Heerlijk hoe dit land

in alle stilte rust

kleur strooit in zachte tinten

 

de adem van de bomen

ruist lang mijn haren

die opwaaien in het blauw

van de lucht

 

hoog boven ons zweeft een vogel

hij breviert zijn dankgebed

om zoveel zon

 

de schoonheid van lente is een mysterie

die beelden voor onze ogen tovert

 

er is zoveel afstand

tussen lucht en land

en toch raken ze elkaar

 

in de verte.

 

 

 

Edith Oeyen

Ik wandel door de kille dagen

vind ijsbloemen op het raam

en in mijn voetsporen

de herinnering aan het voorbije jaar 

 

er was veel te beleven

pijn, verdriet en vreugde 

maar voor mij ligt een nieuw jaar

met zoveel doordeweekse dagen

en hoop op meer geluk                                      

 

gehuld in nevel ontwaar ik een glimlach

deze stuur ik aan jou

en wens jou de vreugde toe

van duizend rozen in een zomerpark.

 

 

Edith Oeyen

 

 

Een naald zonder oog

Gedichten van Edith Oeyen

 

EEN BUNDEL UITZONDERLIJKE GEVOELSPOËZIE

 

De knieprothese als ondertitel van een gedichtenbundel. Het verdict, de operatie, het verblijf in het ziekenhuis, de revalidatie als bronnen van inspiratie. Het lijkt mij zoiets als het kappen van een ruwe steen tot hij kubiek wordt. Hij krijgt een nieuwe vorm, maar de inhoud blijft gelijk.

Dit leken mij geen items waarbij een dichterlijke ziel zich geroerd voelt. In dit orthopedisch landschap van bevroren tranen vind je enkel “verbeterde operatietechnieken”, zoals dokter E. Van Vlerken in het voorwoord schrijft.
Ik maakte echter een grote inschattingsfout: patiënte Edith Oeyen schreef een bundel uitzonderlijke gevoelspoëzie. Authentieke gedichten, geen sentimentaliteit, geen trukenpoëzie.
 
De originele wijze waarop zij dokters, verplegers, kinesisten, therapeuten een poëtische identiteit geeft, is knap vakwerk. Doorheen gevoelens van pijn, opluchting, onzekerheid, vreugde en verdriet geeft zij haar medespelers de plaats die hun toekomt. Zij schreef een “document humain” dat niet alleen veel zegt over de boodschap, maar evenveel over de boodschapper: een dichteres die de helende kracht van woorden bezit, die verwoordt en verbeeldt wat zij denkt, voelt en aanvoelt.
Een naald zonder oog is een multifunctionele bundel: een relaas, een dagboek, een handleiding voor lotgenoten.

Op meesterlijke wijze analyseert de dichteres wat haar overkomt. Ook in Een naald zonder oog is dat de drijfveer van haar schrijven: overleven! Zij doet dit altijd op een diep doorleefde manier, authentiek, niet aangedikt, geen pose, tegen een sober decorum. Een naald zonder oog straalt zoveel persoonlijkheid uit, lees: morele moed, die nergens wordt verstoord door opgeklopte ontroering.

Ook nu brengt zij op een verfijnde wijze verslag uit van haar medisch avontuur.

 

De titel van haar bundel, Een naald zonder oog, deed mij bij een eerste lezing niet nadenken, zelfs geen frons, tot ik in een eerste versie van mijn recensie de titel las als: Het oog van een naald. Door het oog van een naald kruipen: nauwelijks aan een gevaar ontkomen, net goed afgelopen, op het nippertje. Zeg nu zelf: zijn dit niet de juiste woorden om te zeggen dat de kapotte knie is hersteld, dat de knieprothese goed is geplaatst?

 

Waarom Een naald zonder oog als titel voor een poëtisch dagboek? Biedt een naald zonder oog geen uitzicht op wat komen zal? Is dit de reden waarom de dichteres worstelt met inzicht in haar toestand, waardoor twijfel, wanhoop, angst ontstaan?

 

De bundel kunnen wij indelen in twee delen:

            deel 1: één: de prefase of alles wat haar overkomt, hoe ze zich voelt, wat zij erover (na)denkt, de             beslissing, twéé: in het ziekenhuis: de opname, de gesprekken met de anesthesist en de dokter,    de eerste operatie, op intensieve zorgen, het bezoek, haar contact met verpleegsters en        verplegers, haar hoop op beterschap, drie: naar huis, de kine, de controles, de (te) trage    beterschap,

            deel 2: één: een nieuwe opname, tweede ingreep, het begin van genezing (het kunnen plooien),    twéé: een jaar later, een tweede opinie, een nieuwe afspraak, een nieuwe opname, een nieuwe     operatie, de hulpverlening, de kine, de hoop, de ergotherapie, drie: nieuwe hoop op beterschap.

