Archief

Na veell problemen ben ik dan toch weer van start gegaan,ik wens jullie allen het allerbeste toe en hoop met wat meer tijd weer definitief van start te gaan.
In ieder geval de groetjes van ploef.

Den kommandant gebiedt te schieten.De soldaten vuren in de lucht. Dan moeten de mannen in looppas heen en weer rennen, terwijl de Duitschers staan te lachen en hun uitschelden voor frances tireurs. Een tweede zoon van den brouwer egt, dat de inwoners hun weinige wapens afgegeven hebben en deze in het huis van den burgemeester verzameld zijn. Hij is bereid er den kommandant heen te brengen. Den overste en eenige mannen gaan mee. Te vergeefs belt men. De deur wordt ingebeukt. In de voorkamer liggen inderdaad de wapens ordelijk geschikt, elk met het briefje van den eigenaar. Daar valt den blik van den kommandant op eenige Duitsche geweren en militaire vesten. " Wat is dat ?" huilt hij. "'t Is heel eenvoudig. Er hebben hier soldaten gelogeerd en dit achtergelaten toen ze op 17 October vluchtten." " Neen,neen, gij hebt ze laf vermoord en zult die misdaad duur bekopen." Waanzinnig van woede biedt de overste de woning,de kerk en een veertigtal huizen met naphta te begieten en in brand te steken. Buiten het dorp moeten een dertigtal huizen en hoeven hetzelfde lot ondergaan.En onmiddelijk laait van alle zijden het vuur. Dikke rookwolken, waaruit duizenden vonken spetteren,stijgen omhoog. Menschen weenen en jammeren, soldaten huilen, geweren knallen. 't Leek wel 't einde van de wereld. De mannen moesten lang op den koer blijven. Sommigen vielen van vermoeienis neer, maar werden met schoppen en zweepslagen weer overeind gejaagd. De reeds gewonde zoon van den brouwer, Alberic Costenoble,werd geheel afgemaakt. Een kogel velde hem neer. 't Lijk moest daar blijven liggen. Soldaten beroofden tal van Essenaren van hun geld en horloge.De pastoor, de heer Boutens was reeds gevangen naar Ichtegem gevoerd. Eessen was nu een oord van verschrikking. Niet alleen was de dorpsplaats een brandpoel, maar overal in 't ronde woedden de vlammen, naar Keiem op en Beerst, te Vldsloo, te Woumen en boven Diksmuide elf waggelde de rosse gloed. De kanonnen bulderden maar, getiktak der machinegeweren en deschoten, het fluiten der kogels, want niet ver van daar waren de legers op elkander gebotst en van Woumen tot voorbij Beerst, dus in een kring om de stad,betwistten ze elkaar het zoo veege Diksmuide. In dat strijdgewoel ook waren vluchtelingen verdoold geraakt en ze schuilden in putten en achter de mijten en aten met den angst van ontdekking op 't lijf. De Duitschers dreven de burgers van de brouwerij naar de herberg van Bossuit. Hier moesten ze in de gelagkamer wachten, onder toezicht van vier bewakers ,welke hun toch verlof gaven te zitten.Maar dan trad hun beul weer binnen. "Niet zitten ?" huilde hij. "Recht staan ? Zwijnhonden zijt ge francs-tireurs en moordenaars ?" Eensklaps greep hij een kruisbeeld en hief het in de hoogte. "Ziet dat aan ?" vervolgde hij. " 't is voor 't laatst bereidt u tot den dood ?" ( wordt vervolgd op 5)   Foto ;(De Koning in een West Vlaamsch dorpje achter het frond)

Pluk de dag ,zolang je er nog van genieten mag,
begin met een mooie lach,stel niet veel vragen,
en wees vroom voor al wie je tegen komt.
en je wordt er dubbel en dik voor beloond.

(Met de groetjes van ploef)Da benne 'k ik op den foto)

