Pour Elle

 

 

L'egoliefde

 

Als ik
met de lego
van het alfabet

wat letters
in elkaar knutsel
tot lieveling

en wat rijmt
op hou en jou
dan bouw ik

metaforisch
een kasteel
en jij

jij legt
het achteloos
naast je neer

zodat het na een zucht
gegarandeerd
een geklasseerde ruïne wordt

April

Lente
schreef zij
in de lucht

en
zwaluwen
nestelden zich
in haar haren

vingers
vertakten tot
trossen seringen

en
een geduldige geur
dreef over
vol inktblauwe woorden

lankmoedige troost
voor een
uitgebloeide rijmelaar

Pp

 

 

Schrijvers

Over de ochtend
hangt een mantel regen
licht, een bundel getemd vuur
verlicht mij
koestert het witte land van schrijvers

ik warm me
aan de gloed van hun gedachten
het murmelen van hun gemijmer
het spreken van hun pen

een tong van inkt
likt aan mijn ontroering
als een jonge hond
nog dartel van onwetendheid

zij liggen in mijn hand
te slapen
ik streel ze wakker
en alsof gezeten bij een haardvuur

hoor ik het geknetter
van hun letters
het gekwetter
van een literaire lente
in een weifelende winter

als sneeuwvlokken
bedekken hun woorden
mijn verlangen

het zingen van hun zinnen
laat mijn hart vibreren
bewegen van bewondering

en ooit, ik weet het zeker,
schrijf ik, in een zeldzaam ogenblik,
mijn adoratie neer
in ongekende talen

verhalen van verwondering,
gemis, genot, herinnering ...
geschreven met rimpelingen
op het water

Pp

Zomaar

 

jij
schrijft stilte
op de dood

woorden van zwijgen
rondom verdriet
je wil het niet verliezen

aan de dagen
die nog komen moeten
zomaar

waarin de ochtend
van de avond droomt
om in weg te slapen

zomaar
zonder jou

 

Pp

 

Winter te koop

Ook huizen kunnen eenzaam zijn
omringd door het zwijgen van sneeuw
het kappen van woorden
en splijten van zinnen

mensen gevangen
in de haard van hun navel
gluren naar zichzelf
over een papieren grens

van witgekalkte verzen
op een versteende vijver
met ijsbloemen als krassen
op een vers bevroren ziel

ooit komt een makelaar
hen halen heelhuids verlaten
onder het stof
van gewin en vertier


Pp

 

       

De geur van een kleur

       

Langs het wrakhout
       van de tijd
       lijm ik je liefste
       op een zachte zerk

       

schaduw veeg ik
       van het kader
       der herinneringen
       en kleur hen

       

als de seringen in je haar
       toen we nog dansten
       in een bedauwde wei
       de lente aan je zij

       

waar vind ik nu
       een lichtdrukmaal
       van onze liefde
       zonder de geur van sepia

Pp

 

 

Straatdichter

Ik ben een dakloze dichter
geen bundel boven mijn hoofd
schrijf woorden
om me droog te houden

bedel letters
uit het licht van ogen
en bewaar hen trouw
tot ze blozen als rozen

blauw van de kou
warm ik me op aan zinnen
bouw een alfabet om tot bed
en wil samen met jou

bloot zijn en beginnen

Pp

 

 Nachtbloemen

 

De nacht
schreef bloemen
op haar huid

klaprozen braken open
als bubbels
in een glas

en in de iris
van haar ogen
zag ik regenbogen

gebogen over
het boeket
van onze dromen

365
strofen
lang

Pp

 

 

 

Daarom

De filosoof
zoekt naar het waarom
maar weigert dat te vinden

want antwoorden
schuiven op
als een horizon



Pp

En zij sprak blond


haar haren
wiegden wit als wolken
boven de blauwe hemel
van haar ogen

haar dijen zacht
gehuld in linnen
van wuivend vlas
rondom de glooiing

van haar lichaam
neergestreken in het gras
en op haar naakte rug
een open boek

twee vleugels
om te dromen

en mijn leeslint
dat verloren
tussen het koren
van haar handen lag

Pp

Als eerbetoon aan de fotograaf
cfr cover deze week
De Standaard der Letteren

 

