iedereen

hij deed niets anders dan haar bedreigen
hij zou haar wel ten onder krijgen
zij kon zich niet verweren
zij kon zich niet tegen hem keren
tot hij op een dag naar hierboven moest stijgen

door de jaren heen
was het of de liefde verdween
die haar altijd had omringd
tot het tot haar doordringt
dat een nieuwe liefde verscheen

in de pikdonkere nacht
vroeg hij haar zacht
of ze met hem wou trouwen
en veel van hem houwen
en ze viel van schrik in onmacht

hij had een zachte aard
en was het waard
dat hij een meisje vond
dat vlug ondervond
dat het gezellig was met hem aan de haard

hij zag haar staan
ze keek hem aan
en die stoere bonk
die nooit uitblonk
kreeg een goedbetaalde baan

hij was zo vals als een kat
en zo gevaarlijk als een rat
totdat hij de liefde vond
en terstond
zo zacht werd als een mat

hij drinkt teveel bier
en dat ziet van hier
zijn vrouw is kwaad
en zegt dat ze bij hem weggaat
hij zegt : doe me dat plezier

de geitenboer is kwaad
niemand geeft hem raad
de geiten willen niet meer eten
nu kan hij het wel vergeten
nu staat hij binnenkort op straat

de zon komt vandaag tevoorschijn
ze mag er weer eens bij zijn
iedereen is opgelucht
en slaakt een diepe zucht
nu doet de kou zo geen pijn

ik heb teveel gegeten de laatste dagen
dat kan mijn weegschaal niet verdragen
één kilo erbij
dat maakt me niet blij
maar ik mag nog niet klagen

datzelfde glas gebruikt hij een ganse week
hij denkt er niet aan dat hij microben kweekt
men moet hem dat maar eens afraden
hij moet zich iedere dag baden
voordat zijn gezondheid breekt

ik heb jeuk
ik lach me een breuk
ik kan niet aan mijn rug
de jeuk komt telkens terug
waar is toch die lat van beuk?

door omstandigheden gedwongen
had hij een rechtzaak afgedwongen
de rechter had beslist
en voor dat hij het wist
had hij zijn angst verdrongen

kon ik die sigaretten maar laten
dan zaten de anderen niet meer te blaten
die arme schapen
willen mij herschapen
het zou mij anders wel baten

die klok slaat om het uur
en op de lange duur
begint dat te vervelen
maar het kan de klok niets schelen
hij krijgt telkens weer zijn kuur

een boterham met gelei
maakte haar al blij
ze hoefde geen dure dingen
ze konden haar niet dwingen
om te eten al die brij

de trein was weer niet op tijd vertrokken
nochtans wou men reizigers lokken
die ergerden zich dood
ze kregen een hoofd als lood
nu zitten ze met de brokken

ik schrijf natuurlijk niet altijd mooie gedichten
ik trek dikwijls lelijke gezichten
als ik begin te schrijven
en er niets aan het papier blijft klijven
dan wil mijn gelaat maar niet oplichten