De bekendste moskeeën in Cairo zijn:

• de Ahmed Ibn- Tulun-moskee - van 879. De oudste moskee in Cairo, die is gebouwd naar het voorbeeld van de grote moskee van Samarra (Irak) en een losstaande minaret met een unieke aangebouwde wenteltrap bezit.
  
• de El-Azhar-moskee - van 972. Hierin is de islamitische universiteit gevestigd.
  
• de Citadel van Saladin - van 1176. Deze ligt tegen het Mukattam-gebergte aan de oostzijde van de stad. In de vorige eeuw is op de citadel een albasten moskee in Turkse stijl gebouwd, de Mohammed Ali-moskee met hoge slanke minaretten.
  
• de Fatimiden-moskee El-Hakim - van 990. Deze moskee is tegen de oude stadsmuur gebouwd en is grotendeels een ruïne.
  
• de Sultan Hassan-openluchtmoskee - van 1359. Deze ligt in de directe nabijheid van de citadel. Ten zuiden van de citadel liggen de graven van Kaliefen en Mamelukken.

Een aantal kerken die de moeite waard zijn om te bezoeken:

• de 5e eeuwse Koptenkerk - vroeg christelijke cultuur
• de El-Moallaka - hangende kerk, gebouwd op een oude verdedigingstoren
• de Aboe Sarga-kerk - gebouwd op een grot
• de Ben Ezra-synagoge

Buikloop is vakantie- souvenir nr. 1

Buikloop, verkoudheid en een zonneslag zijn volgens de automobilistenvereniging Touring de drie meest voorkomende toeristenkwaaltjes.
Wondinfecties en insectenbeten of -steken prijken op de vierde en vijfde plaats.

Grote boosdoeners zijn vaak het andere eten en drinken en een slechtere hygiëne, in combinatie met een ander klimaat.
 
Touring waarschuwt echter dat infectieziekten niet enkel in tropische gebieden voorkomen. Ook in landen op een viertal uur vliegen van ons, zoals Turkije, Egypte, en Marokko, geven de hygiënische omstandigheden vaak aanleiding tot medische klachten.
De manier waarop u reist en logeert speelt ook een rol.

Een goede voorbereiding, voorzichtigheid, een goede hygiëne en een dosis gezond verstand doen de kans op toeristenkwaaltjes aanzienlijk dalen.

Touring lanceerde daarom vorig jaar een medische infolijn waar reizigers terechtkunnen voor informatie over verzorging en hygiëne, over welke vaccins in welk land verplicht of nuttig zijn, hoelang ze geldig blijven en over de samenstelling van de reisapotheek.
De medische infolijn van Touring kreeg vorig jaar ruim 500 oproepen. (hwd)

Belgische toeristen geterroriseerd in Egyptisch luxehotel

 

Palestijnen schoppen rel op Egyptisch vliegveld

 

Grootste fort uit farao-tijdperk ontdekt in Egypte

 

Stad uit het Oude Rijk ontdekt in Egypte

"Hek langs Israëlisch-Egyptische grens"

Egyptenaar dwingt vrouw tot bouwarbeid

 

Dood van meisje (12) bij besnijdenis schokt

In Egypte is ophef ontstaan over de dood van een 12-jarig meisje dat stierf toen een arts in een illegale kliniek een besnijdenis bij haar uitvoerde.
Het meisje, Badour Shaker overleed  in Maghagh in het zuiden van Egypte.

Badour Shaker overleed toen een arts een besnijdenis bij haar uitvoerde.

Haar moeder betaalde een vrouwelijke arts  zo'n 6,50 euro voor de ingreep.
 
De arts zou haar zo'n tweeduizend euro hebben geboden om geen rechtszaak aan te spannen, maar dat weigerde ze.
 Forensisch onderzoek wees uit dat het meisje is overleden aan een overdosis verdovingsmiddelen.

Verontwaardiging
De zaak heeft veel verontwaardiging gewekt en wordt breed uitgesmeerd in de Egyptische pers.
Het meisje zou op de dag van de operatie nog snoepjes hebben uitgedeeld op school om te vieren dat ze zulke goede cijfers had gehaald.

Het ministerie van gezondheid liet donderdag een decreet uitgaan waarin artsen, verpleegkundigen, of ieder ander wordt verboden te snijden in 'enig natuurlijk onderdeel van het vrouwelijk voortplantingssysteem' of daar veranderingen in aan te brengen. Overtredingen worden bestraft, aldus het ministerie, al maakte het niet bekend wat de precieze sancties zouden zijn.

