Kil is februari en

nog killer werd het uur

na je heengaan

al schittert een lauwe winterzon

ze kan ons niet verwarmen

rust nu de rust die je toekomt

vlieg in de blauwe lucht

met de vogels mee

en straks

als je op je bestemming bent

leg dan je hoofd op een kussen

en kijk van daarboven

even naar ons

als de zon dan schijnt

weten wij dat zij

jouw glimlach weerkaatst.

Edith Oeyen

Nu mijn hoofd tolt van onzekerheid

en ik de weg niet meer vind

gun me dan de rust van altijd

de wind zal me dragen

tot daar waar het steeds vredig is.

Edith Oeyen

UITNODIGING

Ze telde de strepen op de muur

voelde zich verstrikt

in een lus vol twijfels

trachtte de boosdoener te ontmaskeren

maar hoe dan ook

het was een naald zonder oog

een nacht zonder licht

het was hopeloos tasten naar jong mos.

Edith Oeyen

De Koninklijke Vereniging van Limburgse Schrijvers en Edith Oeyen hebben de eer u uit te nodigen op de voorstelling van de bundel ‘EEN NAALD ZONDER OOG’ of ‘De knieprothese’ van Edith Oeyen. Deze voorstelling zal plaatsvinden op zaterdag 18 april te 20.15 uur in het Casino te Beringen, Kioskplein 25.

Voorstelling van de bundel                    : Ina Stabergh, auteur

Moderator en woordje over de dichter  : Willy Nelissen, dichter en bestuurslid KVLS

Voordracht uit de bundel                      : Ingrid Lenaerts en Edith Oeyen

Muzikale intermezzo                             : Raymond Alberghs, piano

    en enkele liedjes door Het Beverkoor…

De bundel kan bekomen worden de avond zelf en door overschrijving van 12.00 euro plus 2.00 euro verzendingskosten op rekeningnummer 784-5321310-13 van Edith Oeyen, Hanebergstraat 75, 3581 Beringen.

Graag een berichtje over uw aanwezigheid en met hoeveel personen, dit om praktische redenen.

Gsm: Edith  0497-663850 of edith.oeyen@telenet.be 

iedereen is hartelijk welkom  

Laat de woorden zacht tot je komen

en je zal het stromen

van je bloed voelen

als heling van al je wonden en pijn

laat de zonnestralen

binnen in je dag

en je zal ontdekken

dat ondanks alles

er toch mooie uren zijn.

Edith oeyen

In dit donker dal zullen straks vleugels schitteren

sneeuwvlokken dansen  in het maanlicht

wij luisteren dan naar een oeroud verhaal

horen kinderstemmen smeken om eeuwige vrede

voorbij de grens van morgen begint weer een nieuw jaar

argeloos wensen we weer aan iedereen het allerbeste

warmen onze handen aan het brandhout bij de haard

 hopen op wat vreugde en een eerlijke glimlach

voor volgende dagen.

Edith Oeyen

Op de top van de Calvarieberg

staar ik naar de hoop op morgen

bestudeer de heuvelflanken

 geniet van de mildheid

die een kinderlach me biedt

op vleugels van zijde

fladdert een vlinder voorbij

 zijn broosheid doet me huiveren

maar in zijn schoonheid

zie ik weer leven

adem me vrij

en daal traag af

stap voor stap

op de begane grond

vind ik weer  moed

morgen wordt alles beter.

Edith Oeyen

INDIA 1-71-01-0322

Genieten van het moment

waarop een glimlach

een glimlach tovert

zo broos als glas

en vergankelijk als de tijd 

zij kijken de toekomst aan

ontdekken een regenboog

met vele kleuren

en weten

het leven is niet altijd gunstig

toch kijken ze met open blik

naar zoveel meer dan nu

hun lach is een flits

die de bergwand weerspiegelt.

Edith Oeyen

Guatemala 1-76-07-0288

Hun morgengroet brengt

de vrede dichterbij

samenhorigheid in de ochtend

kleurt de lucht helderblauw

wit hoort nu eenmaal

bij de onschuld van kinderen

zij trachten naar oneindigheid

naar een glimlach

naar een handdruk

hoe talrijk ook

voortdurend zullen zij

zwijgend groeten

hun trouw is als een hemelstijgen

van de vogels

zij zijn jonge kinderen

die leren over duizend dingen

het zingen van hun bloed geeft leven

hoop en liefde

regendruppels die vallen

lijken op zilveren kindertranen

die de maan hebben gezien

in een heldere nacht

waarop een nieuwe ochtend volgt

en weer wordt er gegroet.

Edith Oeyen

EEN JAAR LATER

1

Het is de onmacht

die haar om de oren slaat

haar klein maakt en opstandig

nee

ze wil geen medelijden

begrip dat mag

toch is het tellen van de dagen

in traagte verlopen

zo vaak welden tranen op

telkens weer werden ze verbannen

nu echter draagt zij de twijfel

die iemand aan haar opdroeg

zij zou een enigma zijn

een moeilijkheid voor hulpverleners

wat kan zij het maken

dat haar lijf tegenwerkt

dat medicijnen allergieën geven

dat mes en beitel niet helpen

zij vraagt even om begrip

en nieuwe cellen in haar lijf

want haar geest is nog jong

en wil weer werken.

HET DIRECTEURSPARK

Nu zomerlucht uit de hemel valt

hebben bomen en mensen

in dit park een afspraak met elkaar

deze offergave van de natuur

is een wegwijzer naar rust

ruines van woningen

dragen oude dagen

verbergen geheimen

als een gesloten mantel

het blikkeren van de zon

geeft de bladeren een gouden glans

wij zijn de pelgrims

die smeken om het behoud

van zoveel zuiverheid

want deze bomen zijn

de schakel tussen mensen

en hun adem

dit directeurspark

heeft schoonheid

op ons netvlies gebrand.

Edith Oeyen