familie foto's

't Groote hospitaal van Torhoutwas de bisschoppelijke normaalschoolSt Jozef.Duizenden mannen hebben daar liggen kermen en kreunnen, honderden zijn er aan hun verwondingen beweken en rusten in de goed onderhouden,getooide graven op 't Kerkhof langs den Bruggschen steenweg,bij den ingang der stad of aan de Warande.Torhout bergde verder een voorname militaire instelling," t smelthuis",zoals het volk het noemde' t Was vroeger 't sterelisatie-instituut.Nubrachten de Duitschers er hun afgedankte paarden, waarvan 't vleesch zooveel mogelijk gezuiverd en bereidbaar gemaakt en het vet gesmolten werd.Waar was de tijd, toen de soldaten ook hier in Torhout 't vleesch zat waren?Ook Torhout zag eer veel vluchtelingen doortrekken.De stad kreeg meenigmaal bommen.Zoo was daar in Vlaanderen de toestand in October 1917.Tusschen Yzer  en Leie hadden de geallieerden hun centrum veel meer vooruitgebracht,dan linker en rechtervleugel.Het midden hing aan den Westelijke helling van de heuvels, maar Passchendale,de kruin ,was nog niet genomen.Het frond vormde daar dus een vooruitspringend punt. maar aan de uiteinden was men achter gebleven. Om de positie houdbaar te maken,diende men  de kruin te bezitten, en de Duitschers in de vlakte te werpen. Men nam daartoe de maatregelen, want er diende spoed gemaakt te worden. De winter was nabij. ( einde)
vervolg de (Verovering van passchendale)

De echtgenoten kunnen gezamelijk een wijzigende overeenkomst aan de rechter voorleggen onder volgende voorwaarden:er vinden nieuwe en onvoorziene omstandigheden plaats waardoor de toestand van
-beide ouders
-een van hen
-hun kinderen
ingrijpend gewijzigd wordt.De rechter kan uit eigen beweging beslissen om de kinderen te horen.

Uitpraak echtscheiding

Na de tweede en laatste verschijning en mits volharding in hun wil,spreekt de rechtbank de echtscheiding door onderlinge toestemming uit.
Indien aan alle wettelijke voorwaarden naar inhoud en vorm,is voldaan, geeft de procureur zin conclusie weer als volgt; "De wet laat toe."
Het huwelijk is aldus tussen partijen ondbonden.

Hoger beroep-voorziening in cassatie
Spreekt de rechtbank de echtscheiding uit,dan kan enkel het openbaar ministerie nog hoger beroep instellen. de termijn om hoger beroep in te stellen bedraagt één maand vanaf de betekening. Zijn de echtgenoten niet akkoord met een arrest geveld in hoger beroep,dan kunnen ze nog in cassatie gaan.
De termijn voor voorziening in cassatie bedraagt drie maanden.

Overschrijving in de registers burgerlijke stand
Na de verstijking van de termijn van hoger beroep of van voorziening in cassatie, wordt er door de griffier van de rechtbank gezorgd dat het beschikkende gedeelte van het vonnis of arrest wordt verstuurd naar de ambtenaar van de plaats waar het huwelijk voltrokken is.
De ambtenaar schrijft het beschikkende gedeelte binnen de maand over in zijn register en maakt er melding van op de kant van de huwelijkakte.

Wijziging na de overeenkomst na de procedure.
De echtgenoten kunnen steeds in onderlinge akkoord hun overeenkomst wijzigen. De wijziging met betrekking tot de minderjarige kinderen zal steeds moeten worden voorgelegd bij verzoekschrift aan de jeugdrechtbank die ze homologeert.
Indien er nieuwe omstandigheden buiten de wil van de echtgenoten hun toestand of die van hun kinderen ingrijpend wijzigen,dan kunnen de afspraken over het ouderlijk gezag en de bijdrage in de kosten van levensonderhoud steeds herzien worden door de jeugdrechter,op verzoek van één van beide echtgenoten.
(einde )