Verminking
Bij genitale verminking of vrouwenbesnijdenis worden de clitoris en schaamlippen van een meisje weggesneden. De ingreep moet de seksuele verlangens van het meisje onderdrukken en voorkomen dat ze haar eerbaarheid verliest.
 Deze praktijk wordt beoefend door zowel moslims als christenen en is wijd verspreid in het gebied rond de Nijlvallei en delen van Afrika bezuiden de Sahara, Oman en Jemen.

Illegale ingreep
In de jaren vijftig was vrouwenbesnijdenis verboden in Egypte. Dat weerhield barbiers, vroedvrouwen en amateurs er niet van de ingreep toch illegaal uit te voeren.
Om een einde te maken aan zulke praktijken, besloot de regering het verbod deels terug te draaien en de operatie toe te staan, op voorwaarde dat gediplomeerde medici die in ziekenhuizen en klinieken verrichtten.

Uit een onderzoek uit 2003 van Unicef, het kinderfonds van de Verenigde Naties, bleek dat 97 procent van de getrouwde vrouwen in Egypte genitale verminking heeft ondergaan.
De Egyptische regering zegt dat die cijfers niet kloppen.
Een recent onderzoek door het ministerie van gezondheid wees uit dat 50,3 procent van de meisjes tussen de 10 en 18 jaar besneden is.

Volledig verbod
Mogelijk heeft de dood van Shaker tot gevolg dat het volledige verbod opnieuw wordt ingesteld. Gezien de boze reacties lijkt de politiek er klaar voor. De first lady van Egypte, Suzanne Mubarak, vroeg onlangs de aanwezigen op een conferentie over kindermishandeling een minuut stilte in acht te nemen voor het meisje.
 Zij is het slachtoffer geworden van 'de afschuwelijkste daad tegen vrouwen', zei Mubarak. "De dood van Badour is het begin van het einde van vrouwenbesnijdenis in Egypte."

Islam
Religieuze leiders haastten zich om te benadrukken dat vrouwenbesnijdenis volgens de islam niet is toegestaan. "Het is verboden, verboden, verboden", zei grootmoefti Ali Gomaa .
Ouders die hun dochters laten besnijden denken dat ze hun daarmee een dienst bewijzen en hun reinheid en maagdelijkheid helpen te beschermen. Tegenstanders waarschuwen dat meisjes dood kunnen bloeden, last kunnen krijgen van chronische urineweginfecties en later bij de bevalling meer kans lopen op complicaties, vooral bij illegale operaties door amateurs, die vaak zonder verdoving worden uitgevoerd.

Volgens de krant Al-Masry Al-Youm heeft de arts die Shaker opereerde ontkend dat er sprake is van nalatigheid.
Het meisje zou er al voor de ingreep slecht aan toe zijn geweest, en ze is onmiddellijk naar een regulier ziekenhuis overgebracht toen het misging.
 Daar overleed ze.

Urine drinken van de profeet

 In Egypte is grote ophef ontstaan over een boek van de Egyptische moefti dr. Ali Gum'a waarin hij stelt dat de metgezellen van de profeet Mohammed de zegen kregen door zijn urine te drinken.

Eerder was er een andere fatwa waarin werd gesuggereerd dat ongetrouwde mannen met vrouwen mogen werken als de mannen moedermelk van de vrouwelijke collega's hebben gedronken., zo schrijft de Herald Tribune.

De moefti, een adviseur in de islamitische wetgeving, deed het urinie-advies in de vorm van een fatwa, een niet-bindende juridische uitspraak.
 In het boek Modern Every­day Fatwas wees Gum'a op een scène uit de Hadith, overleveringen over Mohammed, door veel moslims gezien als een aanvulling op de Koran.
Daarin drinkt een vrouw urine van de profeet, waarna die zegt: ,,Deze maag zal niet door het vuur van de hel gaan, omdat het iets bevat van onze Here, de boodschapper van Allah.''

Over gelovigen worden maandelijks duizenden fatwa's uitgesproken. Meestal over onschuldige zaken.
 Maar de Egyptenaren vinden dat hiermee hun geloof belachelijk wordt gemaakt.

Volgens de moefti kon deze zegen ook worden verkregen door o.a.speeksel, zweet, haar of bloed van de profeet.
 ,,Iedereen die weet van de liefde van Allahs boodschapper vindt dit niet weerzinwekkend, net zoals een moeder geen afkeer heeft van de uitwerpselen van haar zoon.''

