Woensdag 11 januari 2006
De mooiste momenten
EEN FOTO UIT EEN VAN DE MOOISTE MOMENTEN UIT MIJN LEVEN.70 JAAR ZIJN EN NOG ALTIJD GOED.
MOGELIJKS KOMEN ER NOG VELE JAREN BIJ
BIJ LEVEN EN WELZIJN.
PLOEF
DE GROETJES VAN
(PLOEF)
PLUK DE DAG ALS EEN BLOEM EN JE KRIJGT HET BOEKET VAN JE LEVEN
Archief
EEN FOTO UIT EEN VAN DE MOOISTE MOMENTEN UIT MIJN LEVEN.70 JAAR ZIJN EN NOG ALTIJD GOED.
MOGELIJKS KOMEN ER NOG VELE JAREN BIJ
BIJ LEVEN EN WELZIJN.
PLOEF
Woensdag 11 januari 2006
Nog enkele spreuken
MEER MENSEN VERDRINKEN IN T GLAS ?DAN IN DE ZEE.
ALS JE SPREEKT MOETEN JE WOORDEN BETER ZIJN DAN T ZWIJGEN.
MUREN EN BALKEN VORMEN EEN HUIS ?
LIEFDE EN DROMEN BOUWEN EEN T HUIS.
WIE ZICHZELVE KENT?ZWIJGT
OVER EEN ANDER.
PIEKEREN NEEMT DE ZORGEN NIET WEG?MAAR WEL DE KRACHT VAN VANDAAG.
ALS JE SPREEKT MOETEN JE WOORDEN BETER ZIJN DAN T ZWIJGEN.
MUREN EN BALKEN VORMEN EEN HUIS ?
LIEFDE EN DROMEN BOUWEN EEN T HUIS.
WIE ZICHZELVE KENT?ZWIJGT
OVER EEN ANDER.
PIEKEREN NEEMT DE ZORGEN NIET WEG?MAAR WEL DE KRACHT VAN VANDAAG.
Woensdag 11 januari 2006
Enkele mooie spreuken
als u dromen werkelijkheid worden,wordt dan waker.
als je liefde kunt geven ,
sta je r nooit aleene voor.
ook zij die nooit tijd hebben gaan dood.
je maakt jezelf niet wit ,door een ander zwart te maken
wacht niet op een rouwkrans;
om iemand in de bloemekens te zetten.
groetjes van ploef.
Dinsdag 10 januari 2006
wie Zal dat betalen?wie heeft zoveel geld
Wie zal dat betalen ;Wie heeft zoveel geld; wie heeft zoveel pin pin pin ,ja wie heeft zoveel geld? en ze bleven maar zingen van:Bierken Bierken k zal u zuipen; al moest ik op handen en voeten naar huis toe kruipen.
en de Meter zong van; Huilen is voor ons nu wel te laat Pepe;Voor de rest van t jaar zitten wij er were mee.
t kan mij nu niet schelen zijde de pepe,w' ebben der vandaage toch veel leute mee.santé
Maandag 9 januari 2006
De moorderijen in dinant: (zicht op dinant )7
Dan werden de andere burgers in rijen van drie geplaatst;ze werden geteld: een,twee, drie;wie nummer 3 had,moest telkens uit de rang komen en zich achter de lijken gaan opstellen;de Duitschers zeiden dat zij zouden doodgeschoten worden.Al de burgers met de handen op den rug gebonden.Ik en mijn broeder stonden bij elkaar;ik had nummer 2;mijn twintigjarige broeder Omer had nummer 3.Dan vroeg ik den officier:\"Mag ik mijn broeder vervangen?Voor u is het toch gelijk wie gedood wordt;voor mijn moeder,die weduwe is,is mijn broeder,die zijn studies af heeft,nuttiger dan ik.\" Hij bleef ook voor dat verzoek ongevoelig.\"nummers 3 uit de rang,\"Wijomhelsden elkaar en mijn broeder Omer ging zich bij de anderen voegen;zoo waren ze met een dertigtal opgesteld;dan gebeurde iets verschrikkelijks:de Duitsche soldaten kwamen langs de rijen traag voorbij,en bij ieder schot,dat door den officier werd bevolen,werden er drie gedood.Wie nummer 1 of 2 had liet men weggaan;wij gingen langs de machienegeweren voorbij,die \'s nachts waren aangebracht;toen wij bij den ingang der stad waren aangekomen,werd een deel van de mannen weer aangehouden en opnieuw naar de strafplaats geleid;daar werden zij doodgeschoten;ik slaagde er in te ontsnappen met eenige makkers onder wie de heer bestuurder der middelbare school en de heer FransTeurlinckx.\"De heer frans Teurlinckx had zijn eigen zoon zien doodschieten.Wij willen den lezer niet de verklaring onthouden van Mevrouw Tielemans,weduwe van den burgemeester.Hier volgt zij:\"Ziehier de gebeurtenissen,zoals ik ze gezien heb, wanneer deDuitschersAarschot genomen hebben.Den 19\' Augustus, rond 8 uur \'s morgens,kon ik met mijn kinderen niet naar de kerk gaan,omdat de kogels in de straten vielen;wij zijn gaan zitten in een salon,die uitgaf op den Groote Markt.rond 9 uur kwamen Belgische soldaten,met bebloed gelaat,en elkaar ondersteunend,uit een der straten aan;ik deed het raam open en vroeg wat er gebeurde;\"Wij zijn in aftocht, de Duitschers zitten ons achterna.\"Enkele minuten later was de Groote Markt vol met Duitsche soldaten; op dit zicht liet mijn zoon het rolgordijn neer;onmiddelijk werd in het raam geschoten;een kogel keilde en kwetste hem aan het been.
