INDIA 1-71-01-0322

Genieten van het moment

waarop een glimlach

een glimlach tovert

zo broos als glas

en vergankelijk als de tijd 

zij kijken de toekomst aan

ontdekken een regenboog

met vele kleuren

en weten

het leven is niet altijd gunstig

toch kijken ze met open blik

naar zoveel meer dan nu

hun lach is een flits

die de bergwand weerspiegelt.

Edith Oeyen

Guatemala 1-76-07-0288

Hun morgengroet brengt

de vrede dichterbij

samenhorigheid in de ochtend

kleurt de lucht helderblauw

wit hoort nu eenmaal

bij de onschuld van kinderen

zij trachten naar oneindigheid

naar een glimlach

naar een handdruk

hoe talrijk ook

voortdurend zullen zij

zwijgend groeten

hun trouw is als een hemelstijgen

van de vogels

zij zijn jonge kinderen

die leren over duizend dingen

het zingen van hun bloed geeft leven

hoop en liefde

regendruppels die vallen

lijken op zilveren kindertranen

die de maan hebben gezien

in een heldere nacht

waarop een nieuwe ochtend volgt

en weer wordt er gegroet.

Edith Oeyen

EEN JAAR LATER

1

Het is de onmacht

die haar om de oren slaat

haar klein maakt en opstandig

nee

ze wil geen medelijden

begrip dat mag

toch is het tellen van de dagen

in traagte verlopen

zo vaak welden tranen op

telkens weer werden ze verbannen

nu echter draagt zij de twijfel

die iemand aan haar opdroeg

zij zou een enigma zijn

een moeilijkheid voor hulpverleners

wat kan zij het maken

dat haar lijf tegenwerkt

dat medicijnen allergieën geven

dat mes en beitel niet helpen

zij vraagt even om begrip

en nieuwe cellen in haar lijf

want haar geest is nog jong

en wil weer werken.

HET DIRECTEURSPARK

Nu zomerlucht uit de hemel valt

hebben bomen en mensen

in dit park een afspraak met elkaar

deze offergave van de natuur

is een wegwijzer naar rust

ruines van woningen

dragen oude dagen

verbergen geheimen

als een gesloten mantel

het blikkeren van de zon

geeft de bladeren een gouden glans

wij zijn de pelgrims

die smeken om het behoud

van zoveel zuiverheid

want deze bomen zijn

de schakel tussen mensen

en hun adem

dit directeurspark

heeft schoonheid

op ons netvlies gebrand.

Edith Oeyen

IN DIT VERHAAL

In dit verhaal

speelt niemand de hoofdrol

maar vullen mensen

en bomen elkander aan

want zonder bomen

is er ademloosheid voor de mensen

bomen snakken

naar mensenhanden

die hen strelen en waarderen

ook vogels horen in

deze ruimte thuis

zij beitelen met hun snavel

een ongezongen lied

in boomschors

de mens slaat vol bewondering

het hele gebeuren gade

en drinkt leven uit de milde gaven

van de natuur.

Edith Oeyen

HET LICHT

Het licht

waar zal ik het halen

als de lente

duistere dagen brengt

hier tussen deze bomen

zal ik het stelen

om het dan met mondjesmaat

los te laten

daar waar donkere wolken zweven

even wil ik lopen

over dit jonge gras

en met zachte hand

streel ik dan de jonge boomtakken

die morgen uitgroeien tot stoere bomen

zij zijn de steunpilaren voor het behoud .

Edith Oeyen

Mussen sjilpen

in een onverstaanbare taal

een credo om deze schoonheid

maar als regen en sneeuw

dit landschap trotseren

fluit zelfs

de nachtegaal bedroefd

als hij in deze blauwe tuin

naar vrede zoekt

nu het lente is bouwen vele vogels hier hun nest.

Edith Oeyen

Hier heerst een zeldzame stilte

hebben wandelpaden zich uitgestrekt

in de wijde wijdste voor onze ogen

voetsporen tonen de weg

verschrikte spindraden breken

bij ons passeren

hier spreekt de pijn

uit oude bomen

verdriet sijpelt uit hun bast

maar als de mensen wandelen komen

ontdoen zij zich van winterheimwee

reiken hun takken

met veel verlangen naar het blauw

ademen ze zuurstof vol zuiverheid

wij lopen gearmd

onder hun goedkeurend oog

en ze beamen onze liefde.

