voorwerp bewerkt en was ooit voorzien van een laagje bladgoud. Ook is aan de achterkant ter hoogte van de kin de hechting te zien voor een koningsbaard.
 Dit zou kunnen betekenen dat dit fragment heeft toebehoord aan een mummiekist voor een persoon van koninklijke afkomst. Het meest opmerkelijke is echter dat de linkerarm van deze mummie gekruist over de borst ligt. De linkerhand is licht gebald tot een vuist zodat de balsemers hierin een scepter konden plaatsen. Haar rechterarm ligt recht langs het lichaam met de vingers gestrekt.
 
Dit is de 'koninklijke houding' voor mummies van vrouwen uit het Nieuwe Rijk. Enkele jaren voor het onderzoek van Ryan had de Amerikaanse egyptologe Elisabeth Thomas het idee gelanceerd om deze mummie gelijk te stellen aan Hatsjepsoet.

Andere bewijzen

In het verleden is echter ook onderzoek gedaan dat in een andere richting wijst. De Britse egyptoloog John Romer heeft in 1979 in opdracht van het Brooklyn Museum het enkele honderden meters verder gelegen graf KV4 uit de tijd van Ramses XI nader onderzocht.

Dit in de oudheid leeggeroofde graf heeft ooit in de 21ste dynastie dienst gedaan als een werkplaats voor de priesters die in opdracht van farao Pinodjem alle koningsmummies uit het Nieuwe Rijk moesten veiligstellen tegen grafrovers. De koningsmummies werden van alle kostbaarheden ontdaan, opnieuw ingezwachteld en in een zogenaamde cachette, een verborgen tombe, opnieuw bijgezet. In het geval van Hatsjepsoet moet haar mummie in een houten binnenkist zijn vervoerd van haar graf KV20 naar KV4. Romer trof er namelijk een fragment aan van een houten mummiekist met daarop de naam van Hatsjepsoet.

Het verhaal wordt nog wat ingewikkelder wanneer in ogenschouw wordt genomen dat nog twee andere mummies die van Hatsjepsoet zouden kunnen zijn. Deze mummies van vrouwen werden ontdekt in een koningscachette aan de andere zijde van de heuvels van het Dal der Koningen. Per toeval werd deze onderaardse ruimte in 1881 op enkele honderden meters ten zuiden van de terrassentempel van Hatsjepsoet te Deir el-Bahri ontdekt. Deze cachette DB320 lag volgestapeld met kisten met daarin de mummies van koningen uit het Nieuwe Rijk.
 
In het bijzonder was de periode rondom Hatsjepsoet goed vertegenwoordigd. Zo trof men er de mummies aan van haar vader Thoetmosis I, haar halfbroer en echtgenoot Thoetmosis II en haar opvolger Thoetmosis III.
 De mummies van twee vrouwen lagen naast ongedecoreerde mummiekisten. Ook is in dezelfde ruimte een houten kistje aangetroffen met daarin gemummificeerd menselijk materiaal.
Op dit kistje staat de naam Maätkara, de eerste cartouchenaam van Hatsjepsoet, geschreven.

Onomstotelijk?

Recent onderzoek naar de inhoud van dit kistje uit DB320 zou volgens Zahi Hawass het onomstotelijke bewijs leveren voor de identiteit van de mummie van Hatsjepsoet.
 
Een CT-scan van het houten kistje toont namelijk aan dat naast gemummificeerd organisch materiaal er ook een tand in wordt bewaard. De CT-scan van de mummie van de zwaarlijvige dame in KV60 zou volgens Hawass aantonen dat deze tand precies zou kunnen worden teruggeplaatst in het gebit van deze mummie.
Men hoeft geen tandarts te zijn om te zien dat op basis van de scangegevens deze conclusie wel erg voorbarig is.

Een bezoek aan de website van Zahi Hawass leert ons verder dat inmiddels een DNA-laboratorium is geïnstalleerd in het depot van het Egyptisch Museum in Cairo.
 Daar wordt in bedekte termen uitgelegd dat tot op heden nog geen overtuigend resultaat is geboekt op het vlak van DNA-onderzoek aan de betreffende vier vrouwenmummies (de twee mummies in KV60 en de twee in DB320).