word vervolgd
Maandag 9 januari 2006
k voel mij nog altijd niet in mijn goede doen,en daarom kom ik nog eens zien,om jullie te behagen
en een stemmeken te vragen,kijk eens in de poppekens van mijn ogen;ze zijn zo lief Meneer, Mevrouw ,en je zult zien hoeveel ik van je hou.
Zondag 8 januari 2006
de wondere wereld om ons geen
t voelt goed eens tussen die wonderbare schepping der natuur te leven,je te bezinnen,tot rust te komen , midden in die wonderbare wereld,schepping van de Heer.Zondag 8 januari 2006
dat bene k ik
Hopelijk mag k nog gezien worden , al moet ik t altijd zelve zeggen.ne goede zondag voor wie mij nu bezoekt Roger.Zaterdag 7 januari 2006
zo,dit is nu mijne stek waar ik mijn dagen, doorbreng als ik t huis ben.
Zaterdag 7 januari 2006
De moorderijen in dinant: FOTO BURGEMEESTER TIELEMANS)6(
Een tweede groep slachtoffers ,bestaande uit zoowat honderd burgers,onder welke de heer Jozeph Tielemans, burgemeester,de heeren Emile en Louis Tielemans, broeder en zoon van den burgemeester,werden ook naar de plaats der terechtstellingen geleid,in het zelfde veld, maar een weinig meer in de rechting van leuven.allen droegen de handen achter de rug gebonden,en zoo stevig dat eenigen zuchten van de pijn.ze moesten op de grond vernachten.Hoe het deze laatste verging,en met welk een afschuwelijk cynisme de Duitschers aan 't moorden waren ,lezen wij in de verklaring,die de heer Gaston Nys de onderzoekscommiesaris aflegde.De lezer oordeelde:"Den dag, waarop de Duitschers te Aarschot zijn aangekomen,werd ik rond 19 uur met mijn moeder aangehouden.Zij bonden onze handen op de rug met koperdraad en haalden het zoo aan,dat onze handgewrichten ingesneden waren en bloeden;wij werden in de groep van de burgemeester,van zijn zoon en zijn broeder,langs den Leuvenschen steenweg opgeleid;steeds geboeid,moesten wij op den rug gaan liggen, zodat wij geen enkele beweging konden doen:met ons hoofd moesten
wij den grond raken.s'Anderendaags,rond 6 uur ,werd besloten met de
terechtstellingen te beginnen;wij werden met de andere burgers-ongeveer een
hondertaal-gedwongen de terechtstelling van den burgemeester en van zijn
familie bij te wonen.Toen de officier bekend maakte,dat de burgemeester ,zijn
zoon en zijn broeder zouden gedood worden,bood de heer Claes van Huffel zijn leven in hun plaats aan en smeekte ,dat de burgemeester en zijn familie voor het welzijn der stad zouden mogen gespaard blijven."neen" antwoorde de officier,"wij moeten den burgemeester hebben."Dan stond den burgemeester rechten smeekte den officier zijn medeburgers te willen sparen;maar geen smeeking kon den Duitschen officier vermurwen;toen den burgemeester inzag,dat hij niets kon bekomen,vroeg hij ,dat zijn zoon zou mogen blijven leven om zijn moeder te troosten;met een grijnslach antwoorde de officier,dat hij den burgemeester,zijn zoon en zijn broeder moest hebben.Dan stond de jongen op,gevolgd door door zijn oom,en plaatste zich tussen zijn vader en zijn oom; op 10 meter afstand stelden 6 soldaten zich op,en terwijl de ongelukkigen een laatste vaarwel toestuurden,gaf de officier een teken met zijn degen;het geweervuur knetterde en de drie lichamen vielen zwaar op elkaar.
wordt vervolgd