Nog een dorp,dat ten ondergang gedoemd was. Als puin zouden de burgers het terug zien. Beerst was een punt op 't frond, waar alles sterven moest, de bomen , de hagen, waar de grond omgewoeld ging worden en Duitsche hun leven laten zouden. Even meer naar achteren was Vladsloo tot hetzelfde lot gedoemd. Men bracht er de laatste burgers met ketens twee aan twee geboeid terwijl veertien bewoners neergeschoten werden. Ja, ook in dit deel van West-Vlaanderen, tegen het frond aan, woede de moordlust, terwijl 's avonds de hemel van alle zijden rood was van de branden, welke tot ver in 't ronde verkondigden  dat er hier een schrikbewind heerschte.Maar 't ergste moest Eessen het nog onthelden. Dit dorp  ligt tegen de spoorlijn, op drie kwartier gaans naar Diksmuide.Te midden der huizen rees den zwaare toren op,waartegen de oude,schoone kerk leunde. Bij de voorposten gevechten,hadden de troepen van den keizer hier reeds zware verliezen geleden en tegen het bedehuis was een kolonel gedood. Was het daarom ,dat de soldaten als woestelingen binnen stormden, de ramen en deuren verbrijzelend, brand stichtend en vurend op arme onschuldige burgers?Sla het boekje open" Le martyre 'd Eessen" warin Rijckmans het dagboek voor mejuffer Costenoble uitgeeft."Den 20° October werd Eessen gebombardeerd.  Uit ingestorte huizen vluchtten de bewoners naar de brouwerij van Costenoble.Soldaten stormden binnen en huilden. "Bandieten ? Moordenaars? Gij hebt geschoten."Men antwoordt dat men geen wapens heeft."Waarom zijt gij hier?" ' Om veilig te zijn voor de granaten." "Gij hebt geschoten? De handen omlaag en naar den koer?"Daar ontstaat een verschrikkelijk tooneel. De mannen vallen op de knieén, en vragen om genade: de vrouwen, met de kinderen in de armen smeeken om medelijden der monsters af. Na een levendige diskussie, luisteren de soldaten naar de smeekbeden der moeders.Deze mogen terug naar den kelder. De mannen worden echter op straat gesleurd en afgetast.Natuurlijk vindt men niets verdachts en men laat hen terug gaan, onder bevel, dat ze deuren en vensters openen en licht maken moeten.Blij dalen ze weer in den kelder.Hier zijn wij toch vrij?" roepen ze.Maar nauwelijks weer binnen, of de Duitschers schieten in de woning. In den kelder hurken de ongelukkigen in den versten hoek. De deur wordt geopend. Wat gaan ze nu doen ? Weer werden de mannen naar boven gedaan. Een zoon van den brouwer is gewond achter gebleven en zijn zuster verzorgt hem." Wat doet ge daar? é vragen de soldaten. " Mijn broer is ongesteld en kan niet gaan ?" " Neen neen,hij is het, die onzen dappere soldaten geschoten heeft. " De gewonde naar boven gebracht. Daar wachten de anderen, met de handen omhoog op hun lot.
( Foto onze koning met Joffre in een W_ Vaams dorpje achter het frond)  (vervolg op (4)

VERVOLG VAN 1( Foto)(Wat overbleef van het bloeiende Roozebeke)
Men voerde dan de gevangenen naar het dorp, scheidde hier de mannen van de vrouwen en kinderen, welke ruw naar Couckelare, een dorp ruim een uur achterwaarts, werden gestuurd. Intusschen had den vijand ook te Beerst zelf zijn woede bot gevierd. Burgemeester Coene was, evenals zijner dorpsgenooten,uit den kelder gehaald geworden, waar zij zich voor het geschut hadden verborgen. " Gij hebt op ons geschoten?" luidde natuurlijk ook nu de betichting, gevolgd door de bedrijging: " Ge wordt allen gefusileerd." De heer Coene nam het woord, maakte zich als dorpsoverste bekend en vroeg dat men de huizen zou onderzoeken, om te zien of er ook wapens verborgen waren.De burgers werden dan vrijgesteld. Erger was 't vergaan met den boer. Charles- Goudemaker. Hij en twee landbouwers van Vladsloo? vader en dien getrouwde zoon Rommelare, werden door een Duitsche bende meegevoerd.De ellendelingen behoorden zeker tot de slechtste elementen van het leger, want al het beestachtige moest in een mench woeden, om alzoo naasten te behandelen gelijk zij het met deze drie dompelaars deden. Ze sloegen en stampten, wierpen hen ten gronde, joegen hen weer met de bajonet op, stelden ze tegen den muur, dreigden te schieten, veranderden hun plan. Drie dagen duurde deze foltering.De burgers die Goudemaker 't laatst gezien hebben, getuigden, dat hij bont en blauw geslegen was. Ten slotte werden de drie martelaars achter de kerk doodgeschoten. Niet ver van daar naar Keiem op, vermoorde men een zwakzinnige vrouw, die uit Vladsloo gevlucht was en de soldaten bedreigde zonder dat zij wist wat zij deed.Een man uit Leke,die op de zelfde hoeve gevlucht was, onderging ook dit lot. Basiel Bruwaen en zijn 15 jarige dochtertje vluchtten van Beerst weg en werden door kogels getroffen en omgebracht. De Duitschers zochten naar den pastoor, den eerwaarden heer Hoet, maar deze was tot zijn geluk gevlucht.De gansche familie Deseck, man, vrouw en dochter verloren het leven. Minstens vijftien menschen van 't kleine Beerst vielen aldus als slachtoffers der Duitsche terreur. De soldaten dreven de bewoners uit de huizen.Zoo vertelde ons een gezin.Wij zaten in den kelder. De kerk was afgebrand en veel huizen vlamden. Wij hoorden granaten barsten. Er waren bondgenooten uit Diksmuide gekomen en ze hadden den Duitschman weggeborsteld, maar voor niet lang. Den vijand kwam dus terug en wij moesten zijn woede ondergaan. We hoorden de soldaten ons winkeltje plunderen. Ze wierpen suiker, meel en andere waren de straat op Dan dreven ze ons naar boven.'tWas tegen den avond."Allez, voort", schreeuwden ze. " En ge komt in ons huis niet meer terug. Wij zullen wel in uw bedden slapen. Ze spotten nog met ons. Door de duisternis moesten wij met de kinderkens heendolen, tot we bij Couckelare een onderdak vonden. 's Woesdags avonds, den 21° was de gansche dorpskom  op die wijze ontruimd. Alleen eenige oude lieden bleven,en dan gevangenen, onder de groep van Beerst-Bloote, waarvan er verschillenden mishandeld en gewond werden.(Wordt vervolgd op (3)