Berichten over DNA-vergelijking met de mummie van de grootmoeder van Hatsjepsoet zijn onzinnig. We kennen de mummies van de grootouders van Hatsjepsoet niet.
 Wel is de mummie van Ahmose-Nefertari bekend. Zij was de zus van de mogelijke grootvader van Hatsjepsoet. Dit is echter beslist niet zeker.

Vreemd genoeg wordt geen melding gemaakt over DNA-vergelijking met de mummies van haar vader en haar halfbroer, Thoetmosis I en II.

De ooievaar broedt niet in Egypte.

Trek

Egypte is een belangrijke schakel op de trekroute van de oostelijke ooievaars. In de herfst komen de ooievaars Egypte binnen via het centrale en oostelijke deel van Sinai.
 Slechts heel weinig vogels volgen de kust van de Middelandse Zee en passeren het Suez kanaal. De grote massa vliegt door het oosten van Sinai en steekt de Rode Zee over ter hoogte van El Tor.

Op sommige dagen komen grote groepen ook zuidoostelijker terecht in de buurt van Sharm El Sheikh en Ras Mohammed.
Op het Egyptische vasteland vliegen de ooievaars via Qena naar de Nijl en blijven de rivier naar het zuiden volgen.

In het najaar trekken minstens 500.000 ooievaars door Egypte.

In het voorjaar volgen de ooievaars grotendeels dezelfde route langs de Nijl, die ze verlaten ter hoogte van Qena om door te vliegen naar de Rode Zee die ze oversteken in de zone van het zuidelijke Hurghada tot het noordelijke El Tor.

Jonge, onervaren vogels en verzwakte individuen blijven de Nijl ook noordelijk van Qena volgen en trachten te overzomeren in de delta van de Nijl.

Overwintering

Slechts een klein aantal ooievaars overwintert in Egypte.
De grootste aantallen worden geteld op de vuilnisbelt in Sharm El Sheikh (Sinai).

Ideoloog Al-Qaeda Egypte zweert geweld tegen burgers af

CAIRO, 21 november 2007 (IPS) - De ideoloog van Al-Jihad, de belangrijkste Egyptische tak van Al-Qaeda, heeft in een Egyptische en een Koeweitse krant gewelddadige acties tegen burgers en toeristen afgezworen.
 
Sayed Imam zegt dat zijn groep “vanuit islamitisch oogpunt een enorme fout beging” door het doden van mensen goed te keuren “gebaseerd op nationaliteit, huidskleur of uitgaand van religieuze doctrines.”

Imam, de stichter van Al-Jihad die momenteel in een zwaar bewaakte Egyptische gevangenis zit, pleit in een nog niet afgeronde artikelenreeks voor de opschorting van alle gewapende acties in Egypte en in andere islamitische landen.
 
Imam is de leermeester van de nummer twee van Al-Qaeda, Ayman al-Zawahri, die ooit nog aan het hoofd stond van Al-Jihad. De twee waren ook lang bevriend.

Egyptische analisten oordelen dat het initiatief van Imam zwaar weegt.
 
“De boodschap is in het bijzonder gericht aan de leiders van Al-Jihad en Al-Qaeda”, zegt Diaa Rashwan, een expert van het Al-Ahram Center voor Strategische Studies in Caïro.

“En de eerdere geschriften van de auteur zijn een referentiepunt voor de leden van Al-Jihad.”

Imam was de eerste leider van Al-Jihad in 1968 en meteen ook de eerste leider van een gewapende islamitische cel die besliste het tegen geloofsgenoten op te nemen.
 
Al-Jihad was onder meer mee verantwoordelijk voor de moord op de Egyptische president Anwar Sadat in 1981. In de jaren 80 en 90 voerde Al-Jihad een bloedige campagne tegen de opvolger van Sadat, de huidige president Hosni Mubarak. Aanslagen op politieagenten, militairen, toeristen en andersdenkende moslims kostten tientallen mensen het leven.
 Al-Jihad werd ook een broedkamer voor andere terroristische organisaties.