Edith Oeyen

Is dit een vergissing

of vergis Ik mij

hier is het paradijselijk mooi

vliegen slanke merels

van boom tot boom

presenteren jonge twijgen

hun jurk van witte bladeren

schrijven ze

in het zachte deinen

van de wind

drinken ze van het lentegroen

terwijl jong gras zingt

om de verse vruchten

van morgen

geen zorgen

nu het weer lente is.

Edith Oeyen

4

Hier tussen deze bomen

ben ik een vrije vogel

die zijn vleugel uitslaat

het roepen van de verte

laat me brievieren

boven in het zonnelicht

roerloos soms

bewonder ik

het wisselen van de dagen

zij leren mij bidden

om zoveel schoonheid.

Edith Oeyen

3

Ik wil niet

langer blind zijn

voor voorbij schuivende wolken

die per seconde

van gedaante verwisselen

zij omgorden boom en mens

toveren licht tussen donker

laten winterpijn genezen

bloem

bloesems

bloed

boom

alles rondom ons

getuigt van groen in deze meimaand.

Edith Oeyen

2

Kevers slapen nog

zij dromen

over het zachte fluisteren

van hoge bomen

onbedwingbaar is mijn verlangen

hen te wekken

de weg te wijzen

naar de kleuren

van verborgen woningen

tussen zoveel park

met open mond

staar ik naar dit tafereel

en voel een traan loskomen

uit een ooghoek.

Edith Oeyen

1

De ontgoocheling voorbij

heb ik de winter

achter mij gelaten

zie nu hoe het gras

groener kleurt

en in de glooiing van het landschap

heeft God zo wonderbaarlijk

duizenden bomen geplant 

mijn adem

schrijft in mijn bloed

zoveel vreugde om jou

om de zon

en om dit lentepark.

Edith Oeyen

ER LIGGEN

Er liggen kruimels op de tafel

die ik wegveeg

als de lente komt aangewandeld

reeds eerder snoeide ik

dorre plekken uit mijn leven

dronk zure wijn

die mij wankelen deed

voorzichtig ging ik

door een galzen deur

zocht naar bomen in een park

terwijl mijn bevende schouders

een rugzak vol tegenslagen droegen

het was me genoeg

liep naar het kruispunt

waar ik wilde schuilen

in de nabijheid van je warmte

even heft de zon geschenen.

Edith Oeyen

Mussen sjilpen

in een onverstaanbare taal

een credo om deze schoonheid

maar als regen en sneeuw

dit landschap trotseren

fluit zelfs

de nachtegaal bedroefd

als hij in deze blauwe tuin

naar vrede zoekt.

Edith Oeyen

Elke waterdruppel
verliest zijn eigenheid
als hij in de grote plas valt.

Edith Oeyen

Hier heerst een zeldzame stilte

hebben bloesem zich uitgestrekt

in de wijde wijdste voor onze ogen

karsporen tonen de weg

verschrikte spindraden breken

bij ons passeren

hier spreekt de pijn

uit oude bomen

verdriet sijpelt uit hun bast

maar als de lente komt

ontdoen zij zich van winterheimwee

reiken hun takken

met veel verlangen naar het blauw

ademen ze zuurstof vol zuiverheid

wij lopen gearmd

onder hun goedkeurend oog

en ze beamen onze liefde.

Edith Oeyen

Even de zon zoeken

in de schaduw van de wolken

waar donkerte kleurt

tot droefheid

ze geeft geen vrolijkheid prijs

maar verschuilt zich tot morgen

dan zal ze met volle kracht

aankondigen dat april er bijna is

en in de lentebloesems

elkeen welkom heten

wie had ooit gedacht

dat maanden grillig waren

seizoenen verschuiven

en wij zouden morren

als een ontevreden volk

geen wolk aan de lucht

die daar aan dacht

want winter was winter

zomer was zomer

en in de lente huppelden

kinderen en lammeren

blijgezind in de wei

geef mij maar mei

of eender welke maand

als de zon er maar in woont.

Edith Oeyen