 Uit bovenstaande opsomming (de structuur van de bundel) blijkt duidelijk dat de omschrijving “poëtisch dagboek” juist is. De wijze waarop zij haar dagboek verwoordt, is voor mij niet alleen origineel (orthopedie en poëzie hebben weinig of geen affiniteit), maar vooral beheerst, ontroerend toch hoe zij met haar gevoelens omgaat, hoe zij twijfel, angst, hoop, boosheid, dankbaarheid oproept. Dit is een gave die aan weinig dichters is gegeven: in dezelfde verpakking (dagboek), in dezelfde omstandigheden (tijd maken voor poëzie) en in een zelfde woordverkeer het plaatsen van een knieprothese als onderwerp van een gedichtenbundel kiezen.

 

Ik heb woorden (begripswoorden) als pijn, kwelling, vertrouwen, hoop, tijd, angst in de bundel aangestreept, om de wijze te duiden waarop Edith Oeyen poëtisch en vruchtbaar aan het delven is geweest. De gelaagdheid van haar gedichten is opvallend. Zij heeft haar dagboek, dat drijft op lyrische ontboezeming, ondersteunt door nieuwe ervaringen en ingevingen. Haar observaties leiden tot een levenswijsheid die niet iedereen gegeven is.

 

Bij het lezen van de meeste gedichten word je stil, doodstil. Hoe vaak en hoe diep moet zij zich over deze specifieke gebeurtenis in haar leven gebogen hebben om dit zo intens te kunnen verwoorden. Wat zo simpel lijkt, en haar zo groot maakt is als dichter, is de wijze waarop zij voortdurend het geleefde leven condenseert in versregels.

 

Soms begrijp je de diepere betekenis pas na een tweede lezing. Op het eerste gezicht lijkt het gedicht zo eenvoudig dat niets wijst op de gevatte verwoording. Omdat zij het experiment schuwt en zich niet waagt aan woordspelletjes en spitsvondige taalcreaties en zich nooit beweegt op de rand van helderheid en ontoegankelijkheid, wil niet zeggen dat zij geen goede poëzie schrijft. Zij verwoordt haar gevoelens en gedachten in een eenvoudige, particuliere taalkleur.

 

Argeloosheid, twijfel, vlucht zijn de drie emotionele “kwaliteiten” die in elke bundel van haar opduiken en die zij zorgvuldig met elkaar mixt in poëzie. In Een naald zonder oog was de kans groot dat de dichteres zou vervallen in egotripperij, maar de wijze waarop zij het decorum omhult, haar gevoelens herkenbaar verwoordt, de taal beheerst, verhindert deze valkuil. Bovendien koos zij wijs voor de derde persoon.

 

 

wilde een vlinder omarmen

die opvloog

blz. 29

 

terwijl zijn zachte stem

een lied in haar liet zingen

blz. 41

 

droefheid weent

in de poriën van zijn huid

blz. 50

 

ze is een spring-in-’t veld

die huivert

als iemand een traan verpinkt

blz. 65

 

Wat mij eveneens opvalt, is de zorg waarmee Edith Oeyen elk gedicht en de volledige gedichtenbundel opbouwt. Ik wees hierboven al op de structurering, maar er is meer: op het einde van elk gedicht slaat zij een brug naar de werkelijkheid buiten haar, naar de natuur, de wereld van gezonde mensen. Deze eindverzen geven het gedicht niet alleen een pointe, maar zij zorgen vooral voor breedbeeld, een venster op, een verankering in de wereld van de lezer.

Enkele voorbeelden:

blz. 9: de avond daalt reeds/in de verte

blz. 17: de winter is nog veraf/dan volgen vleugels vol sneeuw/en dromen kinderen van spelen.

blz. 19: het weiland in de verte/draagt nog steeds een groene kleur.

blz. 21: opwaarts vliegt een vogel/die naar vrede smacht.

blz. 22: met jonge tederheid/omarmt ergens moeder/een kind dat lacht.

blz. 24: de nacht heeft in stilte/dauw op het gras gelegd.

blz. 25: de dood is een witte vlinder/die geurt naar nacht.

blz. 33: schaamteloos loopt een vos/door de donkere nacht onhoorbaar haast/likt hij zijn lippen.

blz. 35: het was hopeloos tasten naar jong mos.

blz. 45: het is al te lang wintertijd geweest.

