oppassen

in de vroege morgen
maakte zij zich zorgen
zij moest naar de schoonheidsspecialiste
waarvan ze wisten
dat die zich al dikwijls had verborgen

in ons paleis
het aardsparadijs
gingen ze dineren
en verschillende keren
gingen ze daarvoor tot in Parijs

hij wou niet klagen
hij kon het wel verdragen
dat zijn vrouw in het ziekenhuis lag
en omdat hij haar zo graag zag
zou hij wel zorg voor haar dragen

hij gaat zijn vele geld uitdelen
in al de delen
van de landen
waar kinderen stranden
die van de honger moeten gaan stelen

altijd dat gemis
omdat het er niet meer is
altijd dat getast
naar wat er eens was
altijd dat gezoek en altijd dat uitgevis

men voelt niet de pijnen
en die zullen ook niet verdwijnen
van mensen die hun kinderen moeten missen
men zal zich daar niet in vergissen
als die kinderen de zon nooit meer zullen zien schijnen

in de korenvelden
waar ze elkaar vertelden
dat ze mekaar graag zagen
begonnen ze zich af te vragen
hoe ze dat aan hun ouders zouden melden

prettige feestdagen
en durf het niet te wagen
om te gaan verhuizen
want dan zou ik jullie buizen
misschien wel voor de rechter dagen

mijn  nieuwe auto heeft al een bluts
die arme duts
iemand is vanachter op me ingereden
hij heeft me niet vermeden
ik was hem wel kwijt : mijn kluts

de verpleegkundigen moesten ze 5000euro per maand betalen
want wie zou het anders in zijn hoofd halen
om zieke mensen te verzorgen
om hen wat verlichting te bezorgen
de andere mensen zouden er van balen

ik zou het hem niet kwalijk nemen
dat hij mij zou meenemen
naar een hut in de bossen
we zouden daar kant gaan klossen
al was zijn hut maar een lemen

de zorgbehoevenden kloegen
en ze vroegen
meer oppas door de dag
en een hulp in de nacht
zodat ze de last niet alleen droegen

ondanks het verzet van de manifestanten
zullen er in alle landen
verschillen zijn tussen armen en rijken
de rijken zullen zich verder verrijken
en de armen moeten het doen met de restanten

ze deed niets anders dan verspillen
ze voldeed aan al haar grillen
maar op een dag
had zij eens goed nagedacht
zij zou niets meer willen

de keukenkasten zijn vuil
en op mijn hoofd staat een dikke buil
ik heb me aan een kastje gestoten
ik heb het maar vlug gesloten
ik weet toch dat ik daarvan niet huil

ik geef je een bloem
want je bent beroemd
ik geef je een roos
omdat je daarvan bloost
ik weet wel hoe je noemt

zij was zijn toeverlaat
iemand die altijd voor je klaarstaat
nu is ze er niet meer
en deze keer
was het het noodlot dat toeslaat

hij gaat vroeg naar  bed om te vergeten
maar hij kan niet slapen of eten
haar aanwezigheid is nog altijd rond hem
en hij zet daarop geen rem
hij is gewoon van haar bezeten