De samenleving was een gelaagde samenleving

Egyptische schepen gevonden
Er zijn Oud-egyptische \'zeevarende\' schepen gevonden aan de kust van de Rode Zee. Men denkt dat dit de opbergplaats is voor de schepen van de expeditie van Hatsjepsoet naar Poent, maar er is ook een cartouche gevonden van farao Amenemhat III.

Hatsjepsoet  is vooral verbonden aan de uitgebreide expedities die ze naar het buitenland zond.
 Iedereen wist dat uit  Poent allerlei
aantrekkelijke zaken kwamen als wierook, mirre, apen, giraffen, jachtluipaarden, goud, ivoor, struisveren en kostbare soorten hars,

maar ook  dwergjes waar het hof zo dol op was en negers om als bedienden te laten werken.


 In het negende jaar van haar regering stuurde ze  een expeditie naar Poent en deze geschiedenis staat uitgebreid vermeld op de wanden van haar dodentempel

Beschrijving van de reliëfs in haar dodentempel
Op de reliëfs zijn de schepen in Poent te zien .
 Een baardig opperhoofd en  vrouw komen met  aantal hoorwaardigheidsbekleders eer bewijzen aan de Egyptenaren.
 Ze smeken om vrede van Zijne Majesteit.
\"Heil u koning van Egypte, vrouwelijke zon die straalt als de goddelijke zonneschijf.” 

OP die reliëfs kan men zien hoe de mensen in Poent woonden:  huizen op hoge palen die men via een ladder bereikte.
 De Egyptische afgezant schonk namens de farao vlees , bier, fruit en wijn.
 Het opperhoofd gaf een baviaan als geschenk.

Hatsjepsoet Hofkroniek van de farao zonder baard  Een boek: Barbara M Veenman Ongetwijfeld was farao Hatsjepsoet één van de machtigste koningen die ooit hebben geregeerd over het land van de Nijl. Onder zijn bewind kende Egypte een langdurige periode van voorspoed, kwam de mooiste tempel uit de oudheid tot stand en werd de legendarische expeditie ondernomen naar het sprookjesachtige land Poent.

Het koning zijn was een goddelijke ambt.
Plaatsvervanger zijn van de koningsgod Horus op aarde zegt  al voldoende.
 Vanaf de 4de dynastie wordt de goddelijke afkomst door  'Zoon van de Zonnegod' uitgedrukt.
Sedert de regeerperiode van Hatsjepsoet wordt deze goddelijke afkomst voorgesteld in een beeldcyclus; de geboortelegende, waarbij de goddelijke vader de god Amon-Re is.

De Egyptische staat was een absolute monarchie.
Alles wat er gebeurde in het land ging terug op de koning. Hij had als enige wetgevende macht. Wetten en decreten werden door hem uitgevaardigd.
Hij benoemde ambtenaren en priesters. 
  Wetgevende en uitvoerende macht vormen een eenheid in de persoon van de koning.

Het begrip staat moet worden omschreven  met uitdrukkingen  die koning en koninkrijk betekenen. Dit omvat de centrale positie van de koning in het land: De koning is de staat !

 De koning is degene die alle beslissingen in zijn rijk neemt. 

Uit teksten van de 'Koningsnovelle' blijkt dat er ook een staf van raadslieden overwegingen en voorstellen doet maar die door de koning in laatste instantie genegeerd worden.
 Gedaan werd  wat de koning zei, en dat alleen was juist!
 De teksten uit de koningsnovelle onderlijnen dus  zijn superieure machtspositie: zijn wijsheid, grootte en superioriteit 

De koning was ook  bevelhebber van het leger.
Bovendien was hij degene die de beslissing  nam over oorlog en vrede en het leger liet oprukken.

Ramses II maakte een aantal onbegrijpelijke fouten.

*Ten eerste liet hij de vier eenheden van zijn hoofdleger op meer dan 10 kilometer van elkaar door de woestijn marcheren.  Dat  betekende bijna een dagmars  wilde men een ander korps ter hulp komen.
*Bij het oversteken van de rivier Orontes liet hij de legers niet tegelijkertijd oversteken.  Hij wachtte zelfs niet op de laatste twee eenheden
*Verkenning vond hij niet nodig omdat hij zeker van de overwinning was.

Dit kwam hem later  duur te staan. Vlak voor Kadesj ontstond een hachelijke situatie.
Ramses II was  de rivier overgestoken met het 1ste korps. Ook het tweede korps had de rivier inmiddels bereikt maar de laatste twee eenheden waren nog 10 en 20 kilometer verwijderd. 
Bovendien hadden de Egyptenaren twee bedoeïen gevangen genomen die vertelden dat de Hettieten zich hadden teruggetrokken.