 

Het beeld dat zij voor de titel van haar bundel koos, komt voor in het gedicht “Doelloos tasten” (blz. 35):

 

Hoeveel duisternis

moest ze doorstaan

vooraleer ze weer rozen zag

 

bezoekers waren

soms als een profeet

elk had zijn verhaal

vertelde over lange tijd

vertelde over hoe het moest

 

pijnstillers

pijnstillers

 

ze telde de strepen op de muur

voelde zich verstrikt

in een lus vol twijfels

 

trachtte de boosdoener te ontmaskeren

maar hoe dan ook

het was een naald zonder oog

een nacht zonder licht

 

het was hopeloos tasten naar jong mos

 

Edith Oeyen is een dichteres die met gevoelens om kan. Ook wanneer zij nauw betrokken partij is, overstijgt zij haar eigen wereld.  

Warm aanbevolen.

 

 

Thierry Deleu

 

Edith Oeyen, Een naald zonder oog, KVLS, 2009, ISBN 978-90-8003-020-6

   

 

Zo ver in het verleden

 woont ze nog even in mijn denken

gerimpelde huid

getaand door de zon

geplaagd door leed en zorgen

 

 toch draagt ze een glimlach mee

roept de verte aan

als ik naar haar toe komt

gelukkig  in haar kleine hebben

geeft ze al wat ze heeft

aan haar kleindochter

niet beseffend wat ze heeft doorstaan

 grabbelt deze door de tijd

en ontdekt welke goedheid

de vrouw bewoonde

 

jaren geleden hield haar adem op

huiveringen lopen over haar rug

haar grootmoeder was een arm-rijke vrouw

 

Edith Oeyen

Soms zingt er een lied in mij

droefheid  klinkt uit de noten

dan wil ik vluchten uit mezelf

en roepen om wat zon

 

’s morgens vroeg tel ik

de dauwdruppels

en langzaamaan verdwijnen ze

met mondjesmaat laten ze

de zon binnen

en traag ontdooit dan

in mij de echte ik

 

en lach

 

Edith Oeyen

Vergaan van eenzaamheid in dit apenland

waar niemand vraagt of het gaat en

waarom jij weent in de nacht

of door het duister slentert

waar elk uur de klok zwaar

en moedeloos een slag slaat 

waar de bomen zwijgen en

enkel ruisen in de wind

waar de sterren kijken zonder te stralen

waar de zon schijnt

steeds weer voor anderen

 

vergaan van eenzaamheid

in dit apenland

ik sterf een langzame dood.

 

Edith Oeyen

Zachte rozengeur

geplukt uit de lentetuin

bedwelmt mijn denken

***

Zelfs in haar ogen

Herkent men de vurigheid

van brandende liefde.

***

In zijn gezelschap

leest zij een heel spannend boek

een eekhoorn op tak.



Edith Oeyen

Hij keek naar me met argusogen

rillingen liepen over mijn huid

hij wilde me strelen

maar geschrokken

deinde ik achteruit

mijn handen zijn niet ruw

sprak hij

ik reageerde

ik weet het

buitengewoon zacht is

de huid van een jonge kat.

Edith Oeyen

Zie hoe zacht de ochtend gloort

in stilte weer een nacht vermoordt

en dankbaar drentelt weer een wolk

voorbij het morgenlied van ’t vogelvolk

 

de middag legt in stille rust

haar stralen neer en ongeblust

werpt zij de warmte op onze huid

wij leven blij ten voeten uit

 

niemand die de avond mist

of zich in het late uur vergist

wel afscheid neemt van weer een dag

in vreugde en met blijde lach

 

want de nacht komt met zijn  zalige rust

als ergens een moeder haar kindje kust

terwijl de wind door de bomen blaast

wil elke mens slapen weg dodelijke haast 

 

dan komen dromen in ons bestaan

straks komt de ochtend er weer aan.

