Naar de inhoud

Rilatine - Concerta - Strattera - ADHD

Dokters dealen harddrugs en stellen een toxicomanie in bij kinderen om pedagogisch comfort af te kopen bij de omgeving van de kinderen.
seniorennet.beseniorennet.be

Een behandeling bij ADHD steunt op het dwangmatig psychotisch maken door chronisch hoge doses sterke psychotica toe te dienen.

Omdat men huivert van deze evidentie, verkoos de medische wetenschap, het werkingsmechanisme van deze psychotica als "onbekend" uit te roepen.

Wie dit mechanisme toch bekend maakt, en stelt dat psychotica het zenuwstelsel verwoesten, is daardoor niet wetenschappelijk bezig!

Veilige antidepressiva, veilige ADHD-medicatie

 


Veilige antidepressiva, veilige ADHD-medicatie

 

bron : http://www.nieuwsbank.nl/inp/2007/11/17/G007.htm


FINSE SCHOOLSCHUTTER OOK AAN ANTIDEPRESSIVA

De onder invloed van antidepressiva gepleegde schoolschietpartijen hebben zich nu ook naar Europa verplaatst. De 18-jarige Finse schoolschutter Pekka-Eric Auvinen slikte antidepressiva toen hij 8 mensen vermoordde en er een dozijn verwondde voordat hij zelfmoord pleegde op de Jokela middelbare school. Antidepressiva kunnen geweld, agressie, zelfmoord, psychoses en manie veroorzaken.

Auvinen is daarmee de tiende schutter op een school die psychiatrische medicatie slikte. Hij sluit zich aan bij bekende namen als Eric Harris, Kip Kinkel en Jeff Weise. Het aantal slachtoffers van de 10 meest recente schietpatrijen op scholen is hiermee opgelopen tot 39 doden en 84 gewonden.

Het gebruik van antidepressiva heeft naar schatting al geleid tot 63.000 zelfmoorden wereldwijd. Het publiek is nauwelijks op de hoogte van deze bijwerkingen van antidepressiva, terwijl patiënten die agressief worden of zelfmoord plegen in psychiatrische inrichtingen een dagelijkse realiteit zijn.
 
Een overzicht van 10 schietpartijen op scholen onder invloed van psychiatrische medicatie:

* Springfield, Orgeon – 21 mei 1998: De vijftienjarige Kip Kinkel vermoordde zijn ouders en schoot op zijn school twee medestudenten dood en verwondde er 22. Kinkel gebruikte Prozac.

* Notus, Idaho – 16 april 1999: De vijftienjarige Shawn Cooper vuurde twee geweren af op school, hij miste zijn medestudenten op een haar na. Hij gebruikte een SSRI antidepressivum en Ritalin.

* Columbine, Colorado – 20 april 1999: De achtienjarige Eric Harris en zijn maatje Dylan Klebold vermoorddde 12 leerlingen en een leraar en verwondde 26 anderen voordat ze zelfmoord pleegden. Harris gebruikte het antidepressivum Luvox (Floxyfral).

* Conyers, Georgia – 20 mei 1999: De vijftienjarige T.J. Solomon werd behandeld met Ritalin toen hij het vuur opende op zijn klasgenoten en er zes verwondde.

* Williamsport, Pennsylvania – 7 maart 2000: De veertienjarige Elizabeth Bush gebruikte Prozac toen ze op haar klasgenootjes schoot. Er viel één gewonde.

* El Cajun, Californië – 22 maart 2001: De achtienjarige Jason Hoffman gebruikte de antidepressiva Celexa  (Cipramil,Sipralexa) en Effexor toen hij het vuur opende op zijn medeleerlingen, hij verwondde drie leerlingen en twee docenten op de Granite Hills middelbare school.

* Greenbush, New York – februari 2004: De zestienjarige Jon Romano liep zijn middelbare school binnen en begon te schieten met een geweer. De remedial teacher werd in zijn been geschoten. Romano gebruikte “medicijnen tegen depressie”.

* Red Lake, Minnesota – maart 2005: De zestienjarige Jeff Weise slikte Prozac. Hij schoot zijn grootouders dood en ging naar zijn school in het Red Lake Indianen Reservaat waar hij zeven studenten en een leraar dood schoot.

* Cleveland, Ohio – 10 oktober 2007: De veertienjarige Asa Coon rende door zijn school met een geweer in elke hand. Hij verwondde vier mensen voordat hij zelfmoord pleegde. Rechtbankverslagen tonen aan dat Coon in opdracht van de rechter gedwongen werd om Trazadone ( Trazolan)te slikken.


De volledige lijst staat op : https://ssristories.org

Even herinneren dat de nieuwe antidepressiva ( SSRI’s) amfetamineverwanten zijn en dat Rilatine, Concerta cocaïnestoffen zijn.

Iedereen in de maatschappij is ervan op de hoogte dat deze chemicaliën bewustzijnsveranderende middelen zijn, die therapeutisch worden gebruikt omdat ze een perceptie op de realiteit veranderen, maar die ook, omdat ze het zenuwstelsel verwoesten een controleverlies veroorzaken op het gedrag.

Maar zowel geneeskunde als Overheid zijn overtuigd  dat deze mineure nadelen helemaal niet opwegen tegen de formidabele voordelen (gigantische winsten en een zeer lucratieve zorgindustrie).

Bovendien is iedereen steeds blij dat men deze keer ook niet tot de slachtoffers behoort.

Ooit zal deze epidemie wel eens stoppen, als alle individuen, die de wondermedicatie niet zo goed verdragen zullen gedood zijn of zich zullen gezelfmoord hebben.

De rasveredeling  waar men nu mee bezig is, zal deze keer wel lukken.
Mengele en het derde Rijk kregen daarvoor onvoldoende de tijd.

Geneeskunde en Overheid staan er nu voor garant.

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

1 reactie op dit bericht

Truus18 november 2007 om 16:21

Raak of mis?

Het lijkt me een goede zaak om op de bijsluiter en verpakking van deze medicaties, nog een z.g. black box waarschuwing verplicht te stellen.
Namelijk:

Dit middel mag niet gebruikt worden in combnatie met wapens omdat het de schietbelustheid aanzienlijk kan bevorderen.

Omdat het ook al de concentratie zou moeten bevorderen, dwz kunstmatig focussen door
psychose is het dan vaak raak. Of eigenlijk helemaal mis afhankelijk van wat je als uitgangspunt neemt. Men moet zich realiseren dat de werkelijke daders van deze schietpartijen niet de schutters zelf zijn, maar de misdadigers, die hun geld zitten te tellen uit de verkoop, promotie en distibutie van deze geestontwrichtende pillen.

De bocht van 180 graden is genomen.

Nu schijnt vast te staan dat de stimulantia bij ADHD niets uitrichten.

Ze voegen geen stoffetjes toe, waarvan eerder dramatische tekorten bleken te bestaan.
Ze compenseren ook geen chemische onevenwichten in de hersentjes van kinderen.

Kortom de scheikundige eigenschappen waarop men zich scheen te baseren om een diagnose te stellen bestaan ofwel niet ofwel als ze zouden bestaan hebben, dan zitten we met het gebruik van harddrugs er compleet naast.
Meer zelfs, als die stoffetjes en die onevenwichten al zouden bestaan, dan zou na 20 jaar van intens onderzoek ernaar toch iets moeten gevonden zijn.

Die scheikundige eigenschappen, als mankementen, zouden erfelijk zijn.
Een stelling die ik graag geloof, want in elke familie worden eigenschappen overgedragen die er niet zijn.
De erfelijkheid van ADHD blijkt dus te kloppen, iedere generatie geeft de volgende generatie onvindbare stoffetjes door en ook onvindbare onevenwichten.
Ik hoorde zelfs een universiteitsprofessor op een spreekbeurt vurig die stelling verdedigen.
Universiteitsprofessoren kunnen immers passioneel praten over zaken die er niet zijn terwijl ze er eigenlijk wel hadden moeten zijn, en een dringende behandeling vereisen met medicatie onder een opiumwetgeving omdat een medicatie onder een opiumwetgeving meestal doet hallucineren en hallucineren is het bewijs dat stoffetjes worden toegevoegd die er niet waren en chemische balansen herstellen, die eerder verstoord waren.

Wat blijft uiteindelijk overeind als verklaring van een aandoening die uitgevonden werd om te kunnen cocaïne en amfetaminedoping legaliseren?

Dopaminetekorten?
Cocaïne of amfetamine zouden dopaminetekorten compenseren.
Maar waarom kreeg een SSRI of een SNRI dan een indicatie:ADHD?
Een SSRI voegt selectief
serotonine toe: quid met de dopamine?
Een SNRI voegt selectief
noradrenaline toe : quid met de dopamine?

De actieve metaboliet van Strattera is net dezelfde als die van Prozac.
Die actieve metaboliet van Prozac gedraagt zich als een SSRI als hij verpakt zit in een doosje met een Prozac-etiket erop.
Diezelfde chemische stof als actieve metaboliet van Strattera werd ‘omgedoopt’ tot een SNRI als men een Strattera-etiket op het doosje heeft geplakt.

Men springt nogal losjes om met stoffen die in het lichaam selectief kunnen toveren.
Immers, ik zwijg nog van de truken die werden aangewend om bij de introductie van Strattera die stof als een totaal nieuwe molecule voor te stellen.

Na de ontmaskering als een Prozac-stof heeft men er commercieel een ander ( dus:SNRI-) plaatje op geplakt.
Men wou de nieuwe molecule die eigenlijk een vermomde Prozac bleek, ook 6 tot 7 keer duurder gaan verkopen.
Vandaar dat het imago wat werd ‘aangepast’.

Zij die verlangen dat mensen veel geld uitgeven om het comfort van de omgeving te garanderen of om kinderen te drogeren worden wel met kluitjes in het riet gestuurd.
Dopaminetekorten aanvullen met stoffen die selectief helemaal iets anders uitrichten en zelfs niet eens aantonen dat methylfenidaat een dopamineheropnameremmer zou zijn.

Het grappige van die zaak is dan nog dat wereldwijd een medische wereld daarin trapt en dat men doodernstig die praatjes op universiteiten en aan het publiek gaat wijsmaken.
Iedereen is overvol van die wijsheid, want men waant zichzelf heel slim, terwijl eigenlijk de internationale literatuur aangeeft dat men het echte werkingsmechanisme niet eens kent.
Gewoon vergeten, want een vorige generatie kende die wel, maar die oude generatie is oud en telt niet meer mee.

Met die dopaminetheorie kennen we dus veel meer: zie eens hoe slim we wel zijn, over ADHD kennen we alles.
Dus bij ons moet je zijn: wij dealen legaal.
Het publiek gelooft ons, en de kindertjes zijn ziek en lijden aan tekorten en omdat we fabeltjes kunnen vertellen zijn we dokter en mogen we legaal harddrugs, stimulantia dealen bij kinderen.

De slimsten hadden zelfs gevonden dat Strattera een unexpected profit vertoonde, Strattera zou als een totaal nieuwe molecule ook goed bruikbaar zijn tegen bedwateren.
Maar de domme gans zou als universiteitsprofessor eigenlijk heel beschaamd moeten zijn, door niet te weten, dat de actieve metaboliet van Strattera een bijna identieke chemische formule bezat als de efedrine die vroeger tegen bedwateren werd gebruikt, maar die nu omwille van de gevaren ermee uit de handel is genomen.
De domme gans was in deze misschien een beetje slimmer geweest, als ze de stoffen zou kennen die men als aflaten van een farmaceutische industrie blindelings en zonder kennis heeft overgenomen.

Die industrie strooit met aflaten en geneesheren, universiteitsprofessoren geloven de dogma’s ervan.
Ze brengen geen windeieren op.
En wat telt bij geneesheren en universiteitsprofessoren?
De aflaten die geld opbrengen.
De gezondheid van kinderen lapt men aan de hielen, want daar zijn andere dokters voor en bovendien is het een vaststaand feit, dat de zorgindustrie ook een lucratieve bezigheid is geworden: natuurlijk ook voor dokters en de mekaar kennende apparatchicks.

Alleen: een wetenschappelijk kaartenhuisje crasht als een van de peilers een fundamentele onkunde blijkt te zijn.
Kennis kan die kaartenhuisjes moeiteloos aan.