Nog een jaar bijnazou er verloopen,eer dit bosch  genomen werd en die reuachtige taak werd door onze eigen Belgischetroepen vervuld,zoals wij naderhand zullen horen. Eenige kalme dagen volgden.Haig eischte dat men niet zulke rustpoozen houden zou, waarvan de vijand gebruik maakte om zich vaster op zijn terugtochtslijn te vestigen. Men moest sneller na elkaar aanvallen.Den 12' volgde dan ook een aanval,reeds de zeventiende in het offensief en nog altijd om de hoogten te veroveren,welke Roeselare dekten. In de nacht gooy het. De operaties waren gelast voor het volk tusschen het woud van Houthulst en de spoorlijn Roeselare-Ieperen. Wel naderde men die hoogten wat meer, maar de Duitschers deden woedende tegenaanvallen en de vorderingen waren zeer gering.Zoo ging alles weer op en neer, wat winst,wat verlies van terien tot 25 October.
Intusschen was Roeselare, dat nog bewoond werd,ook beschoten.Half Augustus vielen er de eerste granaten.En veel burgers werden gewond of gedood.Veel bewoners trokken nu heen.Trouwens, de Duitschers maakten er 't verblijf steeds pijnlijker. ze haalden het metaal van de huizen, het zink van de daken, en in October vingen ze met de plundering der fabrieken aan.Opzichters voerden groepen burgers aan en dee moesten getouwen,spinmolens, voor millioenen machinerieén in stukken slaan en het metaal opladen, dat dan naar Krupp te Essen verzonden werd.Men nam ook de klokken op den ganschen beiard uit den Sint-Michielstoren. Zo ging het ook in den omtrek, te Meenen, Gullegem,Rumbeke,Hooglede.Eneindelijk kwam er bevel, dat bijna gansch  Roeselare ontruimd moest worden. De  bevolking trok heen, naar Oost-Vlaanderen, Brabant, Antwerpen, limburg,in harde ballingschap , alles achter latende.En dan plunderden de Duitschers de huizen uit, vensterkozijnen, stookten het op, tenslotte de eens zoo nijverige en welvarende stede, als een geraamte over te laten.Ook Kortemark,meer noorderlijker, werd schier geheel ontruimd.Torhout daarintegen bleef bewoond. t' was toch als een soldatenkamp.Nu paardenvolk, dan infanterie,dikwijls beide afdeelingen. Ze waren ingekwaartierd bij de burgers en in opendare gebouwen.
word vervolgd

Ze richten er munitiedepots op, bouwden er schuilplaatsen, stelden er hun batterijen,Men had er zagerijen,werkplaatsen,lazaretten  .Treintjes voerden er het noodige en troepan kampeerden er,steeds gereed om in alle richtingen uit te trekken,en hulp te bieden waar t nood deed.Zoo ook nu in October 1917was het woud een bedreiging voor generaal Plumers troepen,welke tot voor Poelkapelle lagen.De Duitschers konden in 't bosch een yegenoffensief voorberieden en dan den Brit in de linkerflank op 't lijf vallen. Wij weten dat de Franschen te bixschote waren, dat ze den 31" Juli hadden genomen,daar in de nabijheid van het woud en met de taak,de uitgangenvan het geduchte bosch te bewaken.De Fransche operatie had trouwens als hoofddoel de linkerflank der Engelschen te beschermen.Aan de Franschen werd dan ook opgedragen het woud aan te tasten.Den8"October gelastte general Anthoine den aanval, over een front van 2.500 meter.Zijn twee divisies overschreden de Broenbeek,namen Mangelare,Veldhoek,eenige versterkte hoeven,Island,Lanes,houchard,Lasalles(oorlogsnamen) en naderden het Papegoed,een houve,overblijfsel der voormalige abdij van Merkem. Men rukte hier in een waar moeras op.De Boschkanters kenden dat al, en telken winter waren die punten schier onbereikbaar. De vijand werd verast en week 2 km achteruit,met achterlating van 400 gevangenen.De Engelschen stemden het krijgsbedrijf,door nabij het klein stion van Poelkapelle,aan de lijn Boesinge-Staden, het woud op zijn oostelijk deel aan te tasten. De Engeschen werden teruggeworpen, maar namen toch het geheele dorp Poelkapelle. Maar dat was geen woud van Houthulst.Vliegers bestookten het bosch,wierpen er bommen,werkten met kookende olie,doch de vijand zat vielig in zijn beton schuilplaatsen, en liet zich zoo gemakkelijk niet verjagen.Den aanval mislukte al had men eenige vorderingen gemaakt.
word vervolgd