De fatwa zou uit zijn context zijn gerukt en ongepast zijn in deze tijd, stelde een minister voor Religieuze Zaken. ,,Tragische fatwa's als deze doen de islam en de profeet meer schade dan de Deense cartoons, omdat die dit keer niet wordt veroorzaakt door de vijanden van de islam maar door een moslimgeleerde die zijn mening presenteert aan het publiek.''

Columnisten in kranten wezen erop dat de religieuze uitspraak niet relevant is voor het moslimleven in deze tijd.
Het drinken van de urine van de profeet beschouwen zij als louter een theoretische kwestie.

Gum'a zei geen verontschuldigingen te hebben aangeboden.
 Wel nam hij zijn boek terug en verdwijnt hij uit het openbare leven tot de storm is gaan liggen.

Liefde op zijn Egyptisch

De uitdrukking en de houding van gehuwde paartjes afgebeeld op Egyptische kunstwerken tonen diepe liefdesgevoelens, affectie en warmte. Een aantal gedichten drukken een waarneembare romantische liefde uit.
Deze uitwendige tekenen van warmte en liefde zijn uniek in de kunstwerken van de oude wereld.

Egyptische liefdesgedichten hebben een aantal uitzonderlijke uitingen van gevoelens nagelaten, zowel door jonge geliefden, als gehuwden.

In Egyptische liefdesliedjes betekenen de woorden 'broer' en 'zus' eenvoudigweg 'liefste' en duiden geen bloedverwantschap aan.

Het stelt symbolisch de opperste hemelse liefde voor tussen de mythische broer en zus, Osiris en Isis.

Hier een paar liefdesgedichten:

Laat haar komen naar de lotusvijver,
Mijn mooie geliefde,
In haar doorschijnend gewaad
Van fijn linnen.
Laat haar baden dichtbij mij,
Tussen de bloemen,
Zodat ik haar kan vasthouden
Zodra haar ledematen uit het water verrijzen.

Ik zal binnen gaan liggen en ziekte veinzen,
Mijn buren zullen binnenkomen en mij bezoeken,
En mijn meisje zal komen en de artsen doen blozen van schaamte
Want zij alleen kent mijn ziekte.

Het moederschap was geliefd
en gekoesterd in het oude Egypte.
 
De volgende sage vat dit samen:

U zult nooit vergeten wat uw moeder voor U gedaan heeft. … Zij heeft u gebaard en op alle mogelijke manieren gevoed. Als U haar zou vergeten, zou zij U dat kunnen kwalijk nemen, zij zou haar handen kunnen heffen naar God, en Hij zou haar klacht horen.

Na de afgesproken maanden verzorgde zij U nog drie jaar. Zij voedde U op, en toen U naar school ging, en leerde schrijven, kwam zij dagelijks tot bij uw leraar met brood en bier uit haar huis.

Als echtgenote

Volgens sommigen mochten de Egyptische priesters slechts 1 vrouw hebben, terwijl de rest van de gemeenschap mocht kiezen hoeveel echtgenotes zij hadden. Het tegendeel is waar, afbeeldingen op monumenten tonen steeds individuen met 1 gemaal/gemalin.
 Wederzijdse affectie, tederheid en liefkozingen kunnen afgeleid worden uit de tedere manier waarop zij samen zitten met hun partner en hun kinderen.

Mannen en vrouwen zaten samen of afzonderlijk in een ander gedeelte van de kamer. Ze werden niet afgezonderd . De Egyptenaren behandelden hun vrouwen heel anders dan in Griekenland, wat bewezen wordt door beeldhouwwerken en verslagen van oude schrijvers.
Vrouwen werden verwacht deel te nemen aan openbare evenementen, samen met hun echtgenoot of partner.

De beste omschrijving van de Egyptische vrouw werd gegeven door een weduwnaar die over zijn overleden echtgenote schrijft:

Haar gesprekken zijn nuttig, haar conversaties aangenaam, zij geeft goede raad in haar brieven, alles wat over haar lippen komt is zoals het werk van Ma-at, de 'netert' van de Waarheid, een perfecte vrouw, aanbeden in haar stad, de hand reikend aan iedereen, sprekend over goede dingen, herhalend wat men liefheeft, genot schenkend aan iedereen, niets kwaads kwam ooit over haar lippen...