Hoe zal men voortaan kindjes met ADHD medisch ziek verklaren?
Hoe zal men voortaan legaal harddrugs kunnen dealen voor gebruik als doping in de scholen?
Hoe zal men voortaan de pedagogische rust in de scholen garanderen als kinderen geen stoffetjes moeten toegevoegd worden, en alleen maar keiharde doping?
Hoe zal men voortaan de psychiatrie kunnen laten vollopen met psychotisch gemaakte monstertjes, omdat men dacht dat de nevenwerkingen van cocaïne of amfetaminedoping de symptomen waren van een epidemisch en uitgevonden ziekte?

Men maakte miljoenen zenuwstelsels kapot om nu te kunnen vaststellen: dat het eigenlijk niet hoefde.
WIR HABEN ES NICHT GEWUSST.
Volgende keer, beter, zeker?
Maar eerst het beroep van apotheker afschaffen?

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

ADHD-medicatie werkt niet !

Wat als nu blijkt dat ADHD geen ziekte zou zijn  en dus helemaal geen indicatie voor het instellen en het in stand houden van een toxicomanie met harddrugs?

Dan zijn juridisch gezien de dokters die zoiets wel voorschrijven omwille van alleen maar het pedagogisch comfort van de omgeving,  in overtreding met art. 3 van de wet van 21 februari 1921.

Deze wet behoedt de maatschappij ervoor dat medische beroepen een misbruik zouden maken van een soort ‘licence to kill’ om patiënten de psychiatrie of de dood in te jagen.

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

ADHD-medicatie werkt wel, althans als doping

Uit Het Laatste Nieuws van 12 november 2007

ADHD-medicatiewerktnietHLN12112007.jpg

En voor een keer ben ik het eens met de professor: die harddrugs werken wel.
En wat meer is , nu ben ik echt blij dat de professor eindelijk toegeeft dat men al die tijd de kinderen gedrogeerd heeft.

Ook Frank VDB, Maradonna, Pantani, Jimenez en anderen beleefden een wereld van verschil met cocaïnedoping.

Als men ooit die stoffen als doping  toch zal verbieden, zal blijken hoe plots de ganse aandoening zal verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Immers, de nevenwerkingen van chronisch harddruggebruik zorgden voor de symptomen waarbij dokters de ziekte in stand konden houden.
Psychotisch gedrag, of controleverlies over het gedrag, werden als de karakterstoornissen uitgelegd die typisch zouden zijn voor de aandoening.
Vandaar dat men neuroleptica omdoopte tot geneesmiddelen die de karakterstoornissen bij ADHD konden opvangen.
Terwijl men zorgvuldig vermeed om te stellen dat die antipsychotica werden toegediend om psychotisch gedrag door cocaïne of amfetaminedoping te corrigeren.

Ik voorspel dus het einde van ADHD als men de medicatie ervoor zal verbieden.
Immers, in 2005 maakte de Vlaamse gemeenschap het voor jonge sporters onmogelijk om zich nog te drogeren met ADHD-medicatie.
En wat bleek?  EEN ECHT MIRAKEL geschiedde : binnen de maand waren alle jonge sporters genezen van ADHD.

Ze zijn nu wel allemaal depressief geworden.
Ze slikken nu massaal SSRI's, amfetamineverwante stoffen, die niet eens op voor sporters verboden lijsten staan, zodat ze nu compleet legaal amfetamine-achtigen als basisdoping kunnen gebruiken.
Daar waar bij amfetamine doseringen van 5 tot 10 mg gebruikt werden, slikt men nu 20 tot 60mg SSRI's, waardoor men eenzelfde effect bereikt.

Misschien is die ganse heisa uit de VS eigenlijk een grote reclamestunt van het bedrijf Lilly, die Strattera, een vermomde Prozac, op de markt heeft.
Beide producten hebben dezelfde actieve metaboliet.
Prozac zou nu plots geen moorden en zelfmoorden meer veroorzaken, immers intussen zijn al de zwakken die daar niet zo goed bestand tegen waren, al begraven zeker?
Al blijf ik dagelijks het lijstje bekijken dat toch nog dagelijks aan het aanzwellen is :

https://ssristories.org

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

ADHD-medicatie werkt wel en heeft altijd gewerkt : als doping.

Een ADHD-diagnose is een diagnose om te drogeren.

Men stelt: dat voor veel patiënten die doping al een wereld van verschil heeft gemaakt.

Dat is zo.
Vraag het eens aan Frank VDB, aan Maradonna, aan Pantani, aan Jimenez.

Ook voor hen betekende cocaïnedoping een wereld van verschil.

Men stelt ook dat het verdwijnen van een hongergevoel ervoor zorgt dat groeistoornissen optreden.

Kleiner gewicht en kleinere gestalte zijn alleen de zichtbare groeistoornissen.

Maar de onzichtbare groeistoornissen zijn de botafbraak en een verminderde groei van hersencellen.
Is wel handig als je zoiets dan aan de (uitgevonden) ziekte kan gaan wijten. Vooral als dan de karakterstoornissen daardoor herkend worden als de symptomen van een ‘ziekte’.

Men, stelt nu dat ADHD-medicatie niet werkt.
ADHD-medicatie zijn psychotica: cocaïne en amfetamine maken psychotisch doordat ze het zenuwstelsel verwoesten.

De volgende stap in de wetenschappelijke ‘onthullingen’ zal gewag maken van de toeloop van chronisch psychotisch gemaakte ADHD-patiënten in de psychiatrie.

De bedrijven spelen daar nu reeds heel handig op in: Novartis promoot Leponex, Janssens Pharmaceutica promoot Risperdal en Lilly heeft Zyprexa in de aanbieding staan om de nevenwerkingen van respectievelijk Ritalin, Concerta of Strattera op te vangen.

Want deze laatste drie producten zorgen er in een eerste instantie voor dat ADHD-symptomen volgens DSM IV, nog versterkt worden en waardoor de dosering van wondermedicatie natuurlijk moet verhoogd worden.
Psychotica hoger doseren zorgt natuurlijk wel voor de gekende karakterstoornissen en vanaf dat moment staan de Leponex, Risperdal of de Zyprexa klaar.

Een volgende etappe is de tolerantie van de omgeving.
Wanneer noch deze cocktails, noch een gedragstherapie van radeloze therapeuten solaas brengen kiest men voor een psychiatrische opname.
In ons land zijn die opnamen de laatste vier jaar verzesvoudigd.
In de VS heeft momenteel 1 kind op de 2 onder de 10 jaar ‘onverklaarbare’ bipolaire stoornissen.

ADHD-medicatie werkt dus wel: er is een gigantische zorgindustrie mee opgebouwd en de kinderpsychiatrie is een knelpuntberoep geworden.

De wereld van verschil heet doping: maar dat mag voorlopig nog niemand weten, zelfs de geleerde kinderpsychiaters weten dit nog niet: die kennen alleen de prijs van dure consultaties en de lucratieve sponsoring van de bedrijven.
En zij die legaal doping dealen bij kinderen verdienen de allergrootste achting van de ganse maatschappij.

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Dokters gedragen zich schandelijk

ADHD-medicatie onder een opiumwetgeving? Sterk overdreven oordelen de dokters en zij kunnen het weten.

Dokters weten dat zij niet weten hoe cocaïne of amfetaminestoffen werken en wat zij daardoor wel weten is dat cocaïne of amfetamine veilig is voor de gebruikers.
Evidence based medicine noemt men dat soort geneeskunde.
In hun handen legt de maatschappij het volste vertrouwen over de gezondheid van ons en van onze kinderen, terwijl ze eigenlijk gewoon criminele dealers zijn geworden.
De hoogste tijd dat verantwoordelijken nu eens ingrijpen in dat soort van georganiseerde klantenbinding.
Het is nog steeds verboden om een toxicomanie in te stellen of in stand te houden.
Dokters dealen verboden stoffen op vraag van de omgeving van de kinderen en die vraag is dan de enige medische verantwoording die ze kunnen voorleggen.

DePers_ADHD-medicatie.jpg

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Omzichtig omspringen met het gebruik van antidepressiva? Vergeet het maar!

Deze tabel toont de verbruikte aantallen in 12 psychiatrische ziekenhuizen en 2 psychosociale centra verspreid over gans België en de vergeleken cijfers zijn : periode juli2005 tot juni2006 ( eerste kolom) en de periode juli2006 tot juni 2007 (tweede kolom).
De derde kolom toont het verschil in percent stijging of daling.

N06A ANTIDEPRESS.& REG.HUMEUR

1.249.211,00

1.293.045,00

3,5

N06AX05- Trazodone

283.011,00

281.922,00

-0,4

N06AB10-Sipralexa

160.389,00

154.642,00

-3,6

N05AN01-Lithiumzouten

125.788,00

129.588,00

3,0

N06AB05-Paroxetine (Seroxat)

134.175,00

123.766,00

-7,8

N06AX11- Remergon

105.111,00

118.729,00

13,0

N06AX16- Efexor

129.503,00

118.102,00

-8,8

N06AB06- Sertralin ( Serlain)

90.048,00

88.531,00

-1,7

N06AB03- Fluoxetine ( Prozac)

35.988,00

44.950,00

24,9

N06AX21- Cymbalta

4.158,00

34.490,00

729,5

N06AA09- Redomex, Tryptizol

25.795,00

27.687,00

7,3

N03AX09- Lambipol

5.213,00

26.894,00

415,9

N06AA16- Prothiaden

29.812,00

24.979,00

-16,2

N06AA04- Anafranil

20.523,00

22.504,00

9,7

N06AA10- Nortrilen

14.771,00

20.095,00

36,0

N06AX18- Edronax

21.573,00

19.216,00

-10,9

N06AB04- Citalopram (Cipramil)

16.017,00

14.429,00

-9,9

N06AX03- Lerivon

13.043,00

10.124,00

-22,4

N06AB08- Floxyfral

10.352,00

9.852,00

-4,8

N06AA02- Tofranil

10.274,00

8.624,00

-16,1

N06AG02- Aurorix

5.530,00

6.315,00

14,2

N06AA12- Sinequan

1.678,00

2.982,00

77,7

N06AA21- Ludiomil

3.617,00

1.949,00

-46,1

N06AF03- Nardelzine

1.861,00

1.803,00

-3,1

N06AX00- Sint-Janskruid

246,00

690,00

180,5

N06AA01- Pertofran

136,00

182,00

33,8

N06AA14- Dixeran

536,00

0,00

-100,0

N06AX09- Vivalan

63,00

0,00

-100,0

Helemaal bovenaan staat de cocaïnestof : Trazolan, en dan met een heel ruime voorsprong op de tweede ( bijna dubbel zoveel verbruikt).
Als antiroker product zal de cocaïne-stof, Champix bijgevolg Zyban (een amfetineproduct) heel snel overvleugen, want cocaïne scoort geneeskundig veel beter dan amfetamine.
SSRI’s (amfetaminemachtigen) bezetten dus de plaatsen 2 tot en met 9 , behalve dan plaats 3, die de Lithiumzouten zijn.
Lithium geeft een therapeutisch antidepressieve indruk, doordat de normale werking van een zenuwprikkelgeleiding in de war wordt gestuurd omdat de Lithium-ionen op het niveau van de semi-permeabele wand tussen axonen en dendrieten van de neuronen in competitie gaan met de K+ ionen.
Chemische antidepressie bereikt men dus meestal door het mechanisme van de elektrische prikkelgeleiding in het zenuwstelsel te verstoren, waarop een gevarenreflex ontstaat, die het dopingeffect verklaart.

Bemerk de grote stijging van de Prozac molecule.
(In deze grafiek worden ook de aantallen van de generische stoffen bij elkaar geteld).

Ook de grote inspanningen van het bedrijf Lilly in het psychiatrisch milieu leggen geen windeieren (Cymbalta: +729,5%)
Als Cymbalta ooit een niveau van verbruik als Prozac zal kennen en als daardoor ook de residuen opspoorbaar zullen zijn in de oppervlaktewateren, dan zal op Europees niveau een torenhoog probleem ontstaan.
Immers, de thiofeen in Cymbalta is een stof die op Europese lijsten staat van milieuschadelijke stoffen.
Ooit zullen depressieven onder Cymbalta hun uitwerpselen in speciale containers moeten lozen.
Kafka zal blijven heersen.
Of hoe ridicuul de chemische antidepressie blijft evolueren.

