Zachte rozengeur

geplukt uit de lentetuin

bedwelmt mijn denken.

Edith Oeyen

Ze is degene die alles aankan

zo lijkt het toch

soms verpinkt ze een traan

 laat zich even gaan

en pakt dan de draad weer op

ze is een voorbeeld voor velen

een sterke vrouw zoals er weinige zijn

haar eigen pijn verbijt ze naar morgen

en lacht met de zon

om de regenbui die voorbij trok

 

als een vogel fluit ze

haar lied van het leven.

 

Edith Oeyen

Als we blind zijn voor het kwade,

zal nooit het recht zegevieren

open daarom je ogen

en spreek in zachte taal.

 

Edith Oeyen

Zelfs in haar ogen

herkent men de vurigheid

van brandende liefde.

Edith Oeyen

 

SMEKEN OM ONSTERFELIJKHEID

 

En dan

mijn liefste

zal ik zingen als jij bij me komt

of wacht ik tevergeefs de uren

 

de dageraad is mild geweest

dauw legde zich op rozen

zwaluwen vlogen de ochtend open

plots voelde ik een weke pijn.

 

was het een verlangen

of het knarsend vuur

dat mij verbrandde?

 

het licht

dat jong de dag inviel

deed mij denken aan mijn jeugd.

 

waarom mijn liefste

zijn woorden zo bewegingloos op papier

zijn ze zo sprakeloos als ik

wanneer je mij omarmt?

 

klopt ons hart de woorden uit elkaar

of zijn ze voor de

eeuwigheid bestemd?

 

doorschijnend was de middagzon

broos en breekbaar

als kristal

sluiers die om bloemen hingen

werden vlindervleugels

overvloeiend in eigen kleur.

 

door dit aanschouwen

werd ik week als brood

terwijl je naam op mijn lippen lag.

 

loom werd ik

door zonnestralen,

sloot mijn ogen zag mijn graf.

 

de huiver heeft mij neergebogen

aarde werd toen aangeraakt.

 

maar ja

mijn liefste

ik was getuigen

toen de zon weer onderging.

 

vele nachten zijn sinds

reeds gekomen

bange vogels vlogen heen

doch in stilte was de avond en mijn ik alleen.

 

ik zocht de klank

van je huid

je eenzaamheid tussen het gras.

 

het hemelsblauw gaf weer hoop

deed zachtgebekte vogels zweven,

zwervers worden tussen jou en mij

 

hoe prangend zijn mijn vragen

hoe schamel is mijn troost

als ik niet weet

hoe meeuwen overleven

in de winter

 

geheiligd is dit zwijgen

de zang van engelen is bedroefd

hun vleugels zijn gescheurd

zij leven nu met stille stem

en kennen onze pijn van dagen

 

ik wandel door een doolhof heen

zoek tegenspraak in mij

de vragen in een glazen stulp

waarop het antwoord steeds ontwijkt

 

zeg me liefste

waarom beeft zo vaak mijn hand

en trilt mijn stem bij spreken

 

waarom struikel ik van weemoed

betast ik de bodem van de put

hoop ik op warmte van je liefde

het vuur de onderhuids brandt

 

weet je liefste

we kennen de geheimen

van verdriet en afstand houden

maar voelen ook de pijn

 

mijn hart is als een gebarsten glas

dat naar zachtheid van je lijf verlangt

 

nauwelijks nog zeg je mij

hoe ik rusten kan

ik strek mijn vingers naar de jouwe

maar kilte voelt

de slaap van ver

 

dan denk ik morgen

morgen vlucht ik uit mijn huid

doorbreek de eenzaamheid

met roepen hoe de regen schrijft

dat we beiden wachten op elkander

 

is het soms de dwaze wind

die onze wegen scheiden doet

 

hoe ik ook vecht

bomen slaan woest hun takken uit

bessen tonen de kleur van schaamte

als ik even dood wil zijn

 

maar mijn liefste wat is leven

als ik niet als de vogels ben

vrij

onbezorgd

met sterke vleugels

smachtend naar jouw blik

 

weldra is het weer augustus

dan oogst men vruchtbaarheid

uit korenhalmen

en scheurt men de kalender af

 

dagen korten

avonden worden langer

hoe moet ik leven

als ik steeds maar dwalen moet

zoekend naar die glim

luisteren naar

de afwezigheid van je stem

 