Imam schreef "Het Boek van Beginselen voor Voorbereidingen".
Al-Qaeda verwijst naar dat werk om zijn acties te legitimeren en gebruikt het om nieuwe strijders te rekruteren.
Decennialang leverden de geschriften van Imam ook ideologische munitie aan verscheidene andere gewapende groepen.

Nu lijkt de ideoloog van Al-Jihad tot inkeer gekomen. Zijn nieuwe opvattingen zijn verpakt in een reeks van kritieken op de theologische rechtvaardigingen waarvan Al-Jihad en andere groeperingen gebruik maken.
Ze verschijnen gelijktijdig in een Egyptische krant en in een dagblad in Koeweit.

Moorden en bloedige aanslagen “zijn niet de methoden van de islam maar wel van niet-religieuze revolutionairen”, schrijft Imam in zijn artikelenreeks.
 
“Voor de islam heiligt het doel de middelen niet, zelfs wanneer die doelen eerbaar en legitiem zijn.”

Wie onschuldige burgers op de korrel neemt, stelt zich buiten de sharia, de islamitische wet, oordeelt Imam. Zo’n mensen “plaatsen hun eigen betrachtingen voor de wil van Allah.”

Volgens Imam schrijft de islam moslims voor de wapens te laten rusten zolang ze niet zeker zijn wie de vijand precies is. Ze moeten immers vermijden dat onschuldige mensen omkomen.

Imam zegt dat zijn artikelenreeks een reactie is tegen weerkerende “schendingen” van islamitische beginselen door leden van Al-Jihad.

Al-Jihad Group is traditioneel de meest militante van de islamitische groepen in Egypte. De organisatie weigerde in de voetsporen van de Al-Gamaa al-Islamia te treden, een andere militante organisatie die tien jaar geleden het geweld afzweerde.

Experts verwachten dat de stellingen van Imam tot een nieuw debat over het gebruik van geweld zullen leiden in de islamitische wereld.
 In elk geval zijn de stellingen van Imam een streep door de rekening van Al-Qaeda.
 Er wordt verwacht dat Al-Zawahri zwaar zal uithalen tegen de nieuwe geschriften van Imam.

Essam Derbala, een lid van Al-Gamaa al-Islamia, verwelkomt het initiatief.
 Volgens hem kan het islamitische activisten helpen “op een vreedzame manier hun samenleving te versterken tegen westerse pogingen om de islamitische staat op te breken en tegen de bezetting waarmee we geconfronteerd worden” – een verwijzing naar de Amerikaanse aanwezigheid in Irak en de Israëlische bezetting van de Palestijnse Gebieden en een deel van Syrië

Egypte kan wel degelijk zorgdragen voor haar eigen culturele erfgoed, vindt de secretaris generaal van de Egyptische Raad voor Oudheden, Zahi Hawass.

Tien jaar geleden was dat nog niet het geval.
Duizenden jaren oude monumenten werden verwaarloosd of alleen voor het toerisme uitgemolken. Maar Hawass weet wat goed is voor het nalatenschap van de farao's.
 
Sinds hij de scepter zwaait over alle piramides, sfinxen, mummies, tempels en tombes die Egypte tot de bakermat van de beschaving maken, gaat hij frontaal de confrontatie aan met buitenlandse betweters. Het is hoog tijd dat de weggehaalde oudheden worden teruggegeven aan het land van herkomst. Maar hij erkent dat het nog aan goede Egyptische egyptologen ontbreekt.
 
Nederlanders doen uitstekend werk, maar de buitenlanders moeten zich realiseren dat Egypte de baas is. En als gestolen kunstschatten niet worden teruggegeven gooit hij de archeologen onverbiddelijk het land uit.

Veel buitenlandse archeologen hebben kritiek op uw dictatoriale manier van handelen. Maar niemand durft u daarop aan te spreken omdat u critici een vergunning voor opgravingswerk zou kunnen ontzeggen.
Is er reden voor die angst?