*Ramses II geloofde dit  maar al te graag . Hij had niet in de gaten dat het hier om spionnen ging.
 Alsof er niets aan de hand was trok Ramses II verder.
Plots trof hij tot zijn verbazing 1000 zware Hettitische strijdwagens met elk 4 tot 5 personen. Deze strijdwagens doorkliefden de linies van de Egyptenaren .

 De tweede eenheid werd op een doorwaadbare plaats in de rivier in de flank aangevallen en totaal vernietigd. 

Gevolg: de afstand tussen het eerste leger van Ramses en de twee overige was meer dan 20 kilometer. Bovendien lag ook de rivier Orontes tussen deze legers in.

 Ramses vluchtte met zijn eenheid naar een heuveltop in de omgeving en richtte daar een kamp op.
De Hettieten vielen dit echter aan en veroverden bijna het hele kamp.

Door de dapperheid van de farao en zijn de resterende troepen wisten ze een totale nederlaag te voorkomen.
 
Toen gebeurde er een klein wonder. Op het ogenblik dat de Hettieten het kamp aan het plunderen waren kwam het kleine zeeleger aan, deze vielen de Hettieten aan en overwonnen het. 

Ramses liet in Egypte grote feesten houden vanwege de overwinning die hij behaald had op de Hettieten.
 In alle belangrijke tempels die hij liet bouwen werd  zijn versie van de overwinning voorzien.

Zijn falen als legeraanvoerder was volledig te wijten aan het onderschatten van de tegenstander en het falen op tactisch gebied. 

Gelukkig heeft zijn kleine leger dat over zee kwam zijn  hachje kunnen redden.

Echte oorlogsschepen kende men niet in Egypte. Men zette daarvoor altijd gewone Nijlschepen in.
Men was intens bezig met het oprichten van vestingen voor het beschermen van de goederen.
Al in de vroege tijd is de vesting Elefantine bekend. 
Het was de meest zuidelijk gelegen stad en  een strategisch bolwerk dat aanvallen vanuit het zuiden moesten tegen gaan.

Om aanvallen uit het oosten af te slaan hadden de Egyptenaren een muur opgetrokken die later  vervangen werd door een  netwerk van vestingen.

 Een belangrijke uitvalsbasis voor de Egyptische krijgstochten naar Syrië was Sile, helemaal in het oosten van de Delta.

 Het zich verplaatsen door de woestijn verliep nogal moeilijk.  Daarom maakten de Egyptenaren het liefst gebruik van het water.
 Men kende  in die tijd  geen transportwagens en daarom moesten ze hun vrachten vervoeren met  ezels en andere muildieren.
 Ook de eigen voorraad moest meegenomen worden en dit betekende dat hoe langer de route was, des te kleiner de vracht was.

Over de strategie en tactiek van het Egyptische leger is weinig bekend. Het meest waarschijnlijke is dat de plannen per situatie bekeken werden ..

Er is maar een slag waar we de tactiek terug hebben kunnen vinden omdat er naast de Egyptische verslagen  ook de verslagen van de Hettieten(de vijand) gekend zijn.

de strategie van Ramses II

In het jaar 5 van zijn regeerperiode (1274 v.Chr.) besloot Ramses II om tegen de Hettietenkoning Moewatallis ten strijde te trekken.
Ramses II verdeelde zijn leger in vier delen en deze moesten  door de woestijn trekken richting de Dode Zee.
Vervolgens moesten ze de vesting Kadesj aanvallen want daar zou de vijand zich verschuilen.

Een tweede  leger moest met boten ten noorden van Byblos aan wal gaan en dan via het land oprukken naar Kadesj. 
 
  De strategie van Ramses was duidelijk; hij wilde via een tangbeweging de Hettieten omsingelen en verslaan.

Maar .... Ramses maakte zware fouten - zie volgend deel hier boven

In de periode voorafgaand aan het Nieuwe Rijk had Egypte geen vast leger.
 Het leger bestond toen uit mensen die aangeduid werden om te strijden op het moment dat er een leger nodig was.
 De aanvoerders van zulk leger waren personen die in het burgerlijk leven ook de oversten van de strijders waren die aangeduid werden. 

Veel wapens had dit leger niet. ..; knotsen, strijdbijlen en dolken. Voorts hadden de Egyptenaren nog lansen, slingers en pijl en boog. Als schild gebruikten ze een houten raamwerk dat met dierenhuiden bespannen was.

Toen de tijd van het Nieuwe Rijk er aan kwam, veranderde er heel wat. Het eerste beroepsleger bestaande uit huursoldaten was een feit. Als soldij kregen de soldaten een stuk land om te voorzien in hun onderhoud.
De eenheden waren in kleine groepen van tien verdeeld en  stonden onder de leiding van een groepsleider.
 Een eenheid van honderd man was verdeeld in twee helften van elk vijf groepen van tien met boven elke groep een leider.
Dit gaf al een gedeeltelijke structuur