De geschiedschrijver Diodorus vermeldde dat een deel van de overeenkomst, afgesloten bij het huwelijk, was dat de vrouw de controle over haar echtgenoot zou hebben, en dat geen bezwaren mochten geuit worden over haar bevelen.

Een instructie uit het Nieuwe Koninkrijk (ca. 1500 voor Christus) bevestigt het verslag van Diodorus:

Controleer uw echtgenote niet in haar huis,
Wanneer je weet dat ze efficiënt is;
Zeg niet "Waar is het? Haal het!",
Wanneer ze het op de juiste plaats gelegd heeft.
Laat je ogen haar observeren in stilte,
Dan zal je haar vaardigheid (h)erkennen:
Er is vreugde wanneer je hand bij haar is,
Weinigen weten dit.

In de Osiris legende huwden Osiris en Isis (broer en zus).
 De relatie tussen Isis en Osiris was louter een allegorische fabel. In een bredere kosmologie kan ze beschouwd worden als een soort goddelijke liefde. Hun relatie is een toonbeeld van toewijding.

Dit concept van toegewijde liefde werd overgedragen aan het gewone volk. Toegewijde geliefden noemden mekaar broer en zus. De medeklinkers in de oud-Egyptische woorden voor broer en echtgenoot zijn hetzelfde. Zo ook de medeklinkers in de woorden voor zuster en echtgenote.
Vermits oud-Egyptisch geschreven werd zonder klinkers, kan dit bijgedragen hebben tot de verwarring van enkele geschiedkundigen, zoals de Griek Diodorus.
Hij rapporteerde dat huwelijken tussen broers en zussen te wijten waren aan - en geinspireerd waren door - de Isis/Osiris mythe!

Gedurende bepaalde perioden uit de antieke geschiedenis was het wettelijk toegelaten dat oude Egyptenaren, Atheners en Hebreeërs huwden met een zus van dezelfde vader, maar niet geboren uit dezelfde moeder.
Slechts weinig Egyptenaren deden dit, en dan nog alleen als deze halfzuster de wettige erfgename was, zodat ze op die manier de troon konden erven.

De Ptolemeeën keken niet naar de beperking van vaders zijde, maar de Ptolemeeën waren geen Egyptenaren.

De Wijze Man, Ptah-hotep, geeft volgende raad aan mannen:

Als u een man van aanzien bent,
Zoek voor uzelf een huishouden
En hou van je echtgenote bij jou thuis,
Zoals het betaamt. Vul haar buik, kleed haar rug;
Zalf haar ledematen met haar medicijnen.
Maak haar hart blij, zolang ze leeft; zij is een goed veld voor haar heer.

liggen onze roots in Afrika?


Met de door de kerk goedgekeurde en geïnstitutionaliseerde invoering van de slavernij deed ook het racisme z’n intrede. De gruwelijke deportatie van miljoenen onschuldige Afrikanen kan je immers enkel verantwoorden door de absolute blanke superioriteit in te roepen, en ‘de zwarten’ primitief en onderontwikkeld te noemen.
Cheikh Anta Diop, de historicus uit Senegal beroept zich op de klassieke auteurs en maakt in zijn ophefmakende boek Civilization or Barbarism brandhout van ettelijke pseudo-wetenschappelijke studies die stellen dat Afrika nooit iets heeft bijgedragen tot de ontwikkeling van kunst, cultuur, wetenschap, filosofie of economie.

Zowel het christendom als de islam, geometrie als mechanica, astronomie als literatuur zijn van oorsprong Afrikaans, aldus Diop, die zijn onderzoek begint bij de vondst van de vroegste menselijke resten (homo erectus en homo sapiens).

Vervolgens toont hij aan hoe de mythe van Atlantis verweven is met de kolonisatie van Kreta en de hele oostelijke Middellandse Zee door de (Afrikaanse) XVIIIste dynastie uit Egypte.
Zowat alle ons bekende culturele en wetenschappelijke fenomenen linkt hij aan prehistorische Afrikaanse gebruiken en sociale structuren.