Ik heb nog nooit mijn macht misbruikt.
Ik zou nooit iets tegen iemand doen, als daar niet een goede reden voor was.
Als u een goede wetenschapper bent, zal niemand u lastig vallen.
Wij zullen u beschermen.
 Maar mensen die vuile praatjes over mij verspreiden zijn degene die artefacten smokkelen, verkopen of kopen.
Dat zijn de egyptologen die zich schuldig voelen.

Ik ben de eerste bij de Raad van Oudheden die strenge regels heeft opgesteld voor archeologisch werk in Egypte.
 We stellen als voorwaarde dat de egyptologen zijn aangesloten bij wetenschappelijke instellingen en iedereen moet zijn werk zowel in Arabisch als in de eigen taal publiceren.
 Ik heb 55 expeditieteams het land uitgezet. Het waren amateurs.
 Sommige werkten hier al twintig jaar zonder ook maar ooit iets te publiceren in een wetenschappelijke uitgave.

U tekent met ons een contract. Als u iets vindt, moet u daarvan eerst de Raad van Oudheden informeren. Waarom?
Omdat buitenlanders er een handje van hebben de publiciteit op te zoeken om zichzelf te promoten. Maar wij moeten eerst zien wat u hebt gevonden.
 Wij moeten het beoordelen.
Als alles klopt zullen wij de aankondiging doen, want wij zijn hier de baas.

De Nederlanders vonden een tombe uit het Nieuwe Koninkrijk.
Zoals het hoort, stuurden ze mij een rapport met hun theorie dat het een graf was van de tweede dynastie in het Nieuwe Koninkrijk.
Dat is prima. Ik zei als jullie in die theorie geloven dan publiceer je een wetenschappelijk artikel in een vakblad, maar niet in de krant.
Wij zullen het artikel met belangstelling bestuderen.

Mensen houden er niet van dat Egypte regels heeft.
 Alles was vroeger in handen van de buitenlanders.
 Dus wanneer er plotseling een Egyptenaar is die zegt stop, u moet mijn regels volgen, zijn ze ontevreden. Ze zijn gewend dat ze alles kunnen doen wat ze leuk vinden
. Egypte was als de Raiders of the Lost Ark.
 Nu, voor de eerste keer, hebben we de zaak onder controle gebracht voor het behoud van de monumenten.

We hebben talloze teams uit verschillende landen die hier in Egypte werkzaam zijn. Iedereen doet nu goed werk. Onze strikte regels zijn in het voordeel van archeologen die serieus bezig zijn.
De Nederlanders doen uitstekend werk, zoals de archeologen van de Universiteit Leiden bij de necropolis van Sakkara, maar ook elders.

Sinds uw aanstelling probeert u Egyptische oudheden terug te vorderen van musea over de hele wereld. Hoe verloopt deze campagne?

De Raad voor Oudheden maakte er vroeger nooit werk van om gestolen artefacten terug te krijgen. Ik heb dat wel altijd gedaan.
Gedurende mijn carrière, elke keer dat ik een lezing gaf in een buitenlands museum, zag ik talloze gestolen stukken in musea over de wereld.
Ik herinner me dat ik in 1977 op bezoek was in het museum in San Francisco en zag dat ze daar gestolen stukken van Sakkara in de expositie hadden uitgestald.
Ik overtuigde de curator dat hij ze aan Egypte terug moest geven.
Pas sinds ik inspecteur en directeur werd, kreeg het probleem aandacht bij de Raad voor Oudheden.

Hoe overtuigt u musea om een kostbaar object aan Egypte terug te geven?

In 1993 was ik in het Museum of Fine Arts in Boston.
Ik zag dat ook zij enkele gestolen stukken in bezit hadden.
 Toen heb ik gedreigd dat ik hun opgravingsexpeditie in Giza zou stopzetten als ze het stuk niet teruggaven. Ik had daar helemaal geen zeggenschap over want ik was nog maar inspecteur.
Maar het werkte wel.

