Oud papier

Partituur voor een partizane



jouw schaduw
laat ik
onaangeroerd

doch je warmte
schilder ik als een zomer
op mijn rusteloos behang

jouw blikken
bewaar ik
in de koelte van mijn ogen

en je vingers
strooi ik als toetsen
over een piano

je voeten
loop ik achterna
in verdwenen sporen

en je handen
draag ik als kralen
rondom mijn hals

maar je stem
leg ik te slapen
in het graf van mijn woorden












Pp





Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn.
Du coors die doot, du liets mi tleven!

Aangemeerd verlangen





Jij bent een blinde passagier
verborgen in het ruim van mijn verlangen
ik kies de zee al dromend op de pier
en jij het schip met horizon behangen

onze ogen spoelen aan in verre landen
maar toch gaan we voor anker
in onze haven van gevlochten handen
waarin de sporen van gemis verzanden

één keer nog wil ik in de zee van liefde springen
en in de golven van de storm verdrinken
om dan te sterven op een strand
de onbereisde kust van het beloofde land

als een roerloze reiziger
met aangemeerd verlangen



Pp

Lectuur van een lichaam



mijn vingers
voelden de huiver
van haar huid

als voorzichtige voeten
over een
gerimpeld strand

de strakke spanning
was geplooid
door tijd

hij schreef
zijn sporen op het vel
van haar verleden

leven
las ik
op haar buik

mijn handen zwegen
over de velden
van een fel verlangen




Pp

Tot aan de horizon ...




Laat je letters
mijn lippen zijn
en
mijn woorden
jouw mond

Mijn vingers
jouw voelen
en
jouw voeten
mijn grond

Ik denk
het hoofd
en
jij klopt
het hart

Samen
dragen we mekaar
jij en ik
tot waar lichaam en ziel
samenvloeien in elkaar




Pp

Een letter verschil ...



Soms,
heel soms
wordt het avonduur
een avontuur.

Als de letters dansen
zoals muggen na een zomerdag.
En de nacht nog wacht
om te gaan slapen.

Dan,
soms, heel soms
schrijft een al te late merel
zijn lied op het zwijgen van de avond.

En luistert een dichter
of hij in de verte tot aan de horizon
of heel dichtbij misschien wel onder tafel
het gefluister van de Muze hoort.

Het is goed te zwijgen
als de stilte zwanger is van woorden.
Nu weet ik
waarom jij zo lang hebt gewacht ...




Pp

schuifelen naar gisteren



als voeten
enkel nog naar vroeger willen

gedachten gefilterd door de tijd
jonger worden dan het heden

dan weet je ...

dat tijd
nog slechts een lege ruimte is
gevuld met oud verlangen






Pp

vers geschreven sneeuw



een wit gedicht
viel zomaar
uit de lucht

ik greep ernaar
in volle vlucht
met open woorden

nu dwarrelen
kinderliedjes uit mijn hoofd
ze zijn nog niet genezen


van hun verloren droom

 

Mozart



Zij speelt
haar heimwee stuk
op Mozart

Eine kleine Nachtmusik
van groot verdriet

maar nu en dan
verlangt zij naar een minnaar zonder noten

een viriele dirigent met z'n orkest
van instrumenten en hun tedere geweld

eerst wat parlando
ma non troppo

als hij haar prelude speelt
prevelt zij piano, pianissimo

en dan crescendo ... forte tot zij zich verliest
in alle staten onder de maten van de partituur

ik hoor nu
een ingeslapen interludium
van wat vermoeide noten

morgen
speelt zij weer Mozart
in haar hart

Pp

Nobelprijs



Liefste, als een boek op de index
lig jij opengeslagen
op onbeslapen pagina's

wakker worden
met woorden
in je handen

en voelen
met vingers verlangen
om jou te lezen

twee blanke boeken
om te strelen

die zachte nobelprijzen
van jou

 

Les Vieux Amants


Et plus le temps nous fait cortège
Et plus le temps nous fait tourment
Mais n'est-ce pas le pire piège
Que vivre en paix pour des amants


Jacques Brel

Blauwe Gauloises


Hoe ik jouw zwijgen
uit de kamer filter
als rook van een opgebrande sigaret
gemorste as van verdwenen woorden

nog even zichtbaar omgezet
tot grijze restjes walm
van uitgedoofd verdriet
het zuigen aan een stukje niets

het pakje leven is verkreukeld leeg
niets van wat er overbleef
blijft aan mijn lippen plakken
hoevele sigaretten lang

verbrandde onze liefde



Pp

Ik tel met je mee




Ik luister naar de koelte
van de hoop in je hart
en schrijf gele narcissen
op het aanrecht van je huid

het regent in je ogen
en je vingers worden nat
je kookt verdriet
op het vuur van het verleden

de borden blijven leeg
gevuld met niets
onwennige handen scheiden
vertrouwen in trouw en ver

verdelen morgen en gisteren
van één tot twee
apart geleefde lichamen
ik tel met je mee