In het verhaal van Diop was de allereerste min of meer intelligente Europeaan, de zogenaamde Grimaldi-man, ongeveer 33.000 jaar geleden, een migrant uit Afrika. De eerste (morfologische) blanke, de ons allen bekende Cro Magnon-mens, kwam pas 20.000 jaar geleden voor het eerst in beeld, op een moment dat er in Swaziland al minstens 30.000 jaar koper ontgind werd.
 Het ‘gele’ ras zou volgens Diop het resultaat zijn van een langdurige kruisbestuiving tussen zwart en blank. En waren de vroegste Europese gemeenschappen niet matriarchaal (vrouwen aan de macht!), egalitair (iedereen gelijk voor de wet!) en vreedzaam, precies zoals de nog veel oudere Afrikaanse maatschappelijke systemen?

De ark des verbonds

Europa, Egypte, Kreta, Athene: overal vindt Cheikh Anta Diop sporen terug van Afrika.
Meer bepaald van het grote Nubische rijk dat volgens hem wel eens de oudste monarchie van de wereld zou kunnen zijn, en dat hij situeert rond de bovenloop van de Nijl.
Een matriarchaat dat tot hoogbloei kwam onder de koningin van Saba (Sheba), de vrouw die ooit de wijze joodse koning Salomon verleidde.

En daar nemen we de draad weer op van de échte verborgen geschiedenis, zoals die in de vorige afleveringen van deze reeks al een aanvang nam.
De zoon van Salomon en Sheba, Menelik I, zou als volwassen man immers teruggekeerd zijn naar Jeruzalem, om daar de Ark des Verbonds te gaan halen, het magische, tastbare teken van het verbond tussen God en de mens.

In onze bijbel wordt de verdwijning van de Ark (in het Oude Testament nochtans een prominent gegeven) geminimaliseerd, maar in de minstens even oude Ethiopische versie van hetzelfde verhaal, de Kebra Nagast, vormt de gebeurtenis de hoeksteen van het religieuze leven. Zo overtuigend wordt het verhaal verteld en overgeleverd, ook in de orthodoxe Ethiopische kloosters in Jeruzalem, dat een groep kruisvaarders in de Middeleeuwen effectief van het heilige land doorreisde naar Ethiopië, om daar op zoek te gaan naar de zo begeerde Ark des Verbonds. Of was het toch de heilige graal?

Hans Georg Wunderlich, de Duitse geoloog, stelt zich terecht vragen bij de tien ‘donkere’ eeuwen tussen het Minoïsche en het klassieke hellenistische tijdvak, en de hemelsbrede verschillen tussen beide culturen.

Alsof ze amper op elkaar hebben ingewerkt, zoals ons altijd is voorgespiegeld. Tenzij dan in Delfi, het belangrijkste Griekse heiligdom, waar vluchtelingen uit Kreta wel degelijk de grondvesten zouden gelegd hebben van de nu zo bewierookte hellenistische beschaving.

Dat zou gebeurd zijn na de uitbarsting van de vulkaan op het nabijgelegen eiland Santorini, in 420 voor Christus. Een ramp die in alle opzichten te vergelijken was met de zondvloeden en catastrofes in andere mythes en overleveringen.
En die dus ook in verband werden gebracht met de ondergang van Atlantis. Waar zou dat verloren land zich anders gesitueerd kunnen hebben dan in het centrum van onze (westerse) beschaving?

En toch waren de Kretenzers die emigreerden naar het Griekse vasteland wellicht geen blanken, zo stelt Wunderlich. Wel mensen met een donkere huid en al even donkere haren, kortom (veronderstelt de professor) Egyptenaren.

Geheimde codetaal

Het onderzoek van Wunderlich is bepaald ontluisterend voor Sir Arthur Evans, die in zijn dagen geenszins systematisch, laat staan wetenschappelijk te werk is gegaan.
De prachtige vrouwen van Knossos moesten waarschijnlijk de lijken wassen, anderen werden geofferd. Het ‘toilet’ diende om de lichamen klaar te maken voor de balseming. De speelse dolfijnen, zo vaak verheerlijkt en gefotografeerd, verbeeldden de bevrijding van de ziel uit het aardse lichaam.

Het Lineair B was een ‘geheime’ taal, een mystiek geheel van spreuken en symbolen, dat diende om te communiceren met de doden (en de goden!), een schrift ook dat sterke overeenkomsten vertoont met vroege Egyptische hiëroglyfen.
 
Als de Minoïsche koningen en hogepriesters zelf al geen Egyptenaren waren, dan hadden ze alleszins hun kennis en inzichten geërfd, hun religie en tradities gekopieerd.
Ook daarover laat Wunderlich geen enkele twijfel bestaan. Net als Cotterell en  Hancock weet hij talloze historische en wetenschappelijke bewijzen aan te voeren die zijn stelling ondersteunen.

