Met wit geschreven

 

        De veervrouw

        Zo licht
        ben ik vandaag
        dat ik je vraag
        niet te zuchten.

        Want
        zelfs onbesproken luchten
        laten mij in rook opgaan
        als het blauw van sigaretten.

        Laat mij hier rusten
        in dit witte graf,
        graaf met je gave lippen
        tot op de laatste letter.

        En zet mij over.

Pp

En de boer

 

Als kromgegroeide boeren,
kijken knotwilgen over de dagen,
bewaren zij de tijd in hun huid,
knoestige herinneringen.

Weilanden waken
met ingehouden adem
over de wasem
van zichtbare stilte.

De boer beademt
met vruchtbare handen
het heilige der aarde,
zijn grond en geloof.

Zonder zonen,
zonder zonden,
bidt hij de zon en de maan
voor zijn godvergeten bestaan.

Hoe ik

met de vermetele precisie
van ongerijmde poëzie
het vruchtvlees van verdriet
uit je letters lepel

de breedtegraad van je verlangen
hertrek in de tijdzone van gemis
met meridianen van stilte
jouw lichaam overspan

zodat het blauw van je ogen
weer weerkaatst
op de bladspiegel van mijn liefde
ongehinderd

 

Pp 

Lezen is schrijven


Ik verdeel
de ochtend
in woorden

belast
met de erfenis
van ogen en oren

ik schrijf ze weg
en kijk hen na
tot ik ze niet meer zie

denkend
aan
de profeet:

jouw woorden
zijn
jouw woorden niet. 



Pp




"Jouw kinderen, zijn jouw kinderen niet."
Kahlil Gibran.

 

Mijn tweede leven

 

Papier, mijn witte land,
waar ik verrijs uit woorden
op ieder blad opnieuw geboren word
in de strofen van een rozenlaar

of in het blauw van golven,
zeeën vreemd vertrouwen
in een vrouw die leest
wat ik beleef in haar.

Zij is mijn land en leven,
mijn neergeschreven stem,
mijn hoop, geloof en heden
en hoe ik daar haar elke dag herken.

 

Uvi

 

Gedicht

O, kon ik je maar ontkleden
tot de ascese
van een naakte taal.

Niet het misbaar
van een verhaal
bekleed met woorden.

Maar louter draad
nog te weven
door een lezer.

 

Dichter en toch verder

 

Moe
van al die woorden,

schrijf ik
rood op rozen

en blauw
over bevroren ogen.

Het wit,
m'n liefste,

bewaar ik
helemaal voor jou.

Alleen.

Pp

 

 

 

 

Wit van verlangen

De daken liggen nog te slapen
in hun witte pyjama
te gapen naar de ochtend
te bidden voor wat bibberende zon.

De dag aarzelt.
Heeft de nacht berouw
over haar zonden
van zedenloze bedden?

En lauwe lakens rusten
boven het canvas van
een man met vrouw
nog even kleurloos trouw.

Traag blauw verdampt
en wolken spinnen webben
over de horizon.
Zou de sneeuw ontwaken?


Pp

 

Pour Elle

Vluchten naar woorden
een schuilplaats
voor verlangen

als het buiten
guur is en donker
en binnenin ook

als een rozelaar klimmen jouw zinnen
langs het alfabet
van Alpha naar Omega

blauw bloed
over witte velden
gestolde stilte

schrijf mijn naam
in de wolken
opdat ik mezelf zou lezen

 

 

L'egoliefde

 

Als ik
met de lego
van het alfabet

wat letters
in elkaar knutsel
tot lieveling

en wat rijmt
op hou en jou
dan bouw ik

metaforisch
een kasteel
en jij

jij legt
het achteloos
naast je neer

zodat het na een zucht
gegarandeerd
een geklasseerde ruïne wordt

April

Lente
schreef zij
in de lucht

en
zwaluwen
nestelden zich
in haar haren

vingers
vertakten tot
trossen seringen

en
een geduldige geur
dreef over
vol inktblauwe woorden

lankmoedige troost
voor een
uitgebloeide rijmelaar

Pp

 

 

Schrijvers

Over de ochtend
hangt een mantel regen
licht, een bundel getemd vuur
verlicht mij
koestert het witte land van schrijvers

ik warm me
aan de gloed van hun gedachten
het murmelen van hun gemijmer
het spreken van hun pen

een tong van inkt
likt aan mijn ontroering
als een jonge hond
nog dartel van onwetendheid

zij liggen in mijn hand
te slapen
ik streel ze wakker
en alsof gezeten bij een haardvuur

hoor ik het geknetter
van hun letters
het gekwetter
van een literaire lente
in een weifelende winter

als sneeuwvlokken
bedekken hun woorden
mijn verlangen

het zingen van hun zinnen
laat mijn hart vibreren
bewegen van bewondering

en ooit, ik weet het zeker,
schrijf ik, in een zeldzaam ogenblik,
mijn adoratie neer
in ongekende talen

verhalen van verwondering,
gemis, genot, herinnering ...
geschreven met rimpelingen
op het water

Pp

Zomaar

 

jij
schrijft stilte
op de dood

woorden van zwijgen
rondom verdriet
je wil het niet verliezen

aan de dagen
die nog komen moeten
zomaar

waarin de ochtend
van de avond droomt
om in weg te slapen

zomaar
zonder jou

 

Pp

 

Winter te koop

Ook huizen kunnen eenzaam zijn
omringd door het zwijgen van sneeuw
het kappen van woorden
en splijten van zinnen

mensen gevangen
in de haard van hun navel
gluren naar zichzelf
over een papieren grens

van witgekalkte verzen
op een versteende vijver
met ijsbloemen als krassen
op een vers bevroren ziel

ooit komt een makelaar
hen halen heelhuids verlaten
onder het stof
van gewin en vertier


Pp

 

       

De geur van een kleur

       

Langs het wrakhout
       van de tijd
       lijm ik je liefste
       op een zachte zerk

       

schaduw veeg ik
       van het kader
       der herinneringen
       en kleur hen

       

als de seringen in je haar
       toen we nog dansten
       in een bedauwde wei
       de lente aan je zij

       

waar vind ik nu
       een lichtdrukmaal
       van onze liefde
       zonder de geur van sepia

Pp

 

 

Straatdichter

Ik ben een dakloze dichter
geen bundel boven mijn hoofd
schrijf woorden
om me droog te houden

bedel letters
uit het licht van ogen
en bewaar hen trouw
tot ze blozen als rozen

blauw van de kou
warm ik me op aan zinnen
bouw een alfabet om tot bed
en wil samen met jou

bloot zijn en beginnen

Pp

 

 Nachtbloemen

 

De nacht
schreef bloemen
op haar huid

klaprozen braken open
als bubbels
in een glas

en in de iris
van haar ogen
zag ik regenbogen

gebogen over
het boeket
van onze dromen

365
strofen
lang

Pp

 

 

 

Daarom

De filosoof
zoekt naar het waarom
maar weigert dat te vinden

want antwoorden
schuiven op
als een horizon



Pp