En om het ridicuul te houden.
Wat mij het meest verbaast en dan ook weer niet is de +416% stijging van Lambipol.
Verbazing omdat Lambipol dezelfde scheikundige stof is als Lamictal, een stof die als een anti-epilepticum wordt voorgesteld.

Geen verbazing omdat die molecule er net als de phenylalkylamines over de sleutels beschikt om in de receptoren van de neuronen te dringen en om er daar een verwoestende werking te kunnen uitoefenen, met in een eerste instantie een heilzaam therapeutisch effect
Maar waarom , in godsnaam toch, gebruikt men diezelfde stof dan als een anti-epilepticum (Lamictal) terwijl zou moeten bekend zijn, dat de antidepressieve kwaliteit ervan berust op het mogelijk doen ontstaan van convulsies?

Het risico op convulsies is een bekende nevenwerking van stoffen die het zenuwstelsel op een irreversibele wijze verwoesten.
Of is ‘Vernichtung Lebensunwertes Lebens’ helemaal niet zo ridicuul als de ernstige psychiaters het ons willen doen geloven?

Gezien de kleine aantallen gebruikt, is een markante stijging van Sint-janskruid in dit overzicht verwaarloosbaar.

En tot slot nog deze bedenking.

Op 31 mei 2007 richtte de Minister van Sociale Voorzorg een consensusvergadering in met het oog op een meer oordeelkundig behandelen van depressies en met de bedoeling om de uitwassen van het off-label gebruik van de antidepressiva wetenschappelijk in te perken.
Er zijn dokters die SSRI’s voorschrijven in een behandeling van koude tenen, terwijl het gebruik van SSRI’s eigenlijk koude tenen zou kunnen doen ontstaan.
Na deze vergadering zou een jury aanbevelingen doen om het verbruik van die stoffen drastisch te kunnen inperken.

Op 27 juli 2007 verscheen een krantenbericht dat onafhankelijke studies over het gebruik en misbruik van antidepressiva eigenlijk overbodig zijn omdat niemand op de hoogte schijnt te zijn van hoe die stoffen eigenlijk wel werken.
Het probleem is dus van de baan.

De onbekende manier van werking is het label waarbij die stoffen als veilig worden gewaarmerkt.
Koude tenen worden nog kouder omdat de meeste SSRI's als sympaticomimetica werken, maar dat hoeft niemand te weten: het zou de verkoop ervan alleen maar schaden.

Bij sporters worden die SSRI’s voortaan als basisdoping gebruikt omdat ze amfetaminederivaten zijn, maar omdat men dat niet weet of niet wil weten, staan ze niet op de verboden dopinglijsten: het zou de verkoop ervan alleen maar schaden.

In testopstellingen van nieuwe SSRI’s worden de zelfmoorden ermee in de groep placebogebruikers ondergebracht, waardoor niet alleen de nieuwe maar ook de oudere SSRI’s bevrijd worden van de zelfmoordvloek die erop rustte.
Moesten SSRI’s nu echt wel meer zelfmoorden doen ontstaan zou zoiets alleen de verkoop maar schaden, en dat is niet goed voor het onderzoek naar nog meer veilige antidepressieve stoffen.

En niemand die er ooit aan gedacht heeft dat stoffen die het zenuwstelsel verwoesten eventueel ook eens een depressie zouden kunnen doen ontstaan.
Misschien een zinvol ideetje om dit eens te gaan onderwijzen in de cursus: biologische psychiatrie.

Al vermoed ik wel dat ze daarvan allemaal wel op de hoogte zijn: depressies en antidepressiva zijn heel erg lucratief geworden door de klantenbinding die men uiteindelijk: geneeskunde heeft genoemd.

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Verklaar jezelf niet tot slachtoffer

 Verklaar Jezelf niet tot Slachtoffer !

De geneeskunde leeft van het gegeven dat als mensen zich over iets ongerust maken, ze denken dat ze "ziek" zijn. Ze krijgen dan van de dokter te horen dat er niets aan de hand is en krijgen één of ander kalmeermiddeltje of iets om "beter te slapen".

Het psychologendom leeft van het gegeven dat mensen denken dat, als hen iets overkomt,ze "slachtoffer" zijn en dat ze "getraumatiseerd" zijn, dat ze lijden aan Post-Traumatische Stress Stoornis (PTSD in het Engels,D van 'disorder').
De media praten ons aan dat als er ergens een bom ontploft, we "getraumatiseerd" moeten zijn en dat we "slachtofferhulp" nodig hebben.
Valt je werkgever je lastig, dan ben je "slachtoffer" van seksueel misbruik en in plaats van hem een klap in zijn gezicht te geven, hoor jeje "trauma" te verwerken onder begeleiding van eenpsycholoog.
Wordt er ergens een kind vermoord, dan horen we als natie in haar geheel in "rouw" te zijn en moeten we het jammerlijk verlies "verwerken", wat dat woord ook moge betekenen.
Wat er ook gebeurt, we horen "depressief" te zijn en aan "verwerking" te doen.
Natuurlijk onder professionele begeleiding van psychologen en therapeuten, die op geen enkele manier kunnen bewijzen dat ze ons beter kunnen helpen dan een vriend of dan dat we dat zelf kunnen, zonder ons geld te moeten vergooien aan mensen die niet meer doen dan wat luisteren en af en toe glimlachen.
Kortom, knuffelthuis even je teddybeer en je bent meer geholpen dan door die schare van kwakzalvers.
Het is wetenschappelijk bewezen dat op 100 mensen met psychische problemen, 60 tot beterschap komt zonder enige hulp of tussenkomst en maar 15 op basis van zogenaamde "psychotherapie".
Het is bewezen dat psychotherapie alleen maar helpt omdat de psycholoog gewoon vriendelijk is. Nu: een warm lief gezicht kun je in een kroeg ook vinden en daar kost een pint 1euro 20cent: een psycholoog kost je minstens 25 euro.
En op Internet vind je zelfs gemakkelijk een lief gezicht gratis en voor niets. En terwijl je de kroeg verlaat met een blij gezicht, ga je bij de psycholoog buiten met gefronste wenkbrauwen en een bittere trek op je lippen.

Maak jezelf niet tot "slachtoffer". Het is een dwaze strategie!

Categorie: teksten: algemeen

E R I C R O S S E E L
http://ericrosseel.blogspot.com
* HEUREUX COMME AVEC UNE FEMME *
Netwerk Psychiatrie & Samenleving
http://psychiatrie.blogse.nl

Goethe in 1786: de wereld één groot hospitaal !?

Goethe maakte in de jaren 1780 volgende bemerking:
"Voor wat mezelf betreft, ik denk ook dat de mensheid het op termijn zal halen. Maar ik ben bang dat tegen dan de wereld omgevormd zal zijn tot één groot hospitaal waar iedereen andermans verpleegster is."

Categorie: citaten

E R I C R O S S E E L
http://ericrosseel.blogspot.com
* HEUREUX COMME AVEC UNE FEMME *
Netwerk Psychiatrie & Samenleving
http://psychiatrie.blogse.nl

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Begint het nu stilaan duidelijk te worden hoe harddrugs (ook medische) het zenuwstelsel verwoesten?

Care4Cure08112007.jpg

Ook de Mediwiet die men nu als minder schadelijk zal gaan voorstellen, als men er een geneesmiddel zal van maken.

Dit dan in navolging van de cocaïnestof die men als geneesmiddel aan de kinderen toedient.
En ook in navolging van de amfetamineachtigen die men aan depressieve patiënten toedient.

Nu blijven alleen de indolen nog over om er geneesmiddelen mee te maken: de LSD die zieke mensen zal genezen.
Zou de maatschappij echt zo ziek geweest zijn dat men eraan gedacht heeft ze te genezen door mensen tot zelfmoord te drijven, door patienten daden van zinloos geweld te laten uitrichten of door ze uiteindelijk de psychiatrie of de dood in te jagen.

Omdat ze als geneesmiddel worden gehypnotiseerd zouden al die stoffen geen controleverlies meer op het gedrag veroorzaken of  geen veranderde perceptie op de realiteit meer teweeg brengen.

Kortom, als geneesmiddel zouden al die harddrugs plots helemaal niet meer de neuronen in ons zenuwstelsel castreren.

Dat soort geneeskunde heeft inderdaad al een heel mooie naam gekregen : evidence based medicine.

We hoeven zelfs het werkingsmechanisme van die wondermedicatie niet meer te kennen.
Nu alleen nog zoveel mogelijk therapeutische indicaties ervoor uitvinden, die we dan zelfs off-label zo breed mogelijk kunnen toepassen.

Mochten enkelen toch een uitleg willen over wat in de bijdrage hierboven geschreven staat en over de manier waarop men chemische verwoestingen aanricht : http://www.megablunder.net/werking/

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Het zenuwstelsel verwoesten veroozaakt een dopingeffect

http://gezondheid.blog.nl/overgewicht/2007/10/30/anorexia-net-zo-verslavend-als-xtc

Anorexia net zo verslavend als xtc

30 Oktober 2007 21:50: Sonja Crielaard

Het lijkt mij dat je appels met peren vergelijkt: Franse onderzoekers beweren dat anorexia net zo verslavend is als xtc.

Uit proeven met muizen blijkt dat bij verhongering dezelfde hersencellen worden geactiveerd als bij xtc-gebruik.

Er blijkt grote gelijkenis te bestaan tussen het effect van MDMA, de werkzame stof in xtc, en CART, een neurotransmitter die in een hoge dosis aanwezig is in de hersenen van mensen die aan anorexia lijden.

Men ontdekte dit toen bleek dat MDMA de eetlust vermindert. Vervolgens gingen de onderzoekers bekijken wat er nog meer hetzelfde is als het gaat om anorexia en verslavingen.

Het onderzoek biedt volgens de wetenschappers nieuwe aanknopingspunten voor de behandeling van eetstoornissen.

In dit artikel wordt gesteld dat amfetaminedoping met XTC en anorexia in de hersenen dezelfde stoffetjes vrijstellen.

Het gaat hier over de neurotransmitter CART (Cocaïne Amfetamine Regulated Transcript).
Deze neurotransmitter ontstaat wanneer het zenuwstelsel aangeeft dat het zelf in gevaar is.

Als onvoldoende voeding wordt ingenomen, dan verhindert men een natuurlijke aanmaak van de natuurlijke phenylethylamines, die het zenuwstelsel nodig heeft om op een normale manier te werken.

Dat zenuwstelsel fungeert als een centrale computer en bij gevaar zal daarop gereageerd worden.

Onvoldoende voedselinname van waaruit energetische neurotransmitters zouden moeten aangemaakt worden, zal tot gevolg hebben dat het lichaam reageert met een fight or flight reactie : het gekende dopingeffect.

Hetzelfde gebeurt wanneer door schadelijke stoffen te laten inwerken op die neuronen, men die neuronen kapotmaakt.
Ook dat verwoesten van de neuronen zal een effect hebben,waardoor gereageerd wordt met een gevarenreactie.
Cocaïne, amfetamine en SSRI’s verwoesten de neuronen en doen daardoor bijgevolg eenzelfde dopingeffect ontstaan.

Als nu eens bij een proefopstelling van ratten men de beestjes dezelfde voeding zou geven, die men onze nieuwe jeugd toedient en zou nagaan of ook daarbij een grotere meting kan gebeuren van de CART neurotransmitter, dan vermoed ik dat we een grote stap vooruit zouden zetten bij de oorsprong van hetgeen men ADHD heeft genoemd.

Immers, sommige ‘nieuwe’ voedingsingredienten kunnen in een samenspel met te mijden voedingsupplementen (als katalysator) in het lichaam de synthese veroorzaken van ‘lichaamsvreemde’ phenylethylamines in plaats van de natuurlijke, zodat ze in plaats van dienstig te zijn als levensnoodzakelijk om het zenuwstelsel optimaal te laten fungeren, ze integendeel optreden als dopingstoffen die massaal grote delen van dat stelsel gaan vernietigen, waardoor dan de gekende gevarenreactie door dat zenuwstelsel wordt uitgelokt.

Vraag is daarbij of de karakterstoornissen die dan ontstaan, kunnen vergeleken worden met de symptomen die men gebruikt om ADHD vast te stellen.
Als dat zo zou zijn, dan begaat men toch een vreselijke megablunder, door bij ADHD stoffen toe te dienen, die het zenuwstelsel nog meer in gevaar gaan brengen.

