de verver

er is bijna geen verkeer op straat
want het is al laat
de auto 's snorren bijna niet meer voorbij
 want dat hoort erbij
was er maar geen lawaai zo laat op straat

ik streel iedere dag de foto van pake
bid voor ons zegt make
make vraagt om voor haar te bidden
zo  is pake nog in ons midden
dat strelen kan ik niet laten

er is nu bijna geen verkeer op straat
want het is nog niet zo laat
de kinderen gaan bijna naar school
want ze gaan niet op de de dool
ze weten waarom het gaat

met de kinderen zijn  er altijd problemen
ik moet er dat maar bijnemen
de kinderen doen soms rot
ik ga er aan kapot
ik moet soms hun ramen zemen

ik heb vandaag al stof geveegd
dat heeft me zwaar geweegd
de stof doek was nat
er was geen product dat er in zat
dat heeft veel moeite gepleegd

die miserie met mijn gips is voorbij
wat ben ik blij
ik ben bij de dokter geweest
hij is het die je geneest
maar de betaling komt erbij

ik denk veel aan pake
en ook aan make
ik strijk zijn foto iedere keer
wat kun je nog meer
ik ga graag naar make

zo midden in de nacht is er weinig verkeer
ik denk aan weleer
toen er nog weinig auto's waren
en we nog kind waren
toen zagen we bijna geen meer auto's meer

door omstandigheden
is er tot op heden
geen oplossing gevonden
voor de wonden
van het verleden

we moeten leven hier op aarde
leren aanvaarden
de mensen piekeren teveel
ieder krijgt zijn deel
het mag niet ontaarden

in hrt hemelbed
had zij erop gelet
dat de grordijnen dicht waren
om het kind te baren
haar man had alles klaargezet

ik had een droom
over een grote stroom
waarin ik werd meegesleurd
mijn kleren waren gescheurd
ik bad heel vroom

mijn gipsverband gaat er eraf
ik ben stilaan bekaf
van  dat gipsverband word ik moe
dat geef ik toe
ik ging langzamerhand bergaf

die poef is heel mals
ik gebruik hem op de bals
dan heb ik het naar mijn zin
er zit alleen maar vulsels in
dan ben ik uitgerust na de wals

wat het voorbije kleurde vervaagt soms traag
met geduld verbergen ze de oude laag
het pigment dat in de ziel zit
wordt nooit meer helder wit
het heden hebben we soms graag

elke morgen namen ze dezelfde trein
ze genoten over heel de de lijn
van hun samen zijn
toen het ontspoorde verdween de gein
eentje deed zich lelijk pijn

in haar glanzende ogen dacht hij de wereld te zien
haar uiterlijk gaf hij een acht op tien
een vuur van passie laaide hevig op
zij was mooier dan een levende pop
hij had medelijden met haar als ze grien

die kerel kan alle kanten op omdat hij goed leerde
tussen de vele wegen liggen haast ook de verkeerde
voor hem lag de wereld open
hij moest beginnen lopen
het was de ganse wereld die hij begeerde

zij was als het ware door de hemel gezonden
nog voor ze door hem werd gebonden
 bleek hij verbonden toen werd de liefde ontbonden
hij bleek  te aards gevonden
hij voelde zich met de hel verbonden