Ondanks de drukte om mij geen gezien de komende verkiezingen wil ik nog
aan al de vrienden en vriendinnen bloggers een goeje dag wensen en ik hoop op betere tijden binnen kort,je krijgt in ieder geval van mij het allerbeste toegewenst.

(De groetjes van ploef en aan de vrouwkens een dikke zoen)

De inwoners van Diksmuide werden wel diep in hun verwachtingen teleurgesteld, toen na dien maandag met het beloofde offensief, op Dinsdagmorgen reeds vroeg granaten in hun stedeke vielen.Officieren waarschuwden de burgerlijke overheden en de inwoners met de weinig geruststellende  woorden."Dan men vluchte? De Duitschers zullen de stad aanvallen.ja, het offensief was mislukt en eensklaps lag Diksmuide in den vreeselijken strijd.Maar niemand kon nog vermoeden, hoe het worden zou,en al trokken er wel veel inwoners heen, toch bleven er niet weinigen, in een laatste poging tor bescherming van huis en have en uit aanhankelijkheid aan hun grond. Ja de Duitschers waren in aantocht.Ze teekenden ook in dit gedeelte hun weg met bloed en vuur te Handzame vermoorden ze den burgemeester Ampe, die aan de deur was komen zien en niets misdeed nog geen nijdig woord sprak. Zijn geld zat in den kelder. Nabij het station dreven ze weerlooze mannen en jongelingen voor zich uit. Een officier huilde dat zij Franc-tireurs waren. Dan werden er vier uitgekozen en zoo schandelijk vermoord, dat men later bij het openen der graven,de dorpsgenooten bijna niet meer herkennen konden.De martelaren lagen nog geboeid en zoo had men hen geslagen,gestoken, gebeuld en eindelijk afgemaakt. De woeste benden liepen den hanschen omtrek af.Te Wercken hadden ze tegenstand van Fransche soldaten ondervonden en wreeken ulks ook hier op de bevolking.Dertig huizen ongeveer gingen in de vlammen op. Twee jongelingen van Ardooie bij Roeselare die op hun vlucht niet verder geraakt waren en op een hoeve schuilden, werden met den boer en twee werklieden met bajonetsteken vermoord. Te beerst zaten dertig burgers,mannen,vrouwen en kinderen in een gracht tusschen het dorp en den IJzer,op de wijk Beerst-Bloote.Er was voor hen geen andere dekking in het vuur vanBelgen en Duitschers, det hier elkaar kruiste.Twee sagen schuilden de ongelukkigen daar. Den honger dreef hun naar een hoefje. Hier zou men wat aardappelen koken. De Duitschers zagen de rook uit den schoorsteen komen en slopen naar het gebouw, meenend dat daar spionnage bedreven werd. Teneinde de lieden uit de woning te jagen, staken ze deze in brand. De verschrikte menschen vloden gillend naar buiten, maar de wilde soldaten lagen gereed om op hen te vuren. Schoten knalden en dadelijk daarop klonken doodskreten. Vier vrouwen werden aldus gruwelijk vermoord. Een officier liet toen de moordpartij ophouden en snelde naar de verschrikte groep toe."Gij zijt spionnen, ge helpt de Belgen, daar aan den IJzer" riep hij dreigend. De molenaar Blankaard betoogde, dat zij allen weerlooze vluchtelingen waren, die zich verborgen hadden voor het geschut. ( PUIN DER KERK VAN ESSEN)(wordt vervolgd 2)

