aan Didier

vandaag is het feest van de onnozele kinderen
die zijn goddank aan het verminderen
want die kinderen worden vermoord
en iedereen heeft hun geween gehoord
ze zullen nu niemand meer hinderen

ik schrijf altijd over waar gebeurde verhalen
die kan je wel vertalen
maar ik schrijf liever in het Nederlands
ook al woon ik niet in Nederland
ik leg dat wel uit aan de Walen

die foto van mijn kleindochter is zo mooi
waar ze een bal naar me toegooit
ze wil altijd met mij spelen
ik zal me bij haar nooit vervelen
ze speelt ook graag in het hooi

ik wil niet op die foto
ik wil eerst winnen de lotto
dan kan ik me chique aankleden
en afrekenen met mijn verleden
zei de mooie vrouw tegen Otto

hij draaide de ganse tijd rond de pot
hij vond het zelf rot
hij moest verlof vragen
en zijn nood klagen
je mag niet naar huis zei de baas bot

in de sterren stond geschreven
dat jij nooit bij mij was gebleven
het kwam nog uit
jij ging lopen met een andere buit
nu kan ik je wel achter het behang kleven

onder de kerstboom lag een pakje
netjes verpakt in een zakje
iedereen was nieuwsgierig wat er in zat
misschien wel iets voor in bad
het was een hondenbakje

ik doe mijn best om alles netjes op te schrijven
ik kan maar niet van mijn blog afblijven
maar nu en dan laat ik een steek vallen
en hoop dan dat het niet zal opvallen
anders blijft het aan jullie klijven

hij raapte al zijn moed bij elkaar
en stapte blijgemoed naar haar
hij wou met haar naar zee
haar hondje mocht mee
hij kreeg het ook nog klaar

zij deed niets anders dan liegen
en iedereen bedriegen
zij had daarom geen vrienden
die kon zij niet vinden
iedereen mijdde haar zoals de vliegen

achter de tralies van zijn raam
voelde hij de blaam
die hij had opgelopen
omdat de overval was misgelopen
stond hij maar terug achter zijn kraam

ik heb vannacht gedroomd
van een grote dikke boom
die fluisterde tegen mij
kom erbij
ik voelde me daarna een beetje loom

inne minne meute
ik hou van leute
inne minne matte
ik hou van katten
ik ben geen seute

daar waar de deur altijd open stond
en je terstond
welkom voelde en mee mocht eten
dat zou je nooit vergeten
hoe gezellig je het er vond

als oudste van het gezin
was hij al van in het begin
verantwoordelijk voor heel de bende
en in al zijn ellende
was hij toch nog altijd goed gezind

hij  werd gepest op school
en ging op de dool
zijn ouders wisten eerst van niets
en hadden veel verdriet
toen hij zich in een kraakpand verschool

omdat ze niet tegen zijn leugens kon
en het spelletje steeds opnieuw begon
is ze bij  hem weggegaan
en begon aan een nieuw bestaan
ze nam alleen haar kleren mee en haar dekentje van dons

hij had liefdesverdriet
en hij wist niet
hoe hij daarmee om moest gaan 
en of iemand het wel zou verstaan
hij schreef daarover een lied

hij kon zijn oren niet geloven
toen ze hem wouden beloven
dat ze naar Parijs zouden gaan
en daar aan de Eifeltoren zouden staan
hij beklom liever die toren tot boven