Toen ik drie jaar geleden secretaris generaal werd, besloot ik een nieuw systeem in te stellen.
 Ik opende een afdeling voor de terugvordering van gestolen oudheden en ik schreef een brief naar elke museumdirecteur in de wereld met de boodschap dat we geen wetenschappelijke relatie konden hebben als er gestolen Egyptische oudheden in hun bezit waren.
We stuurden vier mensen het land uit omdat ze betrokken waren bij de handel in onze artefacten.

Ik heb een internationaal netwerk van spionnen die voor mij alle musea ter wereld nakijken of er gestolen stukken zijn.
 Tegelijkertijd stropen we het internet af om te zien wat er wordt aangeboden op veilingen.
We kijken elke catalogus van elke expositie na. We hebben een internationaal bewustzijn gecreëerd dat Egypte het niet langer tolereert dat ons erfgoed wordt geroofd.
Toen mensen merkten dat we het meenden, begonnen ze objecten naar ons terug te sturen.
 Gewoon met Federal Express, meestal met de afzender erbij vermeld, soms anoniem, van mensen die thuis stukken hadden staan.

We hebben tot nu toe drieduizend stukken teruggekregen. Alle stukken zullen over zes maanden worden tentoongesteld in een speciale expositie het Egyptische Museum in Cairo.

Is uw dreigement om archeologen het land uit te zetten niet gelijk aan afpersing?

Ik weet dat ik iets heel machtigs in handen heb. En ik heb het dreigement met succes gebruikt.
ik bluf niet, het is geen grap en het werkt altijd. Meest recent in België.
 Op mijn verzoek om de teruggave van een artefact, kreeg ik het antwoord dat het wel even kon duren omdat de minister eerst toestemming moest geven.
Toen heb ik gezegd dat ik de opgravingen door de Belgische archeologen zou stopzetten totdat de minister de tijd had gevonden om tot een besluit te komen.
 De volgende dag ontving ik bericht dat het voorwerp opgehaald kon worden.

Het ging om een kalkstenen reliëf van omstreeks 2500 v.Chr. dat in 1965 was gevonden in een mastaba, een Oudegyptisch graf, in Giza bij Cairo.
 Het stuk werd uit een depot gestolen en het land uit gesmokkeld.
In 1973 kocht het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis in Brussel het reliëf van een Belgische privé-verzamelaar.

Misschien dat sommige mensen het als afpersing zien, maar dit is het culturele erfgoed van Egypte dat gestolen is. Dieven penetreren een graf, hakken de reliëfs uit, beschadigen het monument en vervolgens is het te bezichtigen in uw museum. Is dat eerlijk?

Hoe kan ik met u aan tafel zitten, als u de geschiedenis van mijn land verwoest, wanneer u de geest van de farao verstoord? Moet ik dan aardig blijven en u uitnodigen om nog meer objecten te komen stelen. Dit is geen afpersing, dit is gerechtigheid.
 Als u mij daarbij niet helpt, kunt u niet in Egypte terecht.

De egyptologen moeten de musea en universiteiten waarbij ze zijn aangesloten dwingen het roofgoed terug te geven.
 Als ze dat afpersing vinden, best, dan pers ik ze af om de geschiedenis te herstellen.

Een groot beeld van Koning Amenhotep III was in 1970 in Luxor gevonden.
 Dit beeld had prachtig grote ogen.
Dieven hebben toen in 1980 een van de ogen uitgezaagd en op een veiling verkocht.
 Vandaag hebben we uitgevonden dat het Kunstmuseum in het Zwitserse Basel het object had gekocht. Daarom stuur ik ze nu een brief met de eis dat het wordt teruggegeven.
Anders haal ik Interpol erbij en sleep ik ze voor de rechter.
Ik maak er een groot schandaal van.

Ik werk in het belang van de archeologie. Niet alleen voor Egypte, maar voor de hele wereld.
Want onze monumenten zijn niet alleen van Egypte, maar van iedereen.

Welke stukken wilt u precies terughebben?