Zelfs al zou een slechte of onaangepaste voeding geen oorzaak zijn van de symptomen waarmee men ADHD als diagnose stelt, dan nog blijft de vraag of het verwoesten van het zenuwstelsel met producten die het zenuwstelsel met een gevarenreactie doen reageren aangewezen is bij de behandeling van gelijk welke aandoening.
Immers de neuronen worden er onherstelbaar mee verwoest en zelfs bij een eventuele ‘neoplasticiteit’ blijft een gehandicapt zenuwstelsel achter, want de neuronen groeien opnieuw aan op een vervormde of mismaakte manier, waardoor een volledige controle over het gedrag ook onmogelijk is gemaakt.

En opnieuw mijn vraag aan geleerden en specialisten van het zenuwstelsel: ‘WELKE AANDOENING KAN MEN BEHANDELEN DOOR SYSTEMATISCH EN CHRONISCH NEURONEN MET PSYCHOTICA TE VERWOESTEN?”

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Een farmaceutische boodschap aan de bevolking

Dit zijn de stoffen die het zenuwstelsel verwoesten en die net als het alcoholgebruik op een korte termijn een therapeutisch effect schijnen te hebben.

1) Indolen (LSD en giftige paddestoelen)
2) Cannabinoiden (THC, Cannabis)
3) Piperidilbenzylaatesters ( cocaïne, methylphenidaat, mCPP, Trazolan, Champix)
4) Phenylalkylamines :
phenylmethylamine : Ketamine, SpecialK.
phenylethylamine : amfetamine, Dexedrine, Aderall, Pervitin, speed , Zyban, de vroegere eetlustremmers.
phenylpropylamine : Prozac, Strattera, SSRI's ( nieuwere antidepressiva)
phenylbutylamine : Silomat.

Het vernietigen van het zenuwtelsel veroorzaakt een dopingeffect, maar ook een veranderde perceptie op de realiteit en een controleverlies over het gedrag.
Zelfmoorden en zinloze vormen van geweld zijn niet zelden het resultaat van dat controleverlies.

Dit is daarom een farmaceutische boodschap aan de bevolking:

http://nl.youtube.com/watch?v=KgMovNmtRF0

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Ook zo eentje dat onbekend bleef omdat de commercie alleen poen wil pakken, door kinderen psychotisch te maken.

New Page 1

http://www.filoscoop.com/2005/3/adhd.htm

Nieuwe kijk op ADHD,
een hoopgevende ontwikkeling

door Katja Vogel

juni 2005
 

Vele duizenden kinderen in ons land gebruiken medicijnen ter bestrijding van een aandoening genaamd ADHD (Attention-Deficit Hyperactivity Disorder). Het betreft kinderen die vaak als overmatig actief worden beschouwd, reden waarom de afkorting ADHD in de volksmond wel wordt uitgelegd als "Altijd Druk Heel Druk".
De veelal toegepaste farmaceutische middelen geven geen blijvende verbetering en kunnen ernstige bijwerkingen hebben. Veel deskundigen pleiten daarom voor een andere, op het individu afgestemde benadering waarbij de werkelijke oorzaak van de ADHD-symptomen wordt opgespoord. Een hoopgevende ontwikkeling, omdat voor de gevonden werkelijke oorzaken vaak een therapie zonder schadelijke neveneffecten beschikbaar is.

Toenemend gebruik Ritalin

Een van de bekendste middelen tegen ADHD is Ritalin, de merknaam van de chemische stof methylfenidaat-hydrochloride. Dit middel, dat wegens de potentieel verslavende werking onder de Opiumwet valt, wordt wereldwijd steeds meer toegepast, en ook in ons land is het de laatste jaren op steeds grotere schaal voorgeschreven. Tegenwoordig wordt het per jaar naar schatting via de openbare apotheek circa 240.000 tot 250.000 keer verstrekt.

Het omvangrijke gebruik van farmaceutische middelen als Ritalin hangt samen met de gedachte dat ADHD een duidelijk gedefinieerde ziekte is die wordt veroorzaakt door een afwijking in de hersenen, bijvoorbeeld een "biochemische dysbalans" of een aangeboren erfelijk bepaalde kwaal. Deze veronderstelling heeft tot gevolg dat duizenden kinderen onnodig door het leven gaan met het idee dat ze aan een ongeneeslijke psychiatrische aandoening lijden.

Symptomencomplex

In zijn boek "The Ritalin Factbook" kwalificeert de arts Peter Breggin de opvatting dat ADHD het gevolg is van een verstoorde biochemische balans als volkomen onzin, bedoeld om het gebruik van farmaceutische drugs te rechtvaardigen.

Veelzeggend is ook dat de Reclame Code Commissie enkele jaren geleden een advertentie van de Hersenstichting, waarin werd beweerd dat ADHD een aangeboren hersenaandoening is, heeft afgekeurd omdat deze bewering niet kon worden bewezen en derhalve misleidend was.

Omdat ADHD geen nauwkeurig omschreven ziekte met een duidelijke oorzaak is, is het ook niet verwonderlijk dat deze aandoening niet door middel van objectief onderzoek kan worden aangetoond. Bij de diagnose wordt slechts gekeken naar de mate waarin bepaalde gedragssymptomen voorkomen, zo blijkt uit een rapport dat door de Gezondheidsraad werd uitgebracht. Het voornaamste diagnostische criterium is de score op twee lijsten met elk negen ongewenste gedragssymptomen. De diagnose ADHD wordt gesteld als van een bepaalde lijst tenminste zes symptomen gedurende minstens een half jaar aanwezig zijn. Daarbij is het oordeel of een symptoom bij een kind al dan niet aanwezig is sterk afhankelijk van de subjectieve opvattingen van de betreffende onderzoeker.

Geen genezende werking

Wat voor werking Ritalin precies heeft in de hersenen is niet bekend. Men weet slechts dat het de hersenstofwisseling zodanig beïnvloedt dat in veel gevallen de ADHD-symptomen worden onderdrukt. Het komt echter ook voor dat de verschijnselen juist erger worden, zo blijkt uit het rapport van de Gezondheidsraad.

Uit een publicatie in het blad "Archives of General Psychiatry" wordt duidelijk dat methylfenidaat effecten op de hersenen heeft die vergelijkbaar zijn met die van cocaïne. Bekend is dat op recept verkregen Ritalin soms clandestien als vervanger voor cocaïne wordt verhandeld en gebruikt.

Aangezien methylfenidaat, evenals andere bij ADHD toegepaste farmaceutische middelen, de werkelijke oorzaak van de kwaal niet aanpakt heeft het ook geen blijvende genezende werking en komen de symptomen terug als de medicatie wordt gestopt.

Dat desondanks bij ADHD-verschijnselen op grote schaal middelen zoals Ritalin worden gebruikt is extra zorgwekkend omdat het hierbij in de meeste gevallen gaat om kinderen, en zelfs steeds vaker om jonge kinderen.

Bijwerkingen

Ook wegens de vele mogelijke bijwerkingen is het verontrustend dat Ritalin zo veelvuldig wordt voorgeschreven. Zo blijkt uit gegevens van de fabrikant dat gebruik van het middel onder meer slapeloosheid, misselijkheid, braken, gebrekkige eetlust, groeivertraging, rusteloosheid, angstgevoelens, depressieve klachten, hoofdpijn en duizeligheid kan veroorzaken. Er is zelfs een risico dat hartklachten of psychotische verschijnselen ontstaan.

Kinderen die Ritalin gebruiken mogen daar echter niet plotseling mee stoppen. De dosering moet onder deskundige begeleiding langzaam worden afgebouwd, want als te plotseling wordt gestopt kunnen vervelende en zelfs gevaarlijke ontwenningsverschijnselen optreden.

Verschillende oorzaken

ADHD is niet een bepaalde ziekte maar een symptomencomplex, een reeks van vaak tezamen voorkomende ongewenst geachte verschijnselen. Dit betreft vooral overmatige activiteit, aandachtsproblemen en impulsief gedrag. Veelal gaat het daarbij om het extra sterk optreden van voor kinderen vrij normale hoedanigheden.

Dat ADHD-gedrag verschillende oorzaken kan hebben wordt benadrukt door de Amerikaanse arts Mary Ann Block, die zich heeft toegelegd op het speuren naar achterliggende oorzaken van ziektes en het zoveel mogelijk bevorderen van de normale zelfgenezende eigenschappen van het lichaam. Block werd arts nadat zij uit wanhoop over de gezondheidstoestand van haar dochter - die voor een chronische ziekte jarenlang werd behandeld met uiteenlopende medicijnen die geen verbetering maar wel ernstige bijwerkingen brachten - zelf op zoek ging naar een oplossing. Deze zoektocht leidde er uiteindelijk toe dat ze op 39-jarige leeftijd aan een opleiding tot arts begon.

Inmiddels heeft zij duizenden kinderen die op basis van de diagnose ADHD aanvankelijk farmaceutische middelen kregen onderzocht en zonder medische drugs behandeld. Tot de door haar vastgestelde oorzaken van de ADHD-symptomen behoorden onder meer allergieën en voedingstekorten.

Onderwijsproblemen

Ook constateerde Block dat in sommige gevallen de moeilijkheden samenhingen met een voor het betreffende kind ongeschikte manier van onderwijs. Omdat niet ieder kind hetzelfde is moet het onderwijs met de individuele capaciteiten van het kind rekening houden. Als dat niet gebeurt kan een kind lastig worden en ADHD-verschijnselen gaan vertonen.

Zo is het bijvoorbeeld van belang dat aan kinderen die heel energiek zijn passende mogelijkheden om hun energie uit te leven worden geboden. Volgens de Amerikaanse neuroloog Walker worden veel normale actieve kinderen ten onrechte als hyperactief beschouwd. Ze hebben gewoon veel energie en daar is niets mis mee.

Voedingsfactoren

Vaak blijken voedingsfactoren, zoals voedselovergevoeligheid of tekorten aan bepaalde voedingsstoffen, een rol te spelen bij ADHD. Dat er sprake kan zijn van voedselovergevoeligheid bleek bijvoorbeeld bij een onderzoek waarover in 2002 een artikel stond in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde. Daarbij kregen kinderen van 3 tot 7 jaar met ADHD-symptomen een speciaal dieet waaruit uiteenlopende stoffen die mogelijk overgevoeligheidsreacties kunnen veroorzaken waren weggelaten. Na twee weken waren de ADHD-symptomen bij de meeste kinderen duidelijk verminderd.

Een andere met de voeding verband houdende mogelijke oorzaak van ADHD is dat het kind van bepaalde voedingsstoffen niet genoeg naar binnen krijgt. Als de ADHD-verschijnselen het gevolg zijn van tekorten of verhoogde behoefte aan bepaalde voedingsstoffen dan kan door aanpassing van het dagelijkse menu en het gebruik van voedingssupplementen verbetering worden bereikt.  Tot de voedingsstoffen die een positieve uitwerking kunnen hebben behoren onder meer de mineralen magnesium, calcium en zink, vitamine B6 en onverzadigde vetzuren.

Betere voorlichting wenselijk

Hoewel het zoeken naar achterliggende oorzaken van ADHD meer moeite kost dan het voorschrijven van farmaceutische middelen als Ritalin, biedt nader onderzoek vaak wél de mogelijkheid tot een effectieve behandeling zonder schadelijke neveneffecten.

In sommige gevallen kan nader onderzoek leiden tot de conclusie dat de ADHD-symptomen door een aantoonbare lichamelijke afwijking worden veroorzaakt. Daarbij gaat het echter meestal niet om een hersenaandoening. Tot de meer zeldzame oorzaken van ADHD-gedrag die door de neuroloog Walker werden geconstateerd behoorden onder meer loodvergiftiging en een hartafwijking. Mary Ann Block constateerde ook schildklierproblemen als oorzaak van het symptomencomplex.

ADHD kan echter in veel gevallen goed worden behandeld door aanpassing van de voeding, de situatie en/of het onderwijs van het kind. Van het alleen maar op een patiënt plakken van een symptomen-etiket wordt men nauwelijks wijzer. Als dat etiket bovendien meestal aanleiding vormt voor een riskante, geen genezing brengende medicatie geeft dat toch wel te denken. Het wordt tijd dat er meer eerlijke voorlichting over ADHD komt.

