Archief

Het schilderij dat zij bekeek

riep herinneringen op

aan zoveel en nog meer

het dorpsplein

de kerk

de schoolgebouwen

en vooral haar jeugd

de gedachten vloeiden weer over

en in een oogwenk

schilderden haar ogen

al de kleuren opnieuw

nu ook met paarse heide

en hoge bomen

spelende kinderen

en een man die haar liefhad 

samen liepen ze dan door het schilderij

dat als schilderachtig dorp

haar hart bekoorde.

Edith Oeyen

Als de stilte mij vraagt te luisteren
spits ik mijn oren en hoor de adem van de natuur..

 
***

Geen woord brengt de nacht dichterbij,
wel de tijd

 ***

Luisteren is je hart openstellen
naar die ander toe

 ***

Liefhebben is alle kleine kantjes
van die ander erbij nemen

 ***

Liefde is de hoeksteen van het leven,
maar vaak stoot men zich eraan.

***

Edith Oeyen

Zoals zij kijkt naar hem

die in de verte wuift

is de angst ontwijken

die haar bewoont

of

is haar pijn zo pijnlijk

dat de grens is overschreden

en zij gevoelloos blijft voor dit al

zag zij de lente verwelken

toen de geur van de perzikbomen verdween

zoekt zij nu naar  de hemelglans

rood is de kleur van haar gewaad

nu zij met heldere blik uit de schemer is gestapt

draagt zij daarom op haar lippen het brandend verlangen

voor hem die naar haar wuift

vanuit de verte.

Edith Oeyen

DE LAATSTE RUSTPLAATS

Hier heeft de vredige rust

een woonplaats van stilte gebouwd

daalt de zon elke avond neer

zij die heengingen naar het wolkenhuis

zijn de zwijgzame boodschappers van de wind

fluisteren minzaam hoe vleugels vluchten voor geluiden

wat blijft zijn herinneringen

zij vervullen zonderlinge geheimen

tussen wolken en zon 

schitteren in dit dal

zweven naar het licht

als een woordeloos gebed

dat zich neervlijt

om de kilte van de nacht te verdrijven

 hier heeft de vredige rust

een woonplaats van stilte gebouwd.

Edith Oeyen

Hier heerst een zeldzame stilte

hebben bloesem zich uitgestrekt

in de wijde wijdste voor onze ogen

karsporen tonen de weg

verschrikte spindraden breken

bij ons passeren

hier spreekt de pijn

uit oude bomen

verdriet sijpelt uit hun bast

maar als de lente komt

ontdoen zij zich van winterheimwee

reiken hun takken

met veel verlangen naar het blauw

ademen ze zuurstof vol zuiverheid

wij lopen gearmd

onder hun goedkeurend oog

en ze beamen onze liefde.

Edith Oeyen

JIJ PARADIJSELIJK LANDSCHAP

Hier te zijn is genieten

van een kleine gelukservaring

het is leven in de dans van de tijd

dit achtergronddecor

is in stilte gehuld

terwijl het dorp in de verte

lachend wenkt

jij paradijselijk landschap

jij bent het symbool van lente

jij geeft ons zuurstof en helderheid

het is een geestelijk feest hier te zijn

deze confrontatie

tussen winter en zomer

brengt ons in een sfeer

van innerlijke vreugde

geef ons de wijsheid

onze dichterlijke ziel te bewaren

in harmonie met de natuur.

Edith Oeyen

1)      Bij een schilderij van Jan Vanstraelen

Haar grote zeeblauwe ogen
kijken vol onzekerheid

of is het weemoed die te lezen staat

zij droomt van mildheid in het leven

de liefde die op haar lippen brandt

wil zij delen met jou

als zij dan ontwaakt uit haar droom

en realiteit haar omringt

vindt men zoveel gratie
in haar houding

wind speelt met haar rode lokken

geeft vleugels aan haar jong zijn

zilverwit is het aangezicht

als maanlicht stralen werpt 

haar hals geaccentueerd
door warme kleuren

doen zelfs slapende bloemen ontwaken.

Edith Oeyen

Ze schreef een woord
een aanmoediging

zoals ik van haar gewoon was

correct en in een stijl

van beleefdheid

 ze was steeds een voorbeeld

een vrouw met klasse

die onverwachts uit de hoek komt

haar zachte stem doet wonderen

zalft en heelt

haar kinderen weten hun

rijkdom groot door haar

haar man is een geluksvogel

 en zij is de dochter van haar vader.

Edith Oeyen

Nu de zon schijnt in felle glorie
wil elk kind badwater in zijn tuin
schouders worden langzaam bruin en
alles krijgt een ander kleur

ook de geur van bloemen wijzigt
maar als de avond valt
geniet ik van wat frisse wind
want ook ik ben een kind
dat spelen wil en leven
al is het elke dag maar even

Edith Oeyen

BERINGEN 1

Rond slenterend door de straten, zal ik

niet ontkennen dat ik van je hou

met de jaren vergroeid en steeds meer beleefd

met stadsgenoten zoek ik soms de rust op

gedreven door de passie voor het mijnverleden

grasduin ik vaak rond in het museum van toen

denk terug aan de eerste dagen van hier te

wonen of hoe lang geleden toch dichtbij is 

mijn kinderen groot verzeil ik wel eens alleen

in het grote bos achter mijn huis daar vind ik dan

de heimwee van het dorp in de stad en weet dat

elke dag die nog zal komen een welkom geschenk is 

rond slenterend door de stad proef ik de verschillende

culturen en weet Beringen een woonplaats voor velen.

Edith Oeyen