'Tis fijn bij jou te zijn

Open je hart, ook voor wie je niet en mag,
poog met geduld, zijn ritme te verstaan.                                                       Hou van de mensen,waag dan bruggen te slaan,
Groeiend in tederheid de naaste-weg begaan.
Geloof met ons, Hij is de weg,                                                                      de waarheid en het leven.
Hij is de Heer ,nog min nog meer.

(Met de groetjes van ploef)

Wat is de zuiverste lijn in 't leven?
Elkeen houdt van puur natuur?
wat doe je echt om dit doel na te streven,?

Adem mee met wat er om je leeft,
't Wondere groen en de mens aan de rand?
Tracht ook jezelf af en toe 'ns weg te denken?
Zo maak je plaats,rijk aan ander levenswerk?
Ja geloof er in, steun elkaar en ga sober onderweg?

(Met de groetjes van ploef)

Dan leef je zonder God;
Als je geen antwoord hebt op verdriet,
zullen tranen nimmer drogen.
Als je 't leed in de wereld niet  ziet,
worden Gods woorden verborgen.

Als je geen oog hebt voor gemis,
als je geen brood hebt om te delen,
denk dan aan jezus, die brood en vis uit liefde deelde met velen.

Als je geen liefde hebt voor elkaar,
is er geen hoop meer op zegen,
mensen, maak de liefde ,"Waar"
vertel het onder elkaar.

'Met de groetjes van ploef

Je bent een wonder weet je dat, er is zoveel dat je kan.
Geloof eens in jezelf en leef van kop tot teen
je kan meer dan je denkt ja 't kan voor jou voor alleman.
schreew het van de daken ,er zit zoveel in jou,
in je handen  ,in je ogen ,in je hart, het is het leven waard.

Je bent een wonder weet je dat,want er is zoveel dat je kan,                          geloof vooral in jezelf ,en leef , het kan.... voor alleman.

(Met de groetjes van ploef)

Hou van de bloemen ,de sterren en de maan, de zon ,de golven en de zee,
 hou van de vogels en de vlinders in de weide,
de viooltjes fijn als zijde ,draag zorg voor de bossen en de heide,
Hou van moeder aarde met elk jaargetijde,
wie je ook bent,en wat je ook doet 't is om 't even,
waardering uit liefde, respect voor ''tleven zijn waarden om samen naar te streven, om samen te beleven.

(Met de groetjes van ploef)

Als ik door uw ogen kijken kon,wat zou ik dan nog zien;
het liefdevolle goede en het kleine diep in jou.
Alles wat je droomt en hebben wou...
Dan zou ik wel begrijpen,wat er schuil gaat diep in jou,

Als je door mijn ogen kijken kon,
dan zou je pas zoveel zien ,de onmacht en dat alles waar ik ooit zo bang voor was,je zou het zien alsof je kijkt door glas,
Dan zou je mij begrijpen....... me zien zoals ik altijd was.

Als je door Gods ogen kijken kon,
dan zou je het verstaan,  je geven zoals jezus deed
geloven in zijn open geest en dankbaar zijn om wat hij voor je deed,
en je zou begrijpen dat hij in mij en in jou leeft.
(MET DE GROETJES EN NOG EEN GOEDE ZONDAG PLOEF)

(FotoBelgische begraafplaats op den weg van Ploegsteert naar Meesen)Nadat zij de kleine rivier"D Vliet" waren overgetrokken om jagers stap voor stap over den modderigen weg, dat vooral met slooten doorsneden was, en kwamen zoo tot op ongeveer 600 meters van de hoeve"Van de Woude", waar hun aanloop ditmaal gebroken werd door het onverbiddelijk van den dood in hun rangen zaaide. De mannen konden niet meer. Zij streden nu reeds  vier dagen lang, zonder eenige rust en bijna zonder voedsel. De marsch in dezen klieverigen grond, waar men tot aan de enkels in het slijk zakte, had hun zoozeer vermoeid, dat ze neervielen in de kleine, modderachtige slooten die als loopgraven dienden, onbekwaam om zelfs nog een geweerschot te lossen. Uitgeput lagen ze daar."Dat men ons maar late sterven?, zei er een.En anderen, die gedoode makers bekeken ,mompelden:"Zij zijn uit hun lijden verlost?" Want het was lijden hier?De schuur en een stal van een nabijgelegen hoeve, was als lazaret ingericht.Men kookte het water van de vlieten om de stervenden, die om drinken riepen, wat te kunnen laven. Er was geen denken aan, de lijders naar achter te brengen.De eenige passage naar de weg Diksmuide Nieuwpoort was een nauwe brug, die gedurig beschoten werd en waar zooveel gewonden kermden,dat een soldaat ze" de brug der zuchten" noemde Zoo brak de nacht van den 24" op den 25° aan. Maar wij moeten van dien 24*, den zaterdag, nog meer verhalen. Er was eindelijk hulp gekomen en wel van de Fransch divisie Crossettie, die zich zoo aan de Marne onderscheiden had en een keering bracht toen den toestand ook daar kritiek was. in den nacht van den 23* rukte ze Veurne binnen.Minister Vandervelde beschrijft dat in zijn boek"La Belgique envahie" als volgt:" Den 23*October was ons centrum ingedeukt. Ik was dien dag te Ramscapelle op den kommandopost van den generaal-bevelhebber der 1* divisie en vaar de eerste maal woonde ik een dier helsche kanonnades bij van den modernen oorlog, welke op de Belgische stellingen een stortvloed van projektielen wierp.wordt vervolgd op 21 slot.

