Berichten van 20 november 2006 tot 26 november 2006

Ze rolde zomaar uit mijn ogen
een traan van jong verdriet
toen de herfst aantrad
en jou mee vroeg naar elders

wind zette jou op zijn vleugels
bracht de rust waar jij naar trachtte

in mijn alleen zijn
praat ik met oneindigheid
aan woorden tot ik jouw stem weer hoor

de wenkende hand in de verte
is van hen
die jou voorafgingen.


Edith Oeyen

Dansen van vrolijkheid
in boomgaarden waar dieren
uit fabels verdwaald zijn

rijpe druiven persen tot wijn
rinkelen met lege flessen
na avonden uitbundigheid

je belhamel voelen in de bloemenstad
waar kleuren een mozaïek
van schoonheid vormen

onze eenheid vedraagt geen droefheid
in dit prinsdom hoort men
enkel stemmen fluisteren

dansen van vrolijkheid
na avonden uitbundig te
hebben bemind.


Edith Oeyen

Nu de stilte
als wijding is neergestreken
zal ik me beschutten
tegen duisternis
en rusteloosheid


ook zwijgen
kent zijn grenzen


dit vreemd onthouden
is als uitzichtloze troost
als snijden in mijn eigenheid


maar hunker groeit
naar nieuwe hoop

geheel ontdaan van twijfel zijn
is werkelijkheid


rozen uit zomertuinen
laten mijn bloed
weer langzaam stromen.


Edith Oeyen

Zal ik sterven van verdriet
nu ik langzaam voel
hoe alles uit me stroomt

dagen gevuld met zorgen
drijven me als automaat

licht geeft geen kleur
en vreugde is een onbekendheid

ik zoek wat
niet te vinden is


ben jij het die
me leven laat?



Edith Oeyen

uit: Op vleugels van verlegen schaamte

Hier voel je de vrolijkheid
goedheid en leven

wij openen het gordijn
ontdekken een landschap
waarin een vijver
dikkopjes dansen laat

of zijn het ballonen
van kinderen op een kermisplein


misschien wel regendruppels
of de blauwdruk
van een ongezongen lied

mogelijk blaasbellen
in een lentelucht


laat ons dit raadselachtig dolen
bezingen  met de stem van engelen.


Edith Oeyen