De Mengeles van deze tijd maken zichzelf heel rijk, door drugs te dealen bij kinderen en door ze verboden toxicomanieën aan te smeren.
De Overheden laten begaan, omdat Overheden hopeloos corrupt zijn en in hun oeverloze domheid alleen maar willen afhankelijk zijn van de schone schijn van de collusie met een rijke harddrugsindustrie.

Zelfs in scholen worden kinderen gedrogeerd dat het een lieve lust is en de verantwoordelijke Ministers die weten natuurlijk van niets.
Tout va très bien , madame la marquise....

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

De geschiedenis van de ADHD-oplichterij en fraude.

1) Jaren vijftig : synthese en gebruik van een cocaïnevervanger ( methylphenidaat) als stimulans (doping).
Men kende het werkingsmechanisme, men kende de gevaren ervan, vandaar dat de stof onder een opiumwetgeving werd ondergebracht.
Vandaar ook : geen therapeutische toepassingen.

2) Jaren tachtig : een versoepelde wetgeving in de VS maakte dat bij FDA de regelgeving voor het in de handel brengen van nieuwe geneesmiddelen meer conform werd gemaakt aan hetgeen de farmaceutische bedrijven daarover hadden gewild.
Dit maakte een ‘staatsgreep’ mogelijk door die bedrijven in dat overheidsorgaan.
Intussen was de maatschappij al zodanig geëvolueerd dat taboes rond doping en hallucinogerende stoffen werden doorbroken en de bedrijven roken een nieuwe markt.
Voor methylphenidaat werd een therapeutische indicatie uitgevonden en het echte werkingsmechanisme werd ‘onbekend verklaard omwille van niet-commercieel bruikbaar.
Het gebruik als doping werd behouden, maar kreeg niet meteen een eerste of voornaamste klemtoon, maar de psychiaters die de therapeutische vondst bedachten hadden gevonden dat de (dwangmatig) psychotisch makende eigenschappen een grote toekomst lieten veronderstellen.

3) Eeuwwisseling : de therapeutische toepassing (ziekte ) neemt epidemische afmetingen aan, blijkt zelfs heel besmettelijk te zijn en men kreeg academische overheden zelfs zover ze te laten geloven dat de aandoening erfelijk is.
Immers, die erfelijkheid werd zelfs bevestigd door de vaststelling dat in China alle pasgeborenen over een formidabel talent konden beschikken om van bij hun geboorte al, heel vlot de Chinese taal aan te leren.
Ze hadden zoiets immers van hun ouders overgeërfd.
En als zelfs academici dat geloofden, geloofde dat ook een commerciële en een om naar ziekten snakkende maatschappij dat nog meer.

4) Vandaag : de bijwerkingen van ADHD-medicatie doen een nieuwe aandoening ontstaan : bipolaire stoornissen.

Het aantal psychiatrische opnamen ermee is in ons land verzesvoudigd in 4 jaar tijd en in de VS heeft 1 kind op 2 onder de 10 jaar ‘onverklaarbare’ bipolaire stoornissen.
Omdat die medicatie als heel veilig werd uitgeroepen, worden de sterfgevallen ermee bij ons niet eens meer gelinkt aan dopinggebruik, maar terwille van het succesverhaal werd een nieuw medisch begrip ten tonele gevoerd: de aangeboren hartziekten.
Men valt immers niet dood van de veilige medicatie, waarvan men om commerciële redenen het werkingsmechanisme voorgoed is vergeten.
Zelfs de psychotisch makende werking werd door de commerciële promotie van de bedrijven zodanig gemaskeerd dat men nu antipsychotica off-label aan de dokters gaat aanprijzen als geneesmiddelen tegen de karakterstoornissen die eigen zijn aan de aandoening ADHD.
Terwijl die antipsychotica eigenlijk moeten dienen om de nevenwerkingen van de gebruikte medicatie op te vangen.
Dat laatste is in de ogen van niets vermoedende dokters natuurlijk onzin, want hoe kan een wondermedicatie nu kinderen psychotisch maken.
Hun psychotische ouders waren immers al ziek, de kinderen hebben die ziekte geërfd, en nu moeten na de kinderen ook nog de ouders met psychotica ( amfetamine en cocaïne) behandeld worden.
Vandaar: er dreigt een heel groot tekort aan psychiaters, die harddrugs aan patiënten kunnen voorschrijven.
Want allemaal missen ze stoffetjes, die alleen maar met cocaïne of amfetamine kunnen opgevuld worden, en die alleen maar door psychiaters als diagnose kan gesteld worden.
Een moderne vorm van voodoo of zwarte kunst, tot medische wetenschap verheven.
Want niemand van die slimme dokters heeft ooit nog maar een dosering uitgevoerd van die fantoomstoffetjes.

5) Alleen de makers van deze hallucinogerende stoffen weten eigenlijk nog hoe een en ander in elkaar steekt, vandaar dat nu nieuwe stoffen op de markt worden gebracht, die niet onder een opiumwetgeving vallen.
Eerder in dit betoog wees ik op de staatsgreep, die midden de jaren 80 heeft plaats gehad op FDA.
Bedrijven konden nu in functie van hun eigen commerciële belangen zelf definiëren of en hoe producten heilzaam kunnen zijn voor de maatschappij en voor de wereld.

Omdat om statistische redenen de synthese van nieuwe amfetaminederivaten in die tijd uitgeput was, vond men dat het aanmaken van gelijkaardige derivaten met een kleinere affiniteit om de neuronen te verwoesten, een doorbraak kon betekenen in de harddrugs als wondermedicatie, als men maar voldoende hoog doseert.
Phenylpropylamines in de handel brengen, die voldoende hoog gedoseerd net op dezelfde manier zenuwcellen irreversibel kunnen uitschakelen, bleek een geniale vondst.

Op FDA bezette men de sleutelposities en toen de eerste nieuwe stoffen in de behandeling van depressies in de handel kwamen, leken ze in een eerste opzicht helemaal niet op amfetamines, vandaar dat een totaal nieuwe klasse werd uitgevonden en aangekondigd, de SSRI’s (men had ook al een nieuw verhaaltje klaar van de ontbrekende ‘stoffetjes’ die de nieuwe doping zouden herstellen), en FDA besliste dan ook meteen dat de nieuwe reeks helemaal niet onder een opiumwetgeving zou ondergebracht worden.

Ze waren geen amfetamines, tout court, al hadden ze wel eenzelfde werkingsmechanisme, maar dat mechanisme staat tot nu toe nog steeds als onbekend op de bijsluiters en in de internationale ‘wetenschappelijke’ literatuur.
Nieuw, zonder gevaar en de zelfmoorden ermee in de testopstellingen werden handig in de placebogroep ondergebracht.
Immers het woordje doping werd even handig verzwegen en de chemische formules zorgvuldig vaag gehouden.
Er brak toen een tijd aan waar kennis over dat soort moeilijke materie niet meer vereist was, voortaan heerste ‘evidence based medicine’.
De geneeskunde die mensen gelukkig maakt met de harddrugs, waarvan men zeker is dat ze werken.
Geneeskunde met de ijver van de dealers in het uitgaansmilieu.
Voor de rest : ‘werkingsmechanisme onbekend’ op de bijsluiters en zij die ooit een thesis moesten schrijven om ergens mee te promoveren, hadden het dan over stoffetjes die niemand scheen te kennen en ook over onevenwichten die ook niemand scheen te kunnen definiëren.
Vandaar: een echte wetenschap dus.
Toch voor psychiaters.

6) Uiteindelijk :
Methylphenidaat is nog steeds een cocaïnestof die valt onder een opiumwetgeving.
Zuiver chemisch gezien maakt de stof psychotisch en de effecten daarvan na chronisch gebruik zijn gekend (alhoewel in de geneeskunde, niet (h)erkend – evidence based ....).

Strattera (en Prozac, beiden met dezelfde actieve metaboliet) zijn SSRI’s, die omwille van de commercie niet als een amfetaminestof werden geklasseerd, maar die in de toegediende dosering net op dezelfde manier als amfetamine werkzaam zijn op het vlak van de vernietiging van de neuronen.
(Bemerk ook het gebruik van die stoffen door professionele sporters als basisdoping, een doping die zelfs niet op de verboden lijsten terug te vinden is.... wat voor een invloed hebben die farmaceutische bedrijven op de maatschappij en wat waren de uiteindelijke gevolgen van die staatsgreep op FDA midden de jaren 80) ?

Voorstanders van het gebruik van phenylpropylamines, (de SSRI’s) ( 3 koolstoffen tussen de phenyl en de amine, ipv 2 bij de amfetamines, de phenylethylamines) verdedigen het vrije gebruik van die stoffen, door een verminderde affiniteit op de neuronen, waardoor ze een verminderde schadelijkheid pleiten.

Maar waarom werd dan eind september 2007 een phenylBUTYLamine (4 koolstofatomen tussen phenyl en amine en een theoretisch nog veel kleinere affiniteit) ( Silomat) in een zeer lage dosering (40mg) uit de handel genomen, omwille van de ongevallen ermee?
En wat gebeurt er met de ongevallen die wereldwijd gemeld worden?

https://ssristories.org

Er gebeurt niets met die ongevallen, ze zijn de schuld van de wapenhandelaren.
En bij ons behoort het tot de privacy van elk persoon om zich door de geneeskunde te laten drogeren ( evidence based, weliswaar) zonder dat daaraan enige consequenties voor de maatschappij aan kunnen verbonden worden.

Wat meer is: de maatschappij heeft over de nevenwerkingen van die doping, die stilaan uit de hand begint te lopen, een totaal nieuwe en winstgevende medische industrie op poten gezet.

Geestelijke gezondheidszorg tiert nu welig en er wordt als nooit tevoren een zeer lucratieve handel mee gedreven.
Preventies en postventies brengen verschillende lagen van de bevolking en van belangenverengingen pakken geld op, zelfs al was het maar om mensen via internet te laten promotie maken voor de weldaden van de gebruikte harddrugs.
Iedereen verdient eraan, zelfs de Overheid schijnbaar, want corruptie en collusie tieren er welig.

Alleen 1 ding heel jammer : een jeugd die bipolaire stoornissen ontwikkelt omdat de ouders het sluimerend ook al zouden gehad hebben en het jammer genoeg niet op tijd door de geneeskunde van toen is herkend geweest omdat de geneeskunde van toen misschien nog wist dat het gebruik van harddrugs eigenlijk ook ... bipolaire stoornissen veroorzaakt.

Maar daar heeft de nieuwe evidence based medicine geen boodschap aan.

Gek zijn is gezond, luidt het bij de psychiaters en de Overheid, en zij zijn de enigen die zoiets dan ook wetenschappelijk kunnen aantonen, door te potserig te stellen: werkingsmechanisme onbekend.

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Frank VDB in de zevende dag.

En die stoorde zich dat Bart Dewever zich vragen stelde bij het motief racisme bij de veroordeling van VanThemsche.
Want hoe kan een blanke man een racist zijn als hij een blank kind doodschiet?

Ik denk dat Frank VDB het als een promotor voor het dealen van doping in de scholen het een beetje moeilijk heeft dat zou geopenbaard worden dat het chronisch toedienen van doping in de klassen een controleverlies op het gedrag doet ontstaan bij de leerlingen.
Bewijs daarvan is het feit dat velen ervan ook corrigerend met antipsychotica (neuroleptica) moeten bijbehandeld worden of zelfs in de psychiatrie terechtkomen en dat sommigen zich ook zelfmoorden.
Zie ook de andere dolle shootings vooral in de VS, onder invloed van het drogeren van de kinderen op scholen.
https://ssristories.org
Tijdens de laatste legislatuur waar een rode PS-minister de doping in de klassen zelfs door het RIZIV liet vergoeden, is het aantal psychiatrisch opgenomen leerlingen maar liefst verzesvoudigd.Nogal logisch dat een Minister van Onderwijs daar liever niet aan wil herinnerd worden en resoluut kiest voor het argument racisme.

Zelfs het woord seksisme (3 vrouwelijke slachtoffers) wil de rode Minister niet in de mond nemen, want aan de gedrogeerde kinderen in de klassen scheelt anders helemaal niets, ze moeten alleen beter presteren en door hun doping ook het pedagogisch comfort van de leerkrachten veilig stellen.
Daarmee pleziert de rode Minister ook de rode lerarenvakbonden.