 

Edith Oeyen

Een naald zonder oog

Gedichten van Edith Oeyen

 

EEN BUNDEL UITZONDERLIJKE GEVOELSPOËZIE

 

De knieprothese als ondertitel van een gedichtenbundel. Het verdict, de operatie, het verblijf in het ziekenhuis, de revalidatie als bronnen van inspiratie. Het lijkt mij zoiets als het kappen van een ruwe steen tot hij kubiek wordt. Hij krijgt een nieuwe vorm, maar de inhoud blijft gelijk.

Dit leken mij geen items waarbij een dichterlijke ziel zich geroerd voelt. In dit orthopedisch landschap van bevroren tranen vind je enkel “verbeterde operatietechnieken”, zoals dokter E. Van Vlerken in het voorwoord schrijft.
Ik maakte echter een grote inschattingsfout: patiënte Edith Oeyen schreef een bundel uitzonderlijke gevoelspoëzie. Authentieke gedichten, geen sentimentaliteit, geen trukenpoëzie.
 
De originele wijze waarop zij dokters, verplegers, kinesisten, therapeuten een poëtische identiteit geeft, is knap vakwerk. Doorheen gevoelens van pijn, opluchting, onzekerheid, vreugde en verdriet geeft zij haar medespelers de plaats die hun toekomt. Zij schreef een “document humain” dat niet alleen veel zegt over de boodschap, maar evenveel over de boodschapper: een dichteres die de helende kracht van woorden bezit, die verwoordt en verbeeldt wat zij denkt, voelt en aanvoelt.
Een naald zonder oog is een multifunctionele bundel: een relaas, een dagboek, een handleiding voor lotgenoten.

Op meesterlijke wijze analyseert de dichteres wat haar overkomt. Ook in Een naald zonder oog is dat de drijfveer van haar schrijven: overleven! Zij doet dit altijd op een diep doorleefde manier, authentiek, niet aangedikt, geen pose, tegen een sober decorum. Een naald zonder oog straalt zoveel persoonlijkheid uit, lees: morele moed, die nergens wordt verstoord door opgeklopte ontroering.

Ook nu brengt zij op een verfijnde wijze verslag uit van haar medisch avontuur.

 

De titel van haar bundel, Een naald zonder oog, deed mij bij een eerste lezing niet nadenken, zelfs geen frons, tot ik in een eerste versie van mijn recensie de titel las als: Het oog van een naald. Door het oog van een naald kruipen: nauwelijks aan een gevaar ontkomen, net goed afgelopen, op het nippertje. Zeg nu zelf: zijn dit niet de juiste woorden om te zeggen dat de kapotte knie is hersteld, dat de knieprothese goed is geplaatst?

 

Waarom Een naald zonder oog als titel voor een poëtisch dagboek? Biedt een naald zonder oog geen uitzicht op wat komen zal? Is dit de reden waarom de dichteres worstelt met inzicht in haar toestand, waardoor twijfel, wanhoop, angst ontstaan?

 

De bundel kunnen wij indelen in twee delen:

8670deel 1: één: de prefase of alles wat haar overkomt, hoe ze zich voelt, wat zij erover (na)denkt, de beslissing, twéé: in het ziekenhuis: de opname, de gesprekken met de anesthesist en de dokter, de eerste operatie, op intensieve zorgen, het bezoek, haar contact met verpleegsters en verplegers, haar hoop op beterschap, drie: naar huis, de kine, de controles, de (te) trage beterschap,

8670deel 2: één: een nieuwe opname, tweede ingreep, het begin van genezing (het kunnen plooien), twéé: een jaar later, een tweede opinie, een nieuwe afspraak, een nieuwe opname, een nieuwe operatie, de hulpverlening, de kine, de hoop, de ergotherapie, drie: nieuwe hoop op beterschap.

 Uit bovenstaande opsomming (de structuur van de bundel) blijkt duidelijk dat de omschrijving “poëtisch dagboek” juist is. De wijze waarop zij haar dagboek verwoordt, is voor mij niet alleen origineel (orthopedie en poëzie hebben weinig of geen affiniteit), maar vooral beheerst, ontroerend toch hoe zij met haar gevoelens omgaat, hoe zij twijfel, angst, hoop, boosheid, dankbaarheid oproept. Dit is een gave die aan weinig dichters is gegeven: in dezelfde verpakking (dagboek), in dezelfde omstandigheden (tijd maken voor poëzie) en in een zelfde woordverkeer het plaatsen van een knieprothese als onderwerp van een gedichtenbundel kiezen.

