geen oplossing

we moeten leven hier op aarde
leren aanvaarden
de mensen piekeren teveel
ieder krijgt zijn deel
het mag niet ontaarden

in hrt hemelbed
had zij erop gelet
dat de grordijnen dicht waren
om het kind te baren
haar man had alles klaargezet

ik had een droom
over een grote stroom
waarin ik werd meegesleurd
mijn kleren waren gescheurd
ik bad heel vroom

mijn gipsverband gaat er eraf
ik ben stilaan bekaf
van  dat gipsverband word ik moe
dat geef ik toe
ik ging langzamerhand bergaf

die poef is heel mals
ik gebruik hem op de bals
dan heb ik het naar mijn zin
er zit alleen maar vulsels in
dan ben ik uitgerust na de wals

wat het voorbije kleurde vervaagt soms traag
met geduld verbergen ze de oude laag
het pigment dat in de ziel zit
wordt nooit meer helder wit
het heden hebben we soms graag

elke morgen namen ze dezelfde trein
ze genoten over heel de de lijn
van hun samen zijn
toen het ontspoorde verdween de gein
eentje deed zich lelijk pijn

in haar glanzende ogen dacht hij de wereld te zien
haar uiterlijk gaf hij een acht op tien
een vuur van passie laaide hevig op
zij was mooier dan een levende pop
hij had medelijden met haar als ze grien

die kerel kan alle kanten op omdat hij goed leerde
tussen de vele wegen liggen haast ook de verkeerde
voor hem lag de wereld open
hij moest beginnen lopen
het was de ganse wereld die hij begeerde

zij was als het ware door de hemel gezonden
nog voor ze door hem werd gebonden
 bleek hij verbonden toen werd de liefde ontbonden
hij bleek  te aards gevonden
hij voelde zich met de hel verbonden

hij schrijft over afscheid  en sterven zonder inkt te sparen
niet zonder succes terwijl het de zijne waren
hij vult leegte met vele boeken
en blijft naar verhalen zoeken
het afscheid is anders dan kinderen baren

hij is een prachtige kerel
hij kan zingen als een merel
zijn liedjes gaan over de zon
en over hoe alles begon
hij is bekend over de hele wereld

hij kon het niet laten haar te slaan
zij dacht : het zal wel overgaan
maar op een dag nam zij de benen
en stampte eens goed tegen zijn schenen
nu kon hij alleen zijn mannetje staan

in de korenvelden
waar ze mekaar vertelden
dat ze elkaar graag zagen
begonnen ze zich af te vragen
hoe ze dat aan hun ouders melden

de lamp op de badkamer doet het niet
zodat je niets ziet
ik kan niet in de douche geraken
en ik mag me vandaag niet vuil maken
nu weet ik pas wat een lamp biedt

ik  schrijf niet altijd mooie gedichten
en trek dan lelijke gezichten
als ik begin te schrijven
en er niets op het papier blijft klijven
dan wil mijn gelaat maar niet oplichten

hij dronk teveel bier
en dat zie je van hier
zijn vrouw werd kwaad
en zegt dat ze bij hem weggaat
hij zegt: dat doet me plezier

die arme gebroken mensen
konden ze zich wel iets beters wensen
nadat hun dochter was vermoord
niemand hun kreten van ongeloof gehoord
men vond haar geboken lensen

op de weegschaal
maak ik veel kabaal
als ik een kilo ben bij gekomen
ik wil mij dan klaar stomen
zodat de weegschaal weer daalt