belaagd

het Lievevrouwebeeldje stond op haar kast
zij had daarvan geen last
maar op een keer
bekeek zij het weer
het beeldje stond ineens niet meer vast

het was nog geen zes uur
maar zij was al vol vuur
ze begon te poetsen
en in haar kasten te snoetsen
ze kreeg reclamaties van haar buur

hij had veel geluk gehad
de vrouw die hij aanbad
was nu zijn lief
hij schreef haar een brief
maar zij draaide voor zijn ogen een rad

zij was gehandicapt
de oppasser werd betrapt
toen hij haar misbruikte
zij moest op haar buik
en over haar hoofd een kap

zij waren stout geweest
op het verjaardagsfeest
nu werden zij gestraft
moeder met veel geblaf
vader ging tekeer als een beest

hij zag bij haar het licht nog branden
en dacht : ik draag haar op handen
ik ga haar ten huwelijk vragen
waarom zou ik dat niet wagen ?
hij wist niet dat hij zijn vingers zou verbranden

hij was vol met vuur
maar op de lange duur
werd hem dat teveel
hij vroeg zijn deel
hij botste tegen een muur

zij vond hem onnoemlijk knap
en in zijn gezeldschap
vond zij zichzelf mooi
maar door haar geflikflooi
zette hij zich schrap

hij was maar een arme stakker
en werd onder de blote hemel wakker
verkleumd van de kou
er was iets dat hij wou
een brood van bij de bakker

hij was zo verliefd
en kreeg haar innig lief
maar toen hij haar vroeg
was hij niet goed genoeg
ze had hem daarmee gegrieft

zij had kwinkelende ogen
met alle kleuren van de regenbogen
zij had een heldere lach
er werd dan ook naar haar  getracht
ze had met iedereen mededogen

ze werden jarenlang gescheiden
elk van hen moest daar onder lijden
ze zijn terug bij elkaar
en houden zielsveel van mekaar
het duurde niet lang eer het  gerucht zich verspreidde

hij kon dat mooie meisje niet krijgen
toen begon hij haar te dreigen
het duurde niet lang
of hij zat in het gevang
ergens waar hij de hele dag moest zwijgen

zij was een bezige bij
altijd vrolijk en blij
hij was een luie vent
en deugde voor geen cent
maar dat nam ze erbij

hij had losse handjes
en scherpe tandjes
zij ging bij hem weg
en kwam bij een lieve man terecht
die had geen donkere kantjes

zij zat onder de pillen
die ze eigelijk niet zou willen
schoorvoetend liep ze door de gang
iedereen maakte haar bang
ze begon er van te trillen

de schaduwzijde begint
bij de geboorte van het kind
als het je 's nachts wakker maakt
en je bijna niet uit je bed geraakt
ook als je het bemind

ze droeg een een kleed van satijn
en hield van porto en wijn
ze hing zich vol met  juwelen
die wou ze met niemand delen
iedere dag was voor haar een festijn

zij brandde iedere dag een kaars
voor de rest lapte ze alles aan haar laars
ze deed alsof ze heilig was
maar deed iedereen om: de das
haar liefde was maar schaars