Na eenige weken zenuwachtig en angstig rusteloos leven, zijn de burgers gaan denken, dat bij het versteend vastzitten der legers,het niet aanging zoo maar voort te slenteren door de straten; de beurs werd met de dag ijdel en de behoeften werden gastadig aan grooter.Voor mondvoorraad moet men elke dag zorgen en toch ook kleren koopen .Een oogenblik dacht men uit de schatkist te kunnen putten, maar zoals het maar al te klaar was,bleek het spoedig,dat de staat niet ganch de bevolking tot renteniers maken of op pensioen stellen kon.Zoo trachtte ieder naar een middel om de balans te doen kloppen.Sommigen zochten redding in het uitwijken en gingen,met beklemd en de droefheid in de ziel,naar vreemde bodem een tijdelijkbestaan zoeken;anderen trachten hier, hetzij van den handel, hetzij van het werk hunner handen te leven.Handelaars,zij rijzen als uiy den grond op;menschen die er zich nooit mee bezig gehoeden hebben, winnen er nu hun kost mee.Jammer,dat al de goederen uit Frankrijk of Engeland moeten getrokken worden en dat het vervoer zoo veel tijd en geld vraagt. Tusschen de snorrende autos en de bevoorradingswagens der soldaten komt men hier en daar een oud versleten rijtuig tegen dat niet opgeeischt werd,met een oud paard bespannen, vroeger afgekeurd of voor het leger onbruikbaar geworden, en waarmee men nu een vracht uit Duinkerke haalt. midden in al die beweging, is de voerman, naar den zin van een of ander soldaat,niet rap genoeg uit de voeten, en scheldwoorden krijgt hij dan genoeg naar den kop.Doch met misprijzen en ook wel met uitdagenden blik,steunend op zijn goed recht,bezoet hij de jonge soldaten, die thans zoo baas spelen in de streek, en zonder een woord te spreken,  zet hij zijn weg voort.Aan elken kruishoek,knok en post,wordt hij door gendarmen en schildwachten aangeroepen, moet hij zijn papieren toonen en eenige aanmerkingen hooren,doch gehoorzaamt gelaten, steekt de paperassen weer in de zak en rijdt verder. De mensen zijn stoiekers geworden:ze verschieten van niets meer."De Duitschers waren dus geheel meester in het woud van Houdhulst,een prachtige dekking voor hun troepen en een bron van kostbaar materiaal voor de loopgraven.
vogende keer verder

Eenige dagen voor het huwelijk sprak de bruidegom een paar vrienden:'s avonds gingen ze samen naar het goede bosch, het woud van Houdhulst maar voor hen in waarheid" den Vrijbusch": ze zaagden sparren af,anderen maakten leem gereed, en nog voor de eerste zonnestralen door de dreven schoten,stond het nieuwe hutteke klaar,om het bruidspaar te ontvangen .Als de muren droog waren,streek men een laag kalk over en zoo bouwde men de blanke huisjes,welke nu toch stilaan voor meer moderne woningen hadden plaats gemaak, Zonderlinge menschen?O ?men vond ze ook verder te Klerken,Jonkershove naar de Ieperlee op een eveneens in 't land rond Kemmelberg.Zonderlinge menschen? Ge hadt daar vroegerden ouden dokter van Wytschate,die een groot wit huis bezat, maar het nooit betrad,doch in een kluis in de gevel woonde ,op stroo op bladeren sliep en vooral eieren nuttigde,ze rauw uitzoog,om de schaal bij de andere op ee'n hoop te werpen.En als de stapel te hoog werd,kwam ieman hem weghalen.De dokterdwaalde dag en nacht rond,meestal babbelend in zich zelven. Een lange baard hing verward over de havelooze kleedij en van onder den vettigen wijden hoed golvden wilde dooreengestrengelde haren.In zijn vak was hij zeer bekwaam,,,,Waarom leefde hij zoo? Niemand wist het....Zekeren morgen vond men hem vermoord in zijn kluis.En nooit is die misdaad opgehelderd. Maar genoeg de oorlog kwam ook in het Woud van Houdhulst.Veel Boschkanters zwermden weg.Anderen bleven zoo lang ze konden.Maar dan zag men op zekere dag te Torhout of Roeselare een stoet van burgers door soldaten omringd.Er waren kloeke burgers bij,vrouwen en kinderen,maar ook bestedelingen uit het oud-mannen en vrouwenhuis,zieken en gebrekkigen.Sommigen zaten op een kar,anderen op een kruiwagen.... en ze staarden wezenloos voor zich uit als menschen die allen iegen wil verloren hadden en nu maar gelaten hun lot
verbeidden.De meesten gingen te voet,velen rillend in hun dunne kleeren, ineengekrompen van de kou,het hoofd bukkend in de scherpen wind.Kinderen trappelden aan de hand van vader,van een grooteren broer,van een zusje of hingen aan moeders rok.'t Waren uitgedrevenen,weggevoerden in ballingschap arme lieden uit't woud van Houthulst of de omgeving.En veel kinderen en oudjes stierven in zoogenaade asyls,maar in waarheid echte pestholen,door de ombarmhartigheid der Duitschers,die maar volk hoopten in veel te enge lokalen.Andere bewoners van 't woud van Houdhulst en omgeving bleven in de dorpen achter den IJzer en Ieperlee hangen. een Belgisch soldaat beschrijft hun levenals volgd:(1)
word vervolgd