ik wil in je woorden liggen

maar ook bij nacht liefst in je bed

 

heb je

je pijn reeds verbonden

of wacht je

tot ik een pleister plak

 

is het geen kalvarie

te weten dat de tijd verglijdt

 

mijn huis is ook je onderkomen

ik geef je de sleutel van mijn hart

bezit met mij de kleine dingen

stelp het bloeden diep in mij

 

sus mijn angst

maak me reiziger bij jou

laat de onrust in mij  sterven

gun me rust

na dit pijnlijk bonzen van mijn hart

 

mensen rondom ons

kijken nieuwsgierig

ze weten en ze weten niet

wat liefde al vermag

 

zeg me de waarheid

kleur mijn leven

of leef je in verborgen zwijgen

laat je me de twijfel

uit de bomen

 

of ben je herder

hoeder

of behoeder

die soms maar

het roepen hoort

 

weet je

liefste laat me doorbreken

in je dromen

geef me bestendigheid

in je bestaan

of is het waan te denken

dat je me in de morgen wekken zal

met je armen om mijn middel

 

dat we samen rijden naar de zee

dat we in bewondering staan

voor wegberm in rode gloed

waar papavers wuiven

naar een zomerlied

 

ach liefste

al bezitten we geen jeugd meer

hunker kent geen tijd

wie heeft in ons de vlam ontstoken

die wakkert en soms laaiend wordt

 

welk is het bindmiddel

dat ons samenbrengt

 

zijn het de eindelozen woorden

is het de liefde die steeds groeit

is het de zwerver die ons stuwt

is het

het ongezien verlangen

 

als straks

mijn liefste

je schaduw een rustplaats zoekt

kom dan naar dit huis

waar zwijgen wordt doorbroken

en eenzaamheid wordt

weggestuurd

 

en als dan

mijn liefste

je zachter liggen wil

kom dan dicht bij mij

laat ons beminden zijn

die smeken om onsterfelijkheid.

 

Edith Oeyen

 

Weeral is een tijd voorbij

van zon en wind en regen

bloedwarme dagen vergezelden ons

 

heimweepijn bewoont ons hart

nu dagen veel licht verliezen,

 

weldra groeien weer

kristallen bloemen op het raam

staat het riet roerloos bij de bijver

 

en nu wij weer die glimlach zien

van vrienden rondom ons

lijkt het alsof wij

een wonderbaar fluisteren

door onze aderen horen vloeien

 

in de schemer van het najaar

slaan wij onze vleugels uit

bij een vleugje poëzie

 

 

Edith Oeyen

Ontkennen dat jij

 

 

Nu de zomer voorbijglijdt

en ik kwetsbaar

sta te prevelen

elke stilte aanwezig voel

wil ik luisteren naar ons hooglied

 

Een weg geplaveid met liefde

zakt onder mijn voeten weg

om mijn schouders

hangt de kille eenzaamheid

nu jij weer bij haar bent 

 

als dwaler in de tijd voel ik

mij verraden

tot de telefoon overgaat

en jij in zachte klanken

van omhelzen spreekt

 

ontkennen dat jij van mij houdt

is een leugen

het is de status

die  tussen ons staat.

 

 

Edith Oeyen

Tussen twee tranen

een kinderglimlach verder

blijheid in mijn hart.

 

Edith Oeyen

 

 

Heerlijk hoe dit land

in alle stilte rust

kleur strooit in zachte tinten

 

de adem van de bomen

ruist lang mijn haren

die opwaaien in het blauw

van de lucht

 

hoog boven ons zweeft een vogel

hij breviert zijn dankgebed

om zoveel zon

 

de schoonheid van lente is een mysterie

die beelden voor onze ogen tovert

 

er is zoveel afstand

tussen lucht en land

en toch raken ze elkaar

 

in de verte.

 

 

 

Edith Oeyen

Ik wandel door de kille dagen

vind ijsbloemen op het raam

en in mijn voetsporen

de herinnering aan het voorbije jaar 

 

er was veel te beleven

pijn, verdriet en vreugde 

maar voor mij ligt een nieuw jaar

met zoveel doordeweekse dagen

en hoop op meer geluk                                      

 

gehuld in nevel ontwaar ik een glimlach

deze stuur ik aan jou

en wens jou de vreugde toe

van duizend rozen in een zomerpark.

 

 

Edith Oeyen