 

God onder de sneeuw


Gisteren heb ik God gezien
Hij lag besneeuwd te slapen
onder het vel van zijn gewelf

En woorden van mensen
schreven op zijn huid
de tijd vol poëzie

Zijn Woord scheen door de lucht
in mensentaal gekneed door mensenhanden
landen van verwondering getekend op muziek

Graag had ik geloofd
wat Hij mij wilde zeggen
maar letters braken zonder licht

En buiten hing de lucht te klagen
van grijs verdriet
over daken en dagen


Pp

 

Zout op je ziel

En het zout van je tranen
op het rood van je lippen

en het blauw van je zwijgen
ik wil het bewaren met gesloten letters

het vloeien van je vragen
en de traagheid van je dagen

zal ik verzamelen
op de huid van je verdriet

Pp

 

 

Over ongeschreven stranden

 

En de meeuwen
meeuwden verder
ze schreven schreeuwen
over velden

en langs rivieren
droomden ze van zee
van wel en wee
het klotsen van hun lot

langs mosselbanken
landen van duiken
zweven, draaien, keren
en steeds weer zeeën

ongeschreven
eeuwen
wintermeeuwen


Pp

Tussen haakjes

Kleed me niet uit
tot op de punten
en de komma's.

Lees mij
zoals jezelf
en het leven
met een leeslint
tussen je gedachten.

Schrijf
mij en jou
samen in één zin.

Kunnen wij meer verlangen
dan beiden
tussen haakjes?

En niemand
die ze opent.

Jij en ik
labiele letters
verdwenen in de vijvers
van virtuele ogen.

Wit
blijft
eenzaam
achter.



Pp

Papier is net zoals de dichter,
eenzaam zonder de liefde van letters

 

No passaran

 

Zoals een boek soms kreunt
onder het gewicht
van woorden.

Zo sluipt somberte rond
in de geheime kamers
van hun hoofd.

Filosofen gebogen
onder hun vragen.
Over alpha en omega.

Verdwaald in verwarring
verwijderen ze de hypothetische God
uit hun conclusies.

Om zichzelf te promoveren
tot het epicentrum
van de wereld. Cerebrale afgoden.

Hun navel verlicht
dogma's tot axioma's.
Geloven wordt weten.

Geen twijfel toegelaten
binnen de schutskring
van hun stellingen.

Oorlog tussen denkers.
Hun barricades oninneembaar
troosteloos verloren.

 

Pp

 

Mots perdus

 

Soms ligt ze lui te slapen in m'n hoofd,
de luiken dichtgetimmerd.
Dan ben ik dichter, dichter bij haar.

Ik wek haar niet. Zo duurt verlangen langer.
Want telkens als ik haar straat oversteek
word ik banger, vrees dat ik haar plots verlies

aan 'n Franse zanger of 'n schrijver die haar veel beloven:
hete nachten, maanlicht en wat rode rozen
terwijl ik haar slechts één woord aanbied.



Pp

 

Laat alle deuren op een kier.

 

Er is iets mis met dat boek.
Een tochtige titel.
Corpulente cover. En overvloedig sober.

Binnenin elk blad gevuld.
Zwart van woorden. Een échte Nolens.
Met een overschotje wit.

Hij ligt gebonden in m'n handen.
Zwaar van zinnen.
Te likken aan mijn ogen.

Maar in alle vroegte blijft het frêle gemis.
Verstrengeld in m'n vingers.
Ze zoeken naar wat er toch niet is.

Hoe kan een lezer deze dikke dichter
in al zijn schoonheid volgen?
Geen handwijzer voor de helse tocht.

Zonder leeslint ben ik nergens.
En toch, al lezend,
steeds weer ergens.

uvi