                          TE AUVELAIS
Op21 Augustus on den vroegen morgen, verschenen de Duitschers uit de richting van Velaine, in de omgeving van Auvelais, een groot nijverheidscentrum, niet ver van Tamines. Het kostte heel veel verliezen om zich van La-Sarthe, een der wijken van Auvelais, meester te maken. De Franschen trokken systematisch terug, daalden van hoogten van La Sarthe naar Auvelais af, en wachtten ten slotte, den vijand op den rechter Samberoever af.Tegen den middag slaagde deze er inAuvelais binnen te dringen.Terwijl de straatgevechten in vollen gang waren, begonnen reeds de gruwelen. Een der eerste slachtoffers was een vrouw van 25 jaar. Zij poogde te ontvluchten met haar 5 jarig kind in de armen? De kogels troffen echter doel en de vrouw viel ten gronde met verbrijzelden schedel. De moordenaars grepen toen het kind, brachten het bij de buren en zegden;"Maman kapout? kind voor u?. De Duitsche geweldenaars vermoorden 52 inwoners, waaronder 6 vrouwen, verscheidene grijsaards en zelfs een kind van 2 jaar; 127 huizen werden verwoest; 200 gijzelaars werden aangehouden en gedurende vier dagen en vier nachten op alle mogelijke wijzen mishandeld.
                       TE SOMME-LEUZE
 Ook Somme-Leuze,gelegen op de groote baan van Marche op Luik en deze van Barvaux-sur-Ourthe naar Andenne, was het tooneel van Duitsche gruweldaden. Verscheidene inwoners werden gefusilleerd en huizen in brand gestoken, terwijl een aantal gijzelaars- waaronder de pastoor Hacherelle- naar Duitschland werden gevoerd, waar zij maanden lang gevangen werden gehouden.
einde van de gruwelen bij Namen.

vervolg het tooneel van de strijd in den westhoek van Vlaanderen

Op Zondag 23 Augustus,om 10 uur 's avonds, greep er een treffen tusschen Duitschers en Franschen plaats. Om 2 uur 's ochtends van den 24" moesten de Franschen wijken. De Duitschers wreekten hunne verliezen op de inwoners. Weldra vlamde willerzie langs de vier hoeken.Op twee huizen na, is het geheele dorp verwoest. De burgers werden aangehouden en in een weide gedreven, welke tusschen beide strijdvoerenden lag. Op deze wijze zochten de Duitschers dekking. Onnoodig hier bij te voegen, dat de bevolking het slachtoffer van allerlei mishandelingen en bedreigingen was. Men betreurt twee dooden.Op andere inwoners werd eveneens geschoten, waarbij o.m. de burgemeester en ijn dochter ernstig gekwetst werden en een grijsaard van 72 jaar den buik geopend werd.Fransche soldaten werden op beestachtige wijze gemarteld en gedood; een drietal,op zijn minst,wierp men in de vlammen, waardoor zij levend verbrandden. In de naburige dorpen:Bouseigne-Neuve,LOUETTE_St- Pierre,, Biévre en Gedenne, werd er eveneens geplunderd,  gebrand en gemoord. Te Gedenne bood een burger, die op het punt stond met zijn twee zonen gefusilleerd te worden,geheel zijn bezit in bankbriefjes aan, om het leven der zijnen te redden. Met eene hand nam den Duitscher het geld aan, terwijl hij met de andere hand een revolver trok, waarmede hij de ongelukkige doodschoot.
          TE VELAINE
Velaine ligt de grens, tusschen Namen en Henegouwen, op 20 Km , in rechte lijn ten westen van Namen. Vooral het gehucht Prahy had van de Duitsche geweldenaars te lijden. Op de 21°Augustus stooten Duitsche uhlanen, in de nabijheid van Prahy, op een fransche ruiterij-patroelje. Twee Duitschers schieten er het leven bij in.De uhlanen vluchten naat Prahy, waar zij zich bij de intusschen aangekomen troepen aansluiten. Verschillende slachtoffers hebben wij ook hier aan te stippen, terwijl geen enkele woning, van de dertig die Prahy telde, recht is blijven staan.
        TE ARSIMONT
4 Km, ten oosten van Tamines bevind zich Arsimont. Hier werd verwoed gestreden. Een duizendtal dooden- zooDuitschers en Franschen- bleven tijdens den slag van 22 Augustus op het strijdtooneel liggen. Ook hier moesten de Franschen voor de Duitsche overmacht wijken.Te Arsimont vielen 9 slachtoffers; 130 huizen werden in ach gelegd, een veertigtal waren reeds door de beschieting vernield.Evenals in zooveel andere omstandigheden, moesten burgers als schild dienen.
wordt vervolgd op28 van 27 TE AUVELAIS.