Een vrome wens,
terug naar de natuur is nog een vrome wens,
het boeiend avontuur van God en de mens,
waar ieder is aanvaard,door God nog wordt gedragen,
die hoop geeft en vertouwen,een God om van te houden.

(Met de groetjes van ploef)

Kom hou van de vogel, de vlinders in de weide,
het kleine viooltje,drieleurig en fijn als zijde,
behoud moeder aarde,in elk jaargetijde,
en wie je ook bent ,of wat je ook doet 't is om 't even,
waardering uit liefde,respect voor het leven zijn eerlijke waarden,
om saam naar te leven, om saam te beleven.

(met de groetjes van ploef)

De wereld is een toverbal,geen mens weet hoe het worden zal,
maar een ding dat weet iedereen ;je kunt het niet alleen.
Dus zullen wij er samen wel iets van moeten maken,
De wereld is een mooi maar werk'lijk ding
Bekijk eens de wereldkaart,
de mens is 'toch iets beters waard, men zegt dat het een puinhoop is,
zo gaat het allemaal mis.
Dus zullen wij er samen wel iets van moeten maken.

Wij praten zus, wij praten zo, wij roepen ach en wee en oh
maar willen wij elkaar echt goed verstaan , dan doen wij er iets aan.
Dus zullen wij er samen wel  iets van moeten maken.

(met de groetjes van ploef)

(Begrafenis van een Belgisch soldaat)De compagnie van kapitein Favier als vooruitgeschoven wacht, zette zich op hetzelfde oogenblik in beweging. In goede orde, en zonder eenige verwaring, bereikten de twee bataljons eerst het punt, de herberg "Lettenburg", waar den weg naar Oostkerke de groote baan naar Diksmuide naar Pervijse kruist. Maar vanaf dit oogenblik werden ze door het verschrikkelijke vuur van de vijandelijke zwarz artillerie aan gevallen.Toen moesten de jagers vooruit zien te geraken zooals het ging,dekking zoekend achter alles wat hun eenigzins tegen het monstergeschut kon beschermen.Zoo bereikten ze Oud-Stuivekenskerke, een gehucht van Stuivekenskerke, waar den vijand zich in de huizen had genesteld. Hier viel kommandant Dupuis aan 't hoofd van zijn bataljon.Nog andere officieren vielen en werden gedood, maar toch wierpen de onzen den tegenstander uit het dorp. Verder dan De Hoeve"Den Torren" werd alle doelwit aangeduid. Hoeveel wilskracht, hoeveel moed en verheven zelfverloochening de eenige nog weerbare officieren aan den dag moesten leggen om hun uitgeputte manschappen weer te vereenigen, om ze langs het Westen het dorp te doen omtrekken en vooruit te brengen naar de hoeveVan de Woudeé, zij alleen die deze tragische uren beleeft hebben, zouden het kunnen zeggen. hun vastberaden houding slaagde er nochtans in dit wonder te verrichten. en de jagers wonen terein in het Oosten, onder het meer en meer doodelijke schroot, terwijl onze kanonnen hun rasende vlagen op de steunpunten, waarheen de vijand geweken was,afzonden.Gedurende deze beweging slaagden de bataljons van majoor Leblanc er in, zich op hun linkerkant met het 10* linieregiment te verbinden alsook met een Fransch regiment dat ter versterking was aangekomen. Door de infanteristen van de bondgenooten zoo,en zij zelve, bij sprongen te zien vooruit rukken, kregen de onzen nieuwen  moed.vervolg op 20.

AANDACHT?
Het kost Zo weinig en het betekend zoveel:
een woord ,een uitgestoken hand,
zomaar met je hart iets doen voor iemand,
met wie je ergens  bent verwant.

De liefde is het allerhoogste goed,
niet het verstand, maar de warmte van't gebaar.
Gewoon een beetje aandacht voor elkaar.
Het lost zo weinig, het is zoveel:
begrip,er zijn er waneer het ,
stil luisteren naar woorden,
naar 't verhaal van een mens die 't nodig heeft.

De liefde is de hoogste kracht,
niet het verstand,maar de warmte van het gebaar,
een beetje goed zijn en dat laten zien,
gewoon een beetje aandacht voor elkaar.

