Heel close

Hierna een foto van een jonge reebok (zie gewei) genomen vroeg in de morgen, dus nog bij halfdonker.

Aan damherten geen gebrek momenteel. Hierna nog een foto van die mooi gevlekte dieren.

Nog een foto van ee reegeit. Deze foto heb ik genomen met een grote zoomlens.

Laat je niet misleiden door de titel!

Het gaat hem hier niet over mooie vrouwen of meisjes, maar over het achterwerk van deze damherten

Leuke tekening toch?

Deze foto heb ik niet zelf gemaakt, maar mijn vrouw tijdens een wandeling met haar wandelvriendinnen.

Geef toe het is geen alledaags zicht: een paddenstoel die groeit binnen in een boomholte.

Damherten verplaatsen zich meestal in groep. Het kan zijn dat je er eens één tegen het lijf loopt, maar dan is dit meestal één die de groep om een of andere reden moeten verlaten heeft.

Op volgende foto anderhalf damhert. De bok liet zich gewillig fotograferen, maar de geit zette het op een lopen. Vandaar dit resultaat.

Amai wat een titel! Je vraagt je wellicht af, wat gaat hij ons nu weer wijsmaken?

Nee, ik ben bloedserieus. Op volgende twee afbeeldingen zie je het zilveren boomkussen.

Het is in feite een zwam en zou niet giftig zijn, maar er wordt ook aanbevolen hem niet op te eten

Oorspronkelijk is hij wit, maar hij verkleurt na een tijdje en barst dan open.

Nee ik heb ze niet zelf op dit infobord neergelegd, maar ik vond het mooie verzameling aan verschillende bladeren, vandaar dat ik deze foto nam.

Deze weigerde onze kant op te kijken en ik vraag me nu nog altijd af waar ze naar keek.

Ik heb me meermaals omgedraaid om te checken wie of wat haar aandacht opeiste, maar weet het nog steeds niet.

De damherten (uitheems) in het Raspaillebos zijn stilaan bezig de reeënpopulatie (inheems) uit het bos te jagen.

Ik zie de laatste tijd meer en meer damherten opduiken dan voorheen en zie maar sporadisch nog een ree of een koppel reeën.

Hierna het verhaal van de vos en de twee reeën.

Op een mistige dag zagen we twee reeën beneden de oversteek wagen en terwijl ik wou aanleggen om een foto te maken maakte plotseling een vos zijn opwachting.

Toen hij ons evenwel opmerkte maakte hij zich vliegensvlug uit de voeten (= lees poten ).

Deze schijnt zich af te vragen "wat komen jullie hier doen?".

Nee met de titel is er niks mis.

Ik had het gisteren nog over mistige toestanden en het feit dat het niet altijd evident is om dan mooie foto's te maken. Aan de reacties op mijn artikel heb ik begrepen dat niet elke fotograaf er zo licht overgaat en dat smaken dus verschillen en daar heb ik alle begrip voor.

Hierna dus een foto die ik eergisteren nam en die wellicht mooier had kunnen zijn mocht er niet zoveel nevel hebben gehangen.

Je hebt zo van die dagen dat de mist blijft hangen. Als fotograaf verfoei je dit, maar soms kan je er ook je voordeel uithalen.

Op de voorgrond een boom met stilaan rosse bladeren

en op de achtergrond de kerk van Onkerzele.

Volgende foto heb ik genomen in de afzink van de parking van het bos richting het natuurcentrum "de Helix". Aan bladeren geen gebrek.

Misschien kan ik deze foto aanwenden om mijn eerste aquarel te maken?

'k Moet toch eens beginnen.

Op volgende foto vind je een reegeit die bij de kapster is langs geweest en zich een nieuw kleurtje heeft laten aanmeten. Grapje natuurlijk.

De vacht van een ree die in het tussenseizoen mooi rosbruin is evolueert naar donkerbruin in het late najaar en de winter.

De kleur van de poep blijft wel behouden

Mannelijke damherten met hun gewei vind ik persoonlijk altijd een dankbaar onderwerp om te fotograferen.

De ene zijn gewei is imposanter dan deze van de andere en dit gaat samen met de leeftijd van het dier.

Zojuist terug van een wandeling in het Raspaillebos en het regent letterlijk en figuurlijk bladeren. Het is misschien moeilijk te zien op de foto, maar het is wel zo.

De wind zorgt ervoor dat de laatste bladeren van de bomen vallen.