vrienden

ik heb gips rond mijn voet
en mijn voet moet
daarin veertien dagen verblijven
ik zal daar niet over gaan kijven
want ik heb goede moed

wat ben je nu met geld
het is de de gezondheid die telt
iedere dag gelukkig opstaan
en overal naartoe gaan
naar de stad of naar het veld

mijn pantoffels zijn zo zacht
en bovendien geven ze mij kracht
ik draag ze graag
ik ben dan niet zo traag
als ik naar bed moet in de nacht

die stoel is veel te hard
hij staat helemaal apart
hij staat in de hal
en bovenal
is hij helemaal zwart

hij beminde haar zo zeer
zijn hart ging telkens te keer
wat zou hij zonder haar beginnen
hij moest en zou haar beminnen
telkens weer

slaap nu maar zacht
zo midden in de nacht
ik zal je in slaap kussen
je heel lief sussen
ik houd wel de wacht

zijn druipneus
was gekneusd
zijn neusleed
was het dat hem de das omdeed
al  was hij nog zo een reus

hij was zo eenzaam
dat hij tesaam
het leven wou delen
en al zijn goederen te verdelen
daarvoor was hij echt bekwaam

zij werkte zich krom
en ging het hoekje om
iedereen ging naar de begrafenis
dat was zeker en gewis
haar man hield zich dom

ik leef in het verleden
en niet in het heden
ik raap al mijn moed bij elkaar
wij maakten grapjes met mekaar
ik heb er veel onder geleden

ik heb buikpijn
het moet altijd iets zijn
ik heb dat niet graag
en zeker niet vandaag
want ik moet naar een festijn

het is een liedje uit vroeger jaren
een melodietje uit de puberjaren
toen de radio nog zelden speelde
dat ik hoorde toen ik mij verveelde
uit de tijd dat wij nog jong waren

de man van mijn dromen
moet ik nog tegenkomen
ik  was jaren getrouwd
maar hij bleef mij niet trouw
hij is een ander tegen gekomen

ik heb geen hart van zilver maar van goud
omdat ik  van mijn blogvrienden houd
als ze me komen bezoeken
spring naar alle hoeken
ook al is buiten zo koud

vrienden zijn er in je hart
ze brengen geen smart
met vrienden kun je alles delen
je zult je nooit vervelen
ze zijn heel apart

die oude meubels moesten weg
ze kwamen wel ergens terecht
met die oude stukken
zou het wel lukken
ze gaven ze aan de kringloopwinkel weg

de nagels van de teen
er was er geen
die ze zelf kon knippen
het kwam haar tot aan haar lippen
ze vroeg hulp meteen

laat ons allemaal samen leven
zonder van schrik te moeten beven
laat ons allemaal gelukkig zijn
zonder oorlog , zonder pijn
en nu en dan iets weggeven

in het aards paradijs
is het zoals op het paleis
men kan er eten wat men wil
het is het verspil
men gaat daarvoor tot in Parijs