 

Ik heb woorden (begripswoorden) als pijn, kwelling, vertrouwen, hoop, tijd, angst in de bundel aangestreept, om de wijze te duiden waarop Edith Oeyen poëtisch en vruchtbaar aan het delven is geweest. De gelaagdheid van haar gedichten is opvallend. Zij heeft haar dagboek, dat drijft op lyrische ontboezeming, ondersteunt door nieuwe ervaringen en ingevingen. Haar observaties leiden tot een levenswijsheid die niet iedereen gegeven is.

 

Bij het lezen van de meeste gedichten word je stil, doodstil. Hoe vaak en hoe diep moet zij zich over deze specifieke gebeurtenis in haar leven gebogen hebben om dit zo intens te kunnen verwoorden. Wat zo simpel lijkt, en haar zo groot maakt is als dichter, is de wijze waarop zij voortdurend het geleefde leven condenseert in versregels.

 

Soms begrijp je de diepere betekenis pas na een tweede lezing. Op het eerste gezicht lijkt het gedicht zo eenvoudig dat niets wijst op de gevatte verwoording. Omdat zij het experiment schuwt en zich niet waagt aan woordspelletjes en spitsvondige taalcreaties en zich nooit beweegt op de rand van helderheid en ontoegankelijkheid, wil niet zeggen dat zij geen goede poëzie schrijft. Zij verwoordt haar gevoelens en gedachten in een eenvoudige, particuliere taalkleur.

 

Argeloosheid, twijfel, vlucht zijn de drie emotionele “kwaliteiten” die in elke bundel van haar opduiken en die zij zorgvuldig met elkaar mixt in poëzie. In Een naald zonder oog was de kans groot dat de dichteres zou vervallen in egotripperij, maar de wijze waarop zij het decorum omhult, haar gevoelens herkenbaar verwoordt, de taal beheerst, verhindert deze valkuil. Bovendien koos zij wijs voor de derde persoon.

 

 

wilde een vlinder omarmen

die opvloog

blz. 29

 

terwijl zijn zachte stem

een lied in haar liet zingen

blz. 41

 

droefheid weent

in de poriën van zijn huid

blz. 50

 

ze is een spring-in-’t veld

die huivert

als iemand een traan verpinkt

blz. 65

 

Wat mij eveneens opvalt, is de zorg waarmee Edith Oeyen elk gedicht en de volledige gedichtenbundel opbouwt. Ik wees hierboven al op de structurering, maar er is meer: op het einde van elk gedicht slaat zij een brug naar de werkelijkheid buiten haar, naar de natuur, de wereld van gezonde mensen. Deze eindverzen geven het gedicht niet alleen een pointe, maar zij zorgen vooral voor breedbeeld, een venster op, een verankering in de wereld van de lezer.

Enkele voorbeelden:

blz. 9: de avond daalt reeds/in de verte

blz. 17: de winter is nog veraf/dan volgen vleugels vol sneeuw/en dromen kinderen van spelen.

blz. 19: het weiland in de verte/draagt nog steeds een groene kleur.

blz. 21: opwaarts vliegt een vogel/die naar vrede smacht.

blz. 22: met jonge tederheid/omarmt ergens moeder/een kind dat lacht.

blz. 24: de nacht heeft in stilte/dauw op het gras gelegd.

blz. 25: de dood is een witte vlinder/die geurt naar nacht.

blz. 33: schaamteloos loopt een vos/door de donkere nacht onhoorbaar haast/likt hij zijn lippen.

blz. 35: het was hopeloos tasten naar jong mos.

blz. 45: het is al te lang wintertijd geweest.

 

Het beeld dat zij voor de titel van haar bundel koos, komt voor in het gedicht “Doelloos tasten” (blz. 35):

 

Hoeveel duisternis

moest ze doorstaan

vooraleer ze weer rozen zag

 

bezoekers waren

soms als een profeet

elk had zijn verhaal

vertelde over lange tijd

vertelde over hoe het moest

 

pijnstillers

pijnstillers

 

ze telde de strepen op de muur

voelde zich verstrikt

in een lus vol twijfels

 

trachtte de boosdoener te ontmaskeren

maar hoe dan ook

het was een naald zonder oog

een nacht zonder licht

 

het was hopeloos tasten naar jong mos

 

Edith Oeyen is een dichteres die met gevoelens om kan. Ook wanneer zij nauw betrokken partij is, overstijgt zij haar eigen wereld.  

Warm aanbevolen.