Eenige dagen voor het huwelijk sprak de bruidegom een paar vrienden:'s avonds gingen ze samen naar het goede bosch, het woud van Houdhulst maar voor hen in waarheid" den Vrijbusch": ze zaagden sparren af,anderen maakten leem gereed, en nog voor de eerste zonnestralen door de dreven schoten,stond het nieuwe hutteke klaar,om het bruidspaar te ontvangen .Als de muren droog waren,streek men een laag kalk over en zoo bouwde men de blanke huisjes,welke nu toch stilaan voor meer moderne woningen hadden plaats gemaak, Zonderlinge menschen?O ?men vond ze ook verder te Klerken,Jonkershove naar de Ieperlee op een eveneens in 't land rond Kemmelberg.Zonderlinge menschen? Ge hadt daar vroegerden ouden dokter van Wytschate,die een groot wit huis bezat, maar het nooit betrad,doch in een kluis in de gevel woonde ,op stroo op bladeren sliep en vooral eieren nuttigde,ze rauw uitzoog,om de schaal bij de andere op ee'n hoop te werpen.En als de stapel te hoog werd,kwam ieman hem weghalen.De dokterdwaalde dag en nacht rond,meestal babbelend in zich zelven. Een lange baard hing verward over de havelooze kleedij en van onder den vettigen wijden hoed golvden wilde dooreengestrengelde haren.In zijn vak was hij zeer bekwaam,,,,Waarom leefde hij zoo? Niemand wist het....Zekeren morgen vond men hem vermoord in zijn kluis.En nooit is die misdaad opgehelderd. Maar genoeg de oorlog kwam ook in het Woud van Houdhulst.Veel Boschkanters zwermden weg.Anderen bleven zoo lang ze konden.Maar dan zag men op zekere dag te Torhout of Roeselare een stoet van burgers door soldaten omringd.Er waren kloeke burgers bij,vrouwen en kinderen,maar ook bestedelingen uit het oud-mannen en vrouwenhuis,zieken en gebrekkigen.Sommigen zaten op een kar,anderen op een kruiwagen.... en ze staarden wezenloos voor zich uit als menschen die allen iegen wil verloren hadden en nu maar gelaten hun lot
verbeidden.De meesten gingen te voet,velen rillend in hun dunne kleeren, ineengekrompen van de kou,het hoofd bukkend in de scherpen wind.Kinderen trappelden aan de hand van vader,van een grooteren broer,van een zusje of hingen aan moeders rok.'t Waren uitgedrevenen,weggevoerden in ballingschap arme lieden uit't woud van Houthulst of de omgeving.En veel kinderen en oudjes stierven in zoogenaade asyls,maar in waarheid echte pestholen,door de ombarmhartigheid der Duitschers,die maar volk hoopten in veel te enge lokalen.Andere bewoners van 't woud van Houdhulst en omgeving bleven in de dorpen achter den IJzer en Ieperlee hangen. een Belgisch soldaat beschrijft hun levenals volgd:(1)
word vervolgd