Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
Het kleine meisjeHet kleine meisje
(naar een vers van Mazim Hikmet)
Gegroeid
uit het verleden
zijn de bloemen,
reizen vogels
de wereld rond.
In een speeltuin
liggen poppen
roerloos,
naast een doos.
Ik ben as.
Ween niet
mijn reis begint
mijn hand tekent
snoepgoed,
het bekoort.
wordt mijn roep aanhoort?
Edith Oeyen
Wist jeWist je dat sterren verstenen van verdiet
dat zij verdwalen in hun eigen schaduw?
Reis met me mee door de dagen
luister naar het galmen van de misthoorn
aan de galg hangt naaktheid
te sterven
getroffen door bliksem
vond ik bloemende appelaars
laten wij in Gods aarde zaaien
de vruchtbaarheid van liefde
en voorjaarrozen planten
als herinnering aan wat komen zal.
Edith Oeyen
De nacht ontkleedt
De nacht ontkleedt zich in het ochtenlicht
terwijl een nachtegaal zwijgt van heimwee
de dag is een doolhof waarin ik me bevind
geur van grasdauw opent mijn ogen
ik herinner nog je eerste vleugelslag
die dag, toen je liefde werd
in de verte weergalmt geknetter
van brandhout, een laatste vonk
die nog bij gisteren hoort
onvatbaat ben jij in mijn dromen
ik zoek een kompas dat me
uit het duister naar jou toe leidt.
Edith Oeyen
De nachtDe nacht ontkleedt zich in het ochtenlicht
terwijl een nachtegaal zwijgt van heimwee
de dag is een doolhof waarin ik me bevind
geur van grasdauw opent mijn ogen
ik herinner nog je eerste vleugelslag
die dag toen je liefde werd
in de verte weergalmt geknetter
van brandhout, een laatste vonk
die nog bij gisteren hoort
onvatbaar ben jij in mijn domen
ik zoek een kompas dat
me uit het duister naar jou toe leidt.
Edith Oeyen
Uit mijn mondLaat me
Laat me bedwelmen in geheimen,
wij zullen slapen
in duistere hulpeloosheid
de naaktheid van de dood
laat ons sidderend beven
als kantelende hoogte
leeftijd noemt
laat ons dan
de schemer van de bloemen vinden
zodat de betovering overslaat,
wij zullen dan slapen
met een bloedwarm hart.
Edith Oeyen
Laten weLaten we de duisternis ontkleden
de wind zacht slapen in zijn slaap
zo kan de geur
van wilde bloemen ons omhullen,
wij duizelen dan
vallen in een ravijn
dit samenzijn:
ons bloed wordt wild
na degen somberheid
want jij
jij bent de waterval
die aan mij
leven geeft.
Edith Oeyen
industrie
INDUSTRIE
Afschuwelijk hoe verval
groene bomen sterven laat,
hoe uitlaatpijpen rook
van grijze gifwolken
naar de lucht uitblazen.
Als bedelaars smeken wij
om weer het huis te ontbloten
en zijn broze ramen te ontsluiten
zodat de zon
zich glimlachend op de tafel legt
en een kind weer spelen kan
zonder angst om morgen.
Dolgijnen
DOLFIJNEN
Dit blauw water
laat droomgewassen leven
nu golven hun
hoogste lied zingen
deze klanken verheugen
de dolfijnen
zij springen op en duiken
met volle vreugde naar de diepte
vreemde geuren lokken
vanaf het eiland
toch zij dartelen koninklijk
in hun wonderbare wereld,
water geeft leven, geeft rust.
Edith Oeyen
Haar ogen
Haar ogen als verdwaalde kogel
kijken dwaas, scherp en heimelijk
boren gaten in vele harten
grillen bewonen haar
buien van woede
en agressie wisselen af
apathisch en leeg
als een fles zonder inhoud
zo voelt zij zich soms.
Leven met haar
is verblijven in de hel
het vuur van pijn
aan de hielen voelen
de kwelling en onzekerheid
maakt houden van onmogelijk
ooit zal zij inzien
dat verkeerde wegen bewandelen
zich wagen is op glas ijs
dat invloeden van buitenaf niet goed zijn.
Haar ogen als verdwaalde kogel
worden dof en doods
als ze haar zin niet krijgt.
Edith Oeyen