De Raad voor Oudheden concentreert zich op objecten die na 1972 zijn gestolen, omdat in dat jaar de lidstaten van de UNESCO een Conventie tekenden waarin werd afgesproken dat alle kunstvoorwerpen die sindsdien uit een land zijn gesmokkeld naar dat land van herkomst moeten terugkeren.
 Juridisch kan Egypte daarom alleen aanspraak maken op stukken die na die tijd zijn verdwenen.

Maar afgezien van de objecten die na 1972 zijn gestolen, vind ik dat er vijf unieke stukken in Egypte thuishoren die voor die tijd zijn weggehaald.
Ik ben er niet op uit om alles terug te krijgen, maar deze vijf bijzondere objecten dienen in het land van herkomst te zijn.
Dat zijn de Steen van Rosetta in handen van het British Museum in Londen,
de buste van Nefertiti eigendom van het Egyptische Museum in Berlijn,
de Zodiak in het Louvre in Parijs,
 het beeld van Hemioenoe in het Roemer-Pelizaeus Museum in het Duitse Hildesheim
en de buste van Anchhaf van het Museum of Fine Arts in Boston.

Ik nodig de internationale gemeenschap via de UNESCO uit om mij hierin te steunen.
Ik probeer samen te werken met landen die ook veel cultureel erfgoed hebben verloren zoals Griekenland, Italië, Frankrijk, China en Irak.

Heeft u de British Museum en het Louvre ook gedreigd de egyptologen het land uit te zetten?

Nee, ik volg een andere strategie voor die vijf stukken. Ik wil niet dat de Britse premier of de Franse president met iemand in Egypte belt.
 Dat zou het gevolg kunnen zijn als ik dreig hun activiteiten in Egypte stil te leggen.
Ik wil niet verstrikt raken in politiek, ik wil niets met regeringen van doen hebben. Dit is iets tussen mij en de musea.

Veel mensen zeggen dat Egypte geen aanspraak kan maken op het erfgoed omdat het er niet goed voor zorgdraagt. Is dat een geldig argument?

Dat is onzin. Vroeger, tien jaar geleden, was dat misschien nog het geval.
De opslag in de kelder van het Egyptische Museum in Cairo was het laatste voorbeeld daarvan. Dat was inderdaad een grote chaos.
Niemand wist wat daar onder het stof lag en niemand weet wat er over de jaren allemaal verdwenen is. Daarom heb ik het afgelopen jaar een bestand laten maken van de vergeten stukken en wordt er een nieuwe opslag aangelegd.

Kijkt u naar het Luxor Museum en ons Nationaal Museum in Alexandrië.
Onze musea zijn beter dan die van u. Er is hier een ware revolutie aan de gang.
We zijn dertien nieuwe musea aan het bouwen om alles onder te brengen. Wij zorgen beter voor ons erfgoed dan wie dan ook.

Zal alles weer afglijden in de oude toestand wanneer u vertrekt?

Ik zet me in voor de conservering van ons nationale erfgoed omdat ik goed ben opgeleid in de egyptologie. In sta bekend als een goede archeoloog.
 Mijn opvolger zal diezelfde kwaliteiten moeten hebben.
Over vier en een half jaar ga ik met pensioen.
Ik leer mijn mensen alles wat ik weet en stuur ze naar het buitenland om te studeren.
 Maar wat ik nog altijd niet in ze zie is de passie die ik heb. Dat kan ik ze niet aanleren.

Van de vijfduizend Egyptische egyptologen zijn er hooguit drie van echt goede kwaliteit.
Daarom probeer ik zoveel mogelijk aan training te doen.
In de komende jaren zult u een drastische verbetering zien.

Ik wil de Egyptische archeologen leren om te kunnen concurreren met de buitenlanders.
 Niet om alle buitenlanders eruit te werken, want de wetenschappers uit Nederland, België of de Verenigde Staten zijn goede en serieuze wetenschappers.
 Maar de Egyptenaren moeten het niveau halen zodat ze kunnen samenwerken met de buitenlandse expedities. Net zoals ik dat heb gedaan.

HWR: Egypte miskent minderheidsgeloven