 

 

Thierry Deleu

 

Edith Oeyen, Een naald zonder oog, KVLS, 2009, ISBN 978-90-8003-020-6

   

 

Slaapdronken hol ik achter olifanten aan

plots indianen aan mijn zij

 geschrokken door een leeuwenklauw

vlucht ik op een fiets naar de tuin

waar ik bloemen schik

de plaats waar ik ontwaak is me onbekend

 

hallucineren na een verdovende inspuiting

de huivering liep over mijn huid.

 

 

Edith Oeyen

Kil is februari en

nog killer werd het uur

na je heengaan

 

al schittert een lauwe winterzon

ze kan ons niet verwarmen

 

rust nu de rust die je toekomt

vlieg in de blauwe lucht

met de vogels mee

en straks

als je op je bestemming bent

leg dan je hoofd op een kussen

en kijk van daarboven

even naar ons

 

als de zon dan schijnt

weten wij dat zij

jouw glimlach weerkaatst.

Edith Oeyen

Nu mijn hoofd tolt van onzekerheid

en ik de weg niet meer vind

gun me dan de rust van altijd

de wind zal me dragen

tot daar waar het steeds vredig is.

 

Edith Oeyen

 

UITNODIGING

Ze telde de strepen op de muur

voelde zich verstrikt

in een lus vol twijfels

 

trachtte de boosdoener te ontmaskeren

maar hoe dan ook

het was een naald zonder oog

een nacht zonder licht

 

het was hopeloos tasten naar jong mos.

 

Edith Oeyen

 

 

 

 

De Koninklijke Vereniging van Limburgse Schrijvers en Edith Oeyen hebben de eer u uit te nodigen op de voorstelling van de bundel ‘EEN NAALD ZONDER OOG’ of ‘De knieprothese’ van Edith Oeyen. Deze voorstelling zal plaatsvinden op zaterdag 18 april te 20.15 uur in het Casino te Beringen, Kioskplein 25.

 

Voorstelling van de bundel                    : Ina Stabergh, auteur

Moderator en woordje over de dichter  : Willy Nelissen, dichter en bestuurslid KVLS

Voordracht uit de bundel                      : Ingrid Lenaerts en Edith Oeyen

Muzikale intermezzo                             : Raymond Alberghs, piano

    en enkele liedjes door Het Beverkoor…

 

De bundel kan bekomen worden de avond zelf en door overschrijving van 12.00 euro plus 2.00 euro verzendingskosten op rekeningnummer 784-5321310-13 van Edith Oeyen, Hanebergstraat 75, 3581 Beringen.

Graag een berichtje over uw aanwezigheid en met hoeveel personen, dit om praktische redenen.

Gsm: Edith  0497-663850 of edith.oeyen@telenet.be 

iedereen is hartelijk welkom  

 

Laat de woorden zacht tot je komen

en je zal het stromen

van je bloed voelen

als heling van al je wonden en pijn

 

laat de zonnestralen

binnen in je dag

en je zal ontdekken

dat ondanks alles

er toch mooie uren zijn.

 

Edith oeyen

 

 

 

In dit donker dal zullen straks vleugels schitteren

sneeuwvlokken dansen  in het maanlicht

wij luisteren dan naar een oeroud verhaal

horen kinderstemmen smeken om eeuwige vrede

 

voorbij de grens van morgen begint weer een nieuw jaar

argeloos wensen we weer aan iedereen het allerbeste

warmen onze handen aan het brandhout bij de haard

 hopen op wat vreugde en een eerlijke glimlach

voor volgende dagen.

 

Edith Oeyen

Op de top van de Calvarieberg

staar ik naar de hoop op morgen

bestudeer de heuvelflanken

 geniet van de mildheid

die een kinderlach me biedt

 

op vleugels van zijde

fladdert een vlinder voorbij

 zijn broosheid doet me huiveren

maar in zijn schoonheid

zie ik weer leven

adem me vrij

en daal traag af

stap voor stap

 

op de begane grond

vind ik weer  moed

morgen wordt alles beter.

 

Edith Oeyen

INDIA 1-71-01-0322

 

 

Genieten van het moment

waarop een glimlach

een glimlach tovert

zo broos als glas

en vergankelijk als de tijd 

 

zij kijken de toekomst aan

ontdekken een regenboog

met vele kleuren

en weten

het leven is niet altijd gunstig

 

toch kijken ze met open blik

naar zoveel meer dan nu

 

hun lach is een flits

die de bergwand weerspiegelt.

 

 

 

Edith Oeyen