Mijnheer de Minister Frank VDB, zelfs een hof van Beroep oordeelde dat het drogeren van kinderen in de klas niet slecht kan zijn, omdat het de prestaties van de kinderen verbetert (arrest nr224,Rep.Nr.2004/7081 van het Hof van Beroep te Antwerpen, zitting van 16/12/2004 (Jeugdkamer)), terwijl een ander arrest van een
ander hof van Beroep ook een andere Frank VDB veroordeelde tot een boete van 250.000 Euro omdat die met gelijkaardige doping niets anders deed dan ook maar zijn prestaties verbeteren.

Mijnheer de Minister, het zou U sieren als U in deze materie met kennis van zaken zou spreken en bij deze wil ik er U aan herinneren dat U mijn OpenBrief over het gebruik van doping in de klassen (14 september 2007) nog steeds niet heeft beantwoord.
Die brief laat ik daarom wel met opzet op mijn blog staan, totdat ik er ook het antwoord bij kan plaatsen.

https://blog.seniorennet.be/rilatine/archief.php?ID=443

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Zitstil en Balans orakelen: ADHD-medicatie is absoluut onontbeerlijk en vooral ... heel veilig.



 

FDA Directs ADHD Drug Manufacturers to Notify Patients about Cardiovascular Adverse Events and Psychiatric Adverse Events

The U.S. Food and Drug Administration (FDA) today directed the manufacturers of all drug products approved for the treatment of Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) to develop Patient Medication Guides to alert patients to possible cardiovascular risks and risks of adverse psychiatric symptoms associated with the medicines, and to advise them of precautions that can be taken.

"Medicines approved for the treatment of ADHD have real benefits for many patients but they may have serious risks as well," said Steven Galson, M.D., MPH, Director, Center for Drug Evaluation and Research (CDER). "In our ongoing commitment to strengthen drug safety, FDA is working closely with manufacturers of all ADHD medicines to include important information in the product labeling and in developing new Patient Medication Guides to better inform doctors and patients about these concerns."

.....

An FDA review of reports of serious cardiovascular adverse events in patients taking usual doses of ADHD products revealed reports of sudden death in patients with underlying serious heart problems or defects, and reports of stroke and heart attack in adults with certain risk factors.

Another FDA review of ADHD medicines revealed a slight increased risk for drug-related psychiatric adverse events, such as hearing voices, becoming suspicious for no reason, or becoming manic, even in patients who did not have previous psychiatric problems.

Deze boodschap kwam er op 21 februari 2007 op de officiële website van FDA ( Food and Drug Administration).

Nu worden Zitstil en Balans betaald om zoveel mogelijk kinderen en ook al volwassenen een toxicomanie met ADHD-medicatie aan te prijzen.

(Kinder)psychiaters die ooit werden opgeleid om psychotische patiënten naar behoren te proberen genezen worden nu door de belangenverenigingen aangespoord om patiëntjes en patiënten chronisch psychotisch te maken.

Geloof het of niet: ook regeringen vergoeden therapieën waarbij omwille van de druk door farmaceutische bedrijven en belangenverenigingen patiënten chronisch psychotisch worden gemaakt om aldus een zeer lucratieve markt van een dure zorgenverstrekking in stand te kunnen houden.

FDA waarschuwt dus sinds begin dit jaar dat ADHD-medicatie psychotisch maakt en dodelijk kan zijn.

Die wereldwijde mededeling bevatte twee heel belangrijke kenmerken:
- die mededeling was van wetenschappelijke aard, en
- die mededeling bevatte negatieve commerciële informatie over geneesmiddelen.

Het is al eeuwen een traditie in de medische evolutie dat negatieve commerciële informatie die op een wetenschappelijke manier wordt aangeboden, door gewoonweg iedereen in de sector wordt genegeerd.

Vandaar :
tot op heden weet niemand van de medische instanties dat ADHD-medicatie psychotisch maakt en dodelijk kan zijn.

Psychiaters en Overheid blijven kinderen en nu ook volwassenen met psychotica chronisch psychotisch maken zelfs met het risico dat die patiënten dit met hun leven kunnen bekopen.

Simpelweg omdat de mededeling van FDA 1) wetenschappelijk werd geformuleerd en 2) negatieve commerciële informatie bevatte.

Niettegenstaande de “DO NOT HARM-eed”, die iedereen ooit eens heeft gezworen, blijven dokters patiënten de psychiatrie en de dood injagen om puur commerciële redenen.
Ze worden daarbij ijverig ondersteund door Overheden als Sociale Zekerheid, Volksgezondheid en Onderwijs.

Overheid en geneeskunde zijn perfect op de hoogte ( of zouden dat moeten zijn) dat men in de maatschappij grote delen van de bevolking aan het elimineren is.

Zelf mocht ik ondervinden dat men huivert als hierbij vergelijkingen of zelfs maar verwijzingen worden gemaakt naar een vorig oorlogsverleden.

Op 14 september 2007 richtte ik een OpenBrief over het georganiseerde dopinggebruik aan de Minister van Onderwijs.

https://blog.seniorennet.be/rilatine/archief.php?ID=443

Maar als slaafse volgeling van Ria Vandenheuvel en de commercie blijft de excellentie STIL ZITTEN, antwoorden op die brief zou een vorm van hyperkinesie zijn en de (pedagogische) rust kunnen verstoren.
Immers ook CLB’ s zijn getraind door Overheid en de farmaceutische industrie om een schoolgaande jeugd met cocaïne en amfetaminedoping de psychiatrie of de dood in te jagen.

Zelfs een wetenschappelijke wereldwijde mededeling van FDA kan daar niets aan veranderen.

Vandaar opnieuw mijn verwijzing naar het Duitse nazi-regime: wat was er mis met de experimenten van Mengele en anderen als we nu moeten vaststellen dat Overheden en geneeskunde onderdanen en patiënten met chemicaliën (harddrugs van eenzelfde chemische groep) ook de psychiatrie of de dood aan het injagen zijn?

Waren de slachtoffers van Mengele ook niet ziek aan ook een ziekte die toen omwille van de tijdsgeest en "der Vernichtung Lebensunwertes Lebens" werd uitgevonden? Ziek omdat ze Jood waren? of zwakzinnig ? of zigeuner?
Gebruikte men toen ook niet de psychiaters om te selecteren wie naar de vernietigingskampen moest gestuurd worden?

Nu zijn de slachtoffers ziek omdat ze een pedagogisch comfort verstoren of moeilijk sommige saaie lesgevers kunnen volgen.
En die nieuwe ziekte heeft ook al een naam gekregen en wordt met dezelfde groep harddrugs behandeld als toen die aandoening in het Duitse Rijk.

Overheden zijn zelfs fier met de schoolresultaten van zij die de experimenten overleven, de slachtoffers evenwel van het succesbeleid komen in de psychiatrie terecht of vallen gewoon dood aan de wereldberoemde ‘aangeboren hartziekten’ of zelfmoorden ook redelijk frequent.
Maar zo frequent mag het eigenlijk niet genoemd worden, om de simpele reden: er zijn teveel kinderen en het grote aantal dat uit het gedrogeerde leven stapt komt doordat ze eigenlijk met te velen zijn.
Ze sterven of zelfmoorden dan heel gelukkig want de gebruikte cocaïne en amfetaminepreparaten werken heel sterk antidepressief.

Vandaar dat de exterminatie van de zwakken zeker niet door de doping kan komen, de doping die wij, nu zestig jaar na Mengele, gebruiken is veilig en absoluut gegarandeerd, die doping komt uit de pillendoosjes van de apothekers.

En net als zestig jaar geleden bestaat ook nu, noch voor Overheden, noch voor de geneeskunde, een FDA die voor de gevaren van deze experimenten zou kunnen waarschuwen.

Al moet gezegd worden dat Mengele veel te weinig tijd heeft gekregen.
Bijna zeker dat onze generatie nu wel een superras zal kunnen tot stand brengen.
Dus ook met de steun van Overheid en geneeskunde.

Na zestig jaar leerde de wijsheid ons dat we voortaan harddrugs als medicatie moeten aanprijzen, zoiets werkt altijd.
Net zoals we vandaag het uitroeien van de zwakken, het behandelen van een nieuwe ziekte hebben genoemd.

Triomf van de perceptie en de evidence based medicine...

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 22:30 Stuur door

Kinderpsychiaters er erger aan toe dan de kinderen zelf?

Kinderpsychiaters er erger aan toe dan de kinderen zelf?

Blijkens onderstaand artikel in de Artsenkrant zijn de kinderpsychiaters er blijkbaar erger aan toe dan onze kinderen zelf. De sukkels. Als je de klaagzang leest, krijg je de indruk datdie kinderpsychiaters veel meer geïnteresseerd zijn in geld dan inhet helpen van kinderen. Geld om dan die kinderen te herscheppen naar hun "beeld en gelijkenis". En dat geld dat die kinderpsychiaters dan gebruiken om zo snel mogelijk een villa in Brasschaat of in Knokke te kunnen kopen, kan natuurlijk niet gaan naar de aanpak van de maatschappelijke mistoestandendie er precies voor zorgen dat kinderen met psychische problemen opgezadeld worden. De kinderpsychiaters zullen vermoedelijk denken: "hoe meer kinderen met problemen, hoe beter wij die kinderen kunnen gebruiken om van de overheid geld af te luizen voor onze eigen bollenwinkel!"

Hier het bewuste artikel in de Artsenkrant:
Kinderpsychiatrie is oorlogsgeneeskunde


Er zijn in ons land 300 kinderpsychiaters te weinig, schreef Artsenkrant korte tijd geleden. Dr. Jan De Corte, die al jaren op twee kinderpsychiatrische diensten werkt, beaamt dat volmondig.
“De situatie is ronduit schrijnend”, getuigt hij. “Onze sector is er zowel in Vlaanderen als Wallonië enorm slecht aan toe”, steekt De Corte van wal. Hij werkt op K-diensten in Genk en Sint-Truiden en is bestuurslid van de Vlaamse Vereniging voor kinder- en jeugdpsychiatrie.
“Zowel residentieel als ambulant kampen we met ellenlange wachtlijsten. Maar we zijn met te weinig, en onze patiëntjes betogen niet…”

Stress

Er woedt een heuse disciplinestrijd in de sector, vertelt Dr. De Corte. “Toen vorig jaar in de pers gewag werd gemaakt van een tekort aan kinderpsychiaters, kwam er onmiddellijk reactie van de psychologen. Je moet alles niet zo psychiatriseren, ook tussen psychologen en huisartsen kunnen we goede resultaten behalen, klonk het. Allemaal goed en wel, maar die mensen zijn hier nog nooit eens een dag komen kijken hoe wij werken. De telefoon staat niet stil, meestal schrijnende gevallen, die wij niet verwerkt kunnen krijgen. Dit is echt oorlogsgeneeskunde, met alle stress vandien.

Te veel jongeren komen terecht in belendende sectoren, zoals geestelijke gezondheidszorg en bijzondere jeugdzorg, zegt De Corte. Uit onderzoek is gebleken dat de helft van die kinderen een psychiatrische problematiek vertonen, weet hij. “Ik zeg niet dat die allemaal in de psychiatrie moeten worden opgenomen. Maar het is wel zo dat een aantal van hen in hun hele ziekteverloop niet één keer door een kinderpsychiater worden gezien.”
Ook in de intensieve ambulante zorg zijn er gigantische wachtlijsten, zegt de Limburgse arts. “Daardoor wordt de diagnose van bv. autisme of een hechtingsstoornis vaak te laat gesteld, en zijn er dikwijls al serieuze complicaties. En dat is schandalig in een land als het onze.”
Op Vlaams noch op federaal niveau worden de kinderpsychiaters au sérieux genomen, betreurt Jan De Corte. Hoeft het dan te verwonderen dat iedereen zijn boeltje pakt naar Nederland? De situatie in ons land steekt schril af met de goed ondersteunde en georganiseerde werking in Nederland, zegt hij. “Kinderpsychiaters worden er veel beter betaald, en hebben een beter sociaal statuut. Bovendien werd de kinderpsychiatrie in Nederland een paar jaar geleden erkend als knelpuntberoep. Dat betekent dat buitenlanders die er gaan werken op 30% van hun inkomen geen belastingen hoeven te betalen.”