We noemen hier enkel de treffende gelijkenissen tussen de muurschilderingen in Knossos en in de grafkelders van Thebe èn tussen koning Minos en koning Menes, die Egypte rond 3000 voor Christus verenigde tot een machtig rijk en de eerste dynastie stichtte.

Moeder Afrika

Dieper heeft Wunderlich nooit kunnen graven. Hoewel hij in zijn boek regelmatig verwijst naar een Afrikaanse erfenis, naar de ware wortels van de Egyptische beschaving, beperkt hij zich tot het onderzoek naar de kenmerken van de Minoïsche hoogconjunctuur.

Dat heeft alles te maken met het blanke, zeg maar anti-Afrikaanse wereldbeeld dat ons sinds enkele eeuwen wordt opgedist. De Griekse historicus Herodotos zong in zijn tijd nog uitvoerig de lof van machtige Afrikaanse koninkrijken, noemde het oude Egypte zelfs een voormalige kolonie van Ethiopië en omschreef (net als de wijsgeer Aristoteles overigens) de Egyptenaren consequent als Ethiopiërs.
Ook in de middeleeuwse kunst figureerden nog vaak zwarte wijzen en vorsten, onder meer op byzantijnse iconen die het bijbelverhaal vertellen.

Tot 1854 was de penis het ultieme vruchtbaarheidssymbool.
Toen pas werd wetenschappelijk bewezen dat voor de creatie van menselijk leven ook vrouwelijke eicellen nodig zijn.
Toen pas werd de almacht van het mannelijke geslachtsorgaan voor het eerst in vraag gesteld.
Vandaag is de fallus, volgens van Dale ‘een voorstelling van de penis in een toestand van erectie’, nog enkel het symbool van macht en macho’s, denk aan wapens, auto’s, raketten en wolkenkrabbers, maar ooit werd hij vereerd als een god, in de meest letterlijke zin van het woord zelfs.

Volgens de oude Egyptenaren is de schepping het resultaat van dagelijkse masturbatiesessies door de god Amun. Die zijn eigen zaad inslikt (auto-fellatio, weer uitspuwt, en zo de hele aarde bevrucht. Tot een echte falluscultus kwam het in Egypte pas na de dood van de legendarische koning Osiris. Zijn vrouw Isis was er na lang zoeken in geslaagd om alle lichaamsdelen van Osiris van het slagveld te recupereren, maar de penis van de koning was onvindbaar. Afgehakt en meegenomen door de vijand, Typhon. Ter nagedachtenis van het koninklijke orgaan gelastte Isis dat de fallus voortaan op alle mogelijke wijzen vereerd en gecultiveerd moest worden.

In de Gouden Eeuw van Athene, toen democratie, filosofie en theater hoogtij vierden, bereikte de verering van de fallus een hoogtepunt. Overal sierden hermes de huizen, afbeeldingen van de gelijknamige god in opgewonden toestand. Even aanraken zou geluk brengen en onheil afwenden.
In 415 voor Christus werden alle stenen penissen van Athene in één nacht afgehakt, naar verluidt door de vrouwen van de stad. De volgende dag verloor het leger een beslissende veldslag tegen Sparta.
In het Romeinse rijk werden penissen gedragen als geluksamulet (‘fascinum’, vandaar het woord fascineren), en uiteraard beschikte de god van de vruchtbaarheid over een vorstelijk klokkenspel, zoals mag blijken uit een prachtig fresco in Pompeï.

Dichter bij ons, zowel in ruimte als in tijd, zouden de heksen, aldus de kerk, gemeenschap hebben gehad met de duivel, zonder twijfel een wezen met een enorme penis, gesymboliseerd door de bezem, die de dames niet voor niets tussen de benen namen, waarna ze hysterisch lachend van grond gingen.
 Het zaad van de duivel zou trouwens koud geweest zijn, als we de toenmalige priesters mogen geloven.
Vandaag wordt een fallus nog maar hoogst zelden heilig verklaard. Alleen de Shinto-priesters in Japan houden nog religieuze optochten met reuzenpenissen, die tot 2 meter lang zijn. En op verschillende plaatsen in het zuidelijk halfrond worden nog peniskokers gedragen, in alle mogelijke vormen en kleuren, als symbool van status en vruchtbaarheid.
Het zijn de laatste restanten van een fallische cultuur die al tientallen eeuwen over z’n hoogtepunt heen is.