Uit het parochieblad.

(Met de groetjes van ploef)

Er zullen veel vrienden door je leven wandelen,maar alleen echte vrienden laten hun voedafdrukken achter,in je leven.
Om jezelf te kennen luister naar je eigen gedachten,om anderen te begrijpen;luister naar je hart.
Angst is 't zelfde als gevaar ?                                                                         Als je uw geld verliest ;verliest je veel, als je een vriend verliest ben je veel kwijt,verlies je uw vertouwen en je bent alles kwijt.
Leer uit eigen fouten,dat je niet altijd zelf fout kan zijn.
Een vriend hebben maakt er twee,twee maken er vier, zo wordt je een groep zonder einde.zo kan je bergen beklimmen, en overwinnen.

(Met de groetjes van ploef)

Tien dingen die waarde aan je leven geven.

Wonderbaar is de klank van een woordje "dank"
Een vriendelijke groet maakt zeer veel goed.
Geniet van 't leven, stoor je niet aan onbenulligheden.
Je plicht  is lichter met een lach op je gezicht.
Neen je zorgen weg en maak wat minder problemen.
bewonder je goed humeur en je blijft gespaard van vele zorgen.
Voor zorgen van morgen wacht je best tot morgen?
Maak liefst geen problemen, maar neem de zorgen weg.
 Je bent niet opgewekt omdat je altijd lacht.
Wees blij met je leven, want het duurt maar even.

(Met de groetjes van ploef)

In 't ochtendgloren zingt de vogel zijn lied,
een lied dat klinkt als nooit te voren,
het lied dat altijd komt met 't opstaan van de zon,
het is een streling voor het oor,
alsof de vogel ons een boodschap brengt,
dan vliegt hij verder langs het bos,
gedragen op de wind,over land en strand,
over de golven van de zee,ik wou dat ik een vogel was
dan vloog ik met die vogel mee,
naar ongekende oorden,in stilte heel tevree.

(Met de groetjes van ploef)

(Foto treurnis op de gezichten)Afgemat beslijkt, ziek van uitputting, bereikten onze jagers laat in den avond Oostduinkerke. Daar vonden zij de kompagnies van het bataljon Leblanc terug, die den zelfden morgen waren afgelost  in hun loopgraven van Keizershoek. in hun kantonnement was het hun eindelijk mogelijk hun honger te verzadigen; bovendien liet men hun weten dat, als loon hunner bewonderenswaardige daperheid en voor al de geleden vermoeienissen, achtenveertig uuren zouden worden toegestaan. Dan, blij te moede den honger bevredigd en niet het rooskleurige vooruitzicht dat het hun  eindelijk toegelaten was eens flink te slapen, streken onze soldaten zich neer op het stroo van hun legerplaatsen,waar een looden slaap weldra de oogen dicht drukte.De jagers meenden dat hun lijden bijna ten einde was,en toch, reeds bij het aanbrengen van een volgenden dag, zou zou men van hun nieuwe en verschrikkelijke offers moeten vragen, en ze nogmaals, voor drie dagen lang, in het heetste van den strijd werpen. Want daar kwam het ontstellende nieuws van Tervate, dat den vijand een geweldige offensief begon,en reeds vasten voet aan den overkant te hebben gekregen. Het bruggenhoofd van Diksmuide liep gevaar uit het noorden omsingeld te worden, want de Duitsche benden verdeelden zich bij hun passage der rivier in twee stroomen, een naar rechts en een naar links.Als de reserven, die nog ten westen vanDiksmuide beschikbaar waren, werden zoo spoedig mogelijk naar de plaats van het gevaar gezonden. Door den tegenaanval zou men trachten, zoo met den vijand geheel  terug te dringen ,dan toch zijn poging ten minste genoegzaam te breken om het verschrikkelijke gevaar af te wenden, dat zijn vorderingen had doen ontstaan.En het is daarom dat de twee bataljons uitgeputte jagers, in de plaats van rust te genieten ,die men gemeend had te kunnen beloven, dien morgen van 24October, moesten terugkeeren  in den geweldigen veldslag, een der belangrijktste van den oorlog. Ze kregen bevel zich naar Oud- Stuivekenskerke te begeven, waarvan den zwaare vierkanten toren,ginder verre den hemel als een herkenningsteeken uitstak; en, daar aangekomen, op te rukken naar de hoeven"Den Toren" en "Van de Woude" die op den linker IJzeroever ,ten Westen van mijlpaal14 tot steunpunten van den Duitsche aanvallen dienden,Ter zelfder tijd werd majoor Leblanc verwittigd dat troepen van het 11*linie regiment alsook mariniers-fusiliers den aanval van de jagers aan de rechterzijde steunnen en onze kanonnen de beweging voorbereiden zouden. Voor het overige luidde het bevel kost wat kost vooruit te rukken, zonder een oogenblik te verliezen.Vervolg op 19.