Volgens Dr. De Corte werken er momenteel zo’n 25 à 30 Vlaamse kinderpsychiaters in Nederland. De kinderpsychiaters hebben dringend nood aan een draagvlak. “Want dat hebben we duidelijk niet.
Iedereen doet integendeel duchtig mee aan de verkleutering van het vakgebied. Er mag op straat en in de pers gelijk wat worden verkondigd over kinderen en adhd, wij hebben gewoonweg de tijd niet om op dat emotionele debat te reageren.
Je moet eigenlijk getikt zijn om nog kinderpsychiater te willen worden, zegt Dr. De Corte. Er moeten nu jaarlijks in Vlaanderen minstens 12 nieuwe kinderpsychiaters worden opgeleid. “Maar daarmee blijven we gewoon in hetzelfde straatje voortsukkelen, als die nieuwkomers tenminste in België willen blijven.”

[Bron: Artsenkrant van vrijdag 19 oktober 2007]

Zijn die kinderpsychiaters niet een heel klein beetje VEEL hypocriet?

Terecht koppelt die dokter in twee zinnen het begrip verkleutering en adhd aan elkaar.
Zijn het immers niet die kinderpsychiaters die kinderen eerst met psychotica de controle over het gedrag doen verliezen, waardoor ze dan de symptomen doen ontstaan om aan de ouders fier te kunnen meedelen: zie je wel : dat kind is ongeneeslijk ziek aan ADHD en om de karakterstoornissen (zogezegd te wijten aan de ziekte, maar in realiteit omdat men chronisch psychotica toediende) te behandelen geven we antipsychotica erbij.

Op die manier creëerden de kinderpsychiaters een perpetuum mobile en nu maar klagen dat ze met te weinig zijn om nog meer kinderen te kunnen psychotisch maken.

De verkleutering wordt daarbij ten top gedreven door het non-statement van te weinig tijd.

Zou het hier niet gaan over ‘te weinig kennis’ in de plaats?
Kinderpsychiaters die zich er niet eens van bewust zijn dat ze kinderen chronisch dwangmatig psychotisch maken met psychotica die doping zijn.
Kinderpsychiaters die niet eens de werking van de medicatie kennen die onder een opiumwetgeving valt en dat ze toch maar gebruiken om bedrijven er heel rijk mee te maken en om het pedagogisch comfort van de gemeenschap te verzekeren, terwijl ze in hun achterhoofd houden dat ze er op lange termijn ook beter van worden ( klantenbinding).

Als ze nu eens zouden ophouden met zelf het kind uit te hangen en ermee ophouden om systematisch de nieuwe jeugd de psychiatrie in te jagen, dan zouden er ook geen 300 meer collega’s nodig zijn omdat het perpetuum mobile uit de hand dreigt te lopen en ze het op hun eentje niet meer kunnen in stand houden.
Zouden die verkleuterde dokters eigenlijk al de mededeling van 21 februari 2007 van FDA hebben gelezen, waarbij gesteld wordt dat ook zij de patiënten en de omgeving ervan moeten inlichten dat die medicatie psychotisch maakt en sterfgevallen veroorzaakt?

Kunnen die verkleuterde dokters eigenlijk een onderscheid maken tussen de symptomen van een uitgevonden aandoening en de nevenwerkingen van de doping die ze zelf toedienen om die aandoening te kunnen onderhouden?

Inderdaad, iedereen doet duchtig mee aan de verkleutering van het vakgebied.
Maar als apotheker is het een heel klein beetje mijn taak om aan dokters met een kleuterkennis over de werking van psychotica uit te leggen hoe die medicatie ( harddrugs) wel werkt.

http://www.megablunder.net/werking/

Men beging een megablunder van wereldformaat door 20 jaar geleden, die werking die wel gekend was om commerciële redenen plots wetenschappelijk als onbekend te verklaren.
Kennis hoeft voortaan niet meer: evidence based is nu het toverwoord.
Liefst zo weinig mogelijk kennen, en voor de begane blunders... daar zijn dan andere dokters voor!

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Medische onzin: e-consult

http://www.e-psychiater.nl/html/medicijnen/ssri.html

e-consultSSRI.jpgEen bijdrage met een gesponsorde tekst door de farmaceutische bedrijven.
Zo dit niet het geval zou zijn, dan blijkt alleszins een grote onkunde over de kennis van die geneesmiddelen.
Stel nu eens dat alles wat in die bijdrage staat waar zou zijn.

Hoe zou het dan komen dat men depressies ermee niet kan genezen en integendeel wel uitlokt?
Naarmate men meer en meer antidepressiva gebruikt, blijft het aantal depressies angstwekkend stijgen.
Hoe zou het dan komen dat men erdoor gaat zelfmoorden, al ontkent men dat?
Hoe zou het dan komen dat er onverklaarbaar zinloos geweld mee gebeurt?
Hoe zou het komen dat sporters SSRI’s slikken als basisdoping?
Hoe zou het komen dat bij wetenschappelijke opstellingen met drie verschillende diersoorten geen van de drie soorten een onderscheid ( door hun gedrag) konden maken tussen toegediende Strattera ( zelfde actieve metaboliet als Prozac), methamfetamine ( ICE) en cocaïne  (crack).

Like other stimulants, atomoxetine is believed to enhance alertness by altering norepinephrine activity in the frontal cortex and brainstem. Other behavioral effects include insomnia, anorexia, nervousness, suicidality, hostility, akathisia, and mania.
The fact that atomoxetine does not appear to enhance dopamine transmission in the striatum or the mesoaccumbens has encouraged some clinicians to suggest that atomoxetine is non-addictive.
However, it should be noted that rats, pigeons, and monkeys have failed to distinguish between atomoxetine and low doses of cocaine or methamphetamine on drug discrimination tasks.

Hoe zou het komen dat bij de bespreking van de werking van die geneesmiddelen men voorbijgaat aan de chemische verwantschap tussen de drie bovengenoemde stoffen, en ook voorbijgaat aan het feit dat Strattera en andere SSRI’s eigenlijk op een identiek dezelfde manier werkzaam zijn als de amfetamines.

(Veranderde perceptie op de realiteit, controleverlies over het gedrag en hallucineren simpelweg omdat men het zenuwstelsel verwoest).

Of kortom, waarom duidt men de SSRI’s hier niet aan als phenylpropylamines, die op eenzelfde manier antidepressief werken als de phenylethylamines ( amfetamines) ?

Hoe zou het komen dat men de neiging heeft om die phenylpropylamines een zwakkere werking toe te schrijven dan de amfetamines, waardoor men die  SSRI’s dan niet onder een opiumwetgeving heeft ondergebracht?
Terwijl men heel onlangs nog een zwakker phenylbutylamine ( Silomat) uit de handel heeft gehaald omwille van de ‘ongevallen’ ermee?

En dan die onzin over de heropnameremmers.
Prof.Dr.David Healy verklaarde ooit dat er in zijn buik meer serotonine zit dan in zijn hersenen.
En dat klopt dan ook nog.
Tekorten aan neurotransmitters zijn nog door niemand aangetoond. Die chemische fabeltjes zijn alleen uitgevonden om dat soort kwakkelverhalen te kunnen schrijven in e-consult.
Immers, in de wetenschappelijke literatuur en op de bijsluiters staat onveranderlijk hetzelfde: men kent het werkingsmechanisme niet of beter nog: men WIL het echte werkingsmechanisme niet bekend maken.
Commercieel loont het veel meer om het publiek chemische fabeltjes wijs te maken.

Hoe zou het anders komen dat eenzelfde actieve metaboliet (hetzelfde phenylpropylamine bij zowel Prozac als bij Strattera) tegelijk in het geval van Prozac selectief een serotonine heropname zou remmen en in het geval van Strattera dan weer selectief noradrenaline heropname zou remmen?

Gewoon omdat er een ander etiket op het doosje staat?
Het zijn slimme producten, die van Lilly.
Mensen kopen psychotica, vermomd de ene keer als antidepressiva of een andere keer als ADHD-medicatie, in een doosje met een ander etiket en gewag makend van andere stoffetjes als platte verkoopstechnieken.

Pure oplichterij, maar die goed is voor miljardenomzetten.
Oplichterij die nieuwe depressies doet ontstaan, volwassenen en kinderen psychotisch maakt.
Oplichterij die dokters in de geneeskunde een heel geleerd imago moeten geven, want ze gebruiken moeilijke woorden, terwijl de gewone mensen er niets van snappen.
Maar omdat ze dokters zijn, hoeven ze er eigenlijk ook zelf niets van te snappen, ze geloven de chemische fabeltjes die ze werden voorgelogen om commerciële redenen, en daarmee verzorgen ze een lippendienst voor hun broodheren.
Die broodheren beschouwen ze dan als de kenners van de geneesmiddelen, terwijl die in feite alleen maar de geneeskunde misbruiken en omkopen om reuzewinsten te maken met gelegaliseerde harddrugs.

De bedrijven zijn anders ook wel heel slim.

Zou het een toeval zijn dat een bedrijf als Lilly met psychotica als Prozac en Strattera patiënten door chronisch gebruik uiteindelijk aan de eigen Zyprexa kan helpen (duur antipsychoticum van dezelfde stal)?
Zou het ook een toeval zijn dat Janssens Pharmaceutica ( Johnson&Johnson) met een psychoticum als Concerta patiënten door chronisch gebruik uiteindelijk aan de eigen Risperdal kan helpen (duur antipsychoticum van dezelfde stal)?


Dokters die er niets over kennen, laten zich door de bedrijven als papegaaien gebruiken om medische onzin aan het publiek te verkopen.
Waarom houdt men mensen, medici en politiek verantwoordelijken opzettelijk dom over die nieuwe genotsmiddelen?

Denkt men waarlijk dat mensen, medici en politiek verantwoordelijken de echte werking van die stoffen niet zouden begrijpen?
Of mag men een en ander eigenlijk niet begrijpen?

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Een pareltje

New Page 1

Dit pareltje komt van een Vlaamse arbeidsgeneesheer.
edelhartkempeneers31102007.jpg

Heel mooi stukje.
Ook FDA is op de hoogte van deze toestand. In 2006 publiceerde een wetenschappelijke commissie daar dat 1 op de 2 kinderen jonger dan 10 jaar aan 'onverklaarbare' bipolaire stoornissen lijdt.
Eigenlijk is zoiets heel normaal, want om ADHD te behandelen dient men psychotica toe ( cocaïne en amfetaminestoffen).

Paul Janssens gebruikte vijftig jaar geleden ook psychotica om er de ratten psychotisch mee te maken, waarop hij dan zijn nieuwe antipsychotica kon gaan uittesten.
De geschiedenis herhaalt zich, al zou men nu nog een GAIA voor kinderen moeten uitvinden, eens benieuwd op wie men dan de psychotica gaat uittesten.

Johnson & Johnson mikt nu al op de volwassenen.
http://www.psycholoog.net/?p=1141

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Zonder dopinggebruik zijn we allemaal ziek !

Zonder dopinggebruik zijn we allemaal ziek ... binnenkort of misschien nu al.
Als je XTC gaat testen bij fuifnummers en de groepen indelen in XTC-krijgers en placebo-krijgers, dan zullen precies identiek dezelfde resultaten bekomen worden als in het bewuste artikel.
Zelfs als je ADHD-fuifnummers gaat behandelen in vergelijking met niet-ADHD-fuifnummers, die net als in de opstelling ook ofwel XTC ofwel placebo zullen krijgen,dan zal bij iedereen, ook de niet-ADHD-fuifnummers een merkbare verbetering in het gedrag ontstaan.
Zouden niet-ADHD-fuifnummers nu door XTC gebruik plots gaan ontdekken dat ze 'sluimerend' eigenlijk aan ADHD ziek zijn, omdat XTC ook hun gedrag verbetert, net als het dit bij ADHD-ers opeenzelfde manier doet?
Wedden dat alle fuifnummers binnen een zeer korte tijd allemaal een genetisch aangeboren ziekte zullen hebben?
Of hoe toon je op een wetenschapelijke manier aan de bevolking aan dat doping, verdorie toch bij iedereen helpt.
Ook bij Jimenez, Pantani, Frank VDB en de vele anderen, die er eigenlijk alleen maar hun prestaties mee wilden verbeteren.

Zouden volwassen ADHD-ers ook last hebben van een verminderd prestatievermogen?
Of was het hun omgeving alleen maar te doen om het pedagogisch comfort dat je met doping kunt afkopen?

In het reclamestukje wordt geen melding gemaakt van FDA die op 21 februari 2007 de bedrijven verplichtte om de gebruikers ervan in te lichten dat ADHD-medicatie psychotisch maakt en sterfgevallen kan veroorzaken.
Waarom staat over het psychotisch maken en de mogelijke sterfgevallen met Concerta niets in het reclamestukje?
Terwijl FDA die verplichting ook aan Johnson & Johnson expliciet heeft opgelegd.

Probleem is alleen : Concerta valt onder een opiumwetgeving en het instellen van een toxicomanie ermee is strafbaar door art 3, wet 24 februari 1921.
Omdat Concerta dan ook voorschrijfplichtig is mag daarvoor geen reclame worden gemaakt.
Lezen hier ook onderzoeksrechters of procureurs mee?
Of zijn ze allemaal geconcentreerd bezig om te onderzoeken hoe we helicopters van de gevangenissen kunnen weghouden?

Kleiduifschietende magistraten die oefenen om boeven te beletten te vluchten via de lucht, terwijl ze oogluikend een geneeskundige maffia de bevolking laten drogeren omdat ze te onnozel zijn om te begrijpen dat die maffia een bevolking aan het vergifitigen is, terwijl ze de wetgeving zouden moeten toepassen om hen dat te beletten.
Magistraten, slikken jullie kindertjes ook cocaïne en amfetamineproducten omdat ze het in de maatschappij nog beter zouden kunnen doen dan papa of mama die door hun beroep of hun status alleen maar mogen toekijken hoe een maatschappij begint te lijden aan uitgevonden ziekten, waarvoor dan verboden stoffen of doping moeten toegediend worden om een en ander in de 'juiste' banen te houden?

Bestaan er procureurs, zonder bindingen met invloedrijke farmaceutische bedrijven of medische beroepen?

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Evidence beest

New Page 1

Streken en kuren van het evidence beest

We kennen allemaal de enthousiaste verhalen van therapeuten, medicijnmannen, piskijkers, astrologen, homeopaten, iriscopisten, Jomanda en andere kwakzalvers over hun eigen kunsten, het succes van hun ‘therapie’ of de precisie van hun voorspellingen.
Erger nog: velen van ons geloven hen.
Zo bezien is het niet zo gek dat onderzoekers hebben geprobeerd therapieën en medicatie aan de strengst mogelijke onderzoekseisen te onderwerpen.

De gedachte is: laat eerst maar eens zien wat je waard bent in strikt gecontroleerd onderzoek (die vorm van onderzoek wordt aangeduid met de naam randomized controlled trials, kortweg: RCT’s). Dat is in een notendop de filosofie van evidence-based medicine, of ruimer evidence-based practice : alleen medicijnen, medische ingrepen en therapieën die hebben bewezen dat ze echt effect sorteren, komen als behandelingsoptie in aanmerking en worden vergoed.
We geloven de arts of therapeut niet meer op zijn mooie praatjes, we willen eerst harde bewijzen zien dat iets werkt. Ook mensen zoals ik, die niet weglopen met de onbuigzame en misschien wel ‘onmenselijke’ – d.w.z. niet voor mensen ontworpen – natuurwetenschappelijke onderzoeksmethoden, moeten toegeven dat enig wantrouwen tegenover al te menselijke goedgelovigheid op zijn plaats is.

So far so good.
Maar vervolgens is er iets misgegaan.
In de wetenschap waar die strenge wetenschappelijke methoden het eerst zijn toegepast, de farmacologie, is het meteen grondig fout gelopen.
Dat wil ik eerst laten zien. Vervolgens wil ik het hebben over de psychotherapie, de sector waarin ik werkzaam ben, zij het niet als therapeut. Ook daar mankeert nogal wat aan de schone schijn die de auteurs van het evidencebeest ons voorspiegelen.

Wie na het boek, ‘The constant gardener’ van John Le Carré (of de film) wil weten hoe het nu écht zit met de weldaden en vooral de misdaden van de farmaceutische industrie, moet David Healy lezen.

Zeker zo spannend. Hij onthult in zijn geschiedschrijving van de psychofarmacologie schokkende feiten, ook al zijn het geen moorden-met-voorbedachten-rade, zoals bij Le Carré.
Healy was in eerdere geschriften nog betrekkelijk mild in zijn oordeel, maar in zijn magnum opus (Healy, 2002) heeft hij geen goed woord meer over voor de ‘wetenschappelijke’ methoden van de farmaceutische industrie.
Kort samengevat: ooit werd de research gedaan door onafhankelijke onderzoekers, maar deze werden al spoedig vervangen door werknemers van het farmaceutische bedrijf zelf. Tegenwoordig worden vooraanstaande clinici ingehuurd om als schaamlap te dienen: zij tekenen voor onderzoeksverslagen die ze nooit gelezen, laat staan geschreven hebben.
Als lezer ben je geneigd dat relaas met een flinke schep zout te nemen, totdat je de noot opzoekt die bij deze alinea hoort: ‘Alle feiten in deze passage zijn gebaseerd op praktijken die ik niet alleen heb gezien, maar waaraan ik zelf heb deelgenomen’ (Healy, 2002, noot 100, p. 438).

Deze klokkenkluider heeft eerst zelf vuile handen gemaakt en is vervolgens met slaande deuren vertrokken om de wereld kond te doen van alles wat er vies en voos is aan de pillenindustrie. Zijn boeken, vooral "‘The creation of psychopharmacology’", hebben hun uitwerking niet gemist: hij heeft velen wakker geschud en de farmaceutische industrie staat in een kwaaiere reuk dan ooit tevoren.

Volgens Healy bestaat er bijvoorbeeld onderzoek ‘dat laat zien dat persoonlijkheidstrekken van patiënten voor 50 procent kunnen voorspellen hoe groot de kans is dat iemand reageert op antidepressiva (...) en ook op antipsychotica’ (Healy, 2002, p. 314).

Maar voor dat onderzoek heeft de farmaceutische industrie geen belangstelling: zij wil het toepassingsdomein van een middel niet inperken maar liefst zo omvangrijk mogelijk maken.
Dat veel te veel patiënten psychofarmaca krijgen toegediend, is al een ramp, maar dat wetenschappelijk onderzoek naar het verband tussen stoornissen, geneesmiddelen en persoonlijkheidsstructuren niet van de grond komt, is zo mogelijk nog erger.
RCT’s kunnen wel degelijk zo worden uitgevoerd dat eruit blijkt welk percentage patiënten naar alle waarschijnlijkheid een bepaalde farmacotherapie ‘heilzaam en aanvaardbaar’ zal vinden.
Maar zulk onderzoek wordt niet gedaan, stelt Healy vast en hij concludeert: ‘Als wetenschap wil zeggen dat we alle mogelijke gegevens over een verschijnsel verzamelen, dan is de moderne psychiatrie ondanks haar retoriek allesbehalve wetenschappelijk’ (Healy, 2002, p. 315).

Andere wanpraktijken die Healy constateert, zijn het meer dan één keer publiceren van positieve onderzoeksresultaten en het niet publiceren van negatieve resultaten.
Wanneer die niet-gepubliceerde resultaten worden meegeteld, blijkt de identiteit van de sponsor die het onderzoek subsidieert de beste voorspeller van het onderzoeksresultaat te zijn.
Als we Healy mogen geloven staan de zaken er in de psychiatrie beroerd voor: hij komt tot een vernietigend oordeel over de psychofarmacologie en de biologische psychiatrie. ‘
Voeg bij de niet-publicatie van onderzoeksgegevens het feit dat het distributienetwerk van deze door ghostwriters geschreven artikelen veel beter geolied is dan de reguliere wetenschappelijke kanalen voor de verspreiding van onafhankelijke onderzoeksresultaten en het wordt duidelijk in welke mate de informatiebeheersing een industriële aangelegenheid is geworden.

Waar de psychofarmacologische literatuur ooit het gezag uitstraalde van clinici die uit eigen waarneming wisten waarover zij het hadden, is aan het eind van de 20ste eeuw een steeds groter deel van de onderzoeksliteratuur verworden tot het psychiatrische equivalent van een Big Mac’ (Healy, 2002, pp. 310/11).
Kortom: geen wetenschap, maar reclameslogans, commercie en propaganda, onder meer om de ‘consument’ rijp te maken voor de acceptatie van een biologische psychiatrie.
Inmiddels zijn psychiatrische vakbladen dan ook verplicht om psychiaters en psychofarmacologen te vragen naar mogelijke belangenverstrengeling. ‘
Werkt u voor Eli Lilly?
Dan raden we de lezer aan uw betoog niet voor zoete koek te slikken!’ is de impliciete boodschap.

‘Maar is dit alleen een probleem bij farmacotherapie?’ vraagt Healy zich af.
Het is een retorische vraag en het antwoord luidt: Nee, het geldt ook voor de psychotherapie.
Ook daar staan grote financiële belangen op het spel, zij het nog niet van een ‘industrie’ als de farmaceutische, maar wel van specialistische verenigingen en beroepsgroepen.
Healy waarschuwt dan ook voor een al te simpele conclusie die de psychotherapie zou ontzien: ‘Oppervlakkige lezing van deze geschiedenis (van de psychofarmacologie, ml.) suggereert wellicht dat dit het probleem is: een wetenschap die is gecorrumpeerd door het bedrijfsleven (de farmaceutische industrie, nl.).
Maar het feit dat een soortgelijke dynamiek het domein van de psychotherapie heeft aangetast, waarschuwt tegen de al te gemakzuchtige aanvaarding van een dergelijke conclusie.’ (Healy, 2002, p. 332).

In de psychotherapie is de eis van evidence-based practice pas veel later gesteld dan in de psychofarmacologie.
Het zijn vooral de gedragstherapeuten geweest die voorop hebben gelopen bij effect(iviteits)onder zoek van hun therapie.
In 1953 joeg de overigens nogal omstreden psycholoog Hans Jürgen Eysenck in zijn boek ‘Uses and abuses of psychology’ de knuppel in het hoenderhok van psychologen, psychotherapeuten en vooral psychoanalytici (die toentertijd het psychotherapeutische landschap beheersten) door hen uit te dagen: het effect van psychotherapie zou volgens hem niet uitstijgen boven het ‘natuurlijke’ herstel dat patiënten laten zien die op een wachtlijst voor therapie staan.
De gedragstherapeuten waren de eersten die de knuppel oppakten. Zij wilden zich niet bij dit vonnis neerleggen, temeer omdat zij altijd al hadden gepretendeerd dat hun therapie wetenschappelijk het best was onderbouwd.
In de jaren ’70 toonden meta-analyses van Smith en Glass de gunstige effecten van psychotherapie aan en zij weerlegden daarmee de stelling van Eysenck. Toch bleef men in grote delen van de gezondheidszorg van mening dat psychologische therapieën voor bepaalde stoornissen ofwel domweg niet werkten of inferieur waren aan farmacotherapie.
In 1995 probeerde de Division 12 (Clinical psychology) task force on promotion and dissemination of psychological procedures van de American psychological association (APA) psychologische behandelingen te promoten door criteria te publiceren waarmee ‘empirisch ondersteunde’ therapieën voor bepaalde stoornissen kunnen worden vastgesteld.
Deze werkgroep kwam met achttien behandelingen waarvoor de empirische steun in RCT’s goed genoeg werd geacht.
De meeste daarvan waren vormen van cognitieve gedragstherapie (CGT). Het rapport leidde niet alleen tot herwaardering van en geestdrift voor psychologische therapieën, maar ook en vooral tot erg veel gekissebis.
Enerzijds vergrootte het de erkenning van aantoonbaar effectieve psychotherapieën onder het grote publiek, bij beleidsmakers en in opleidingsprogramma’s.
Anderzijds wonden veel psychotherapeuten zich op over het feit dat de werkgroep zijn aandacht exclusief had gericht op korte, geprotocolleerde therapieën en op specifieke therapie-effecten in plaats van op de gemeenschappelijke factoren. Bovendien was lang niet iedereen onder de indruk van het bewijsmateriaal dat de ‘taskforce’ aandroeg voor de superioriteit van de empirisch ondersteunde therapieën.

Een vooraanstaand criticus van bovengenoemde werkgroep en van de geselecteerde en gepropageerde ‘empirisch ondersteunde’ psychotherapieën is Drew Westen, duizendpoot, veelschrijver en psychoanalytisch georiënteerd therapeut en onderzoeker.
Hij schetst de situatie aan het begin van de 21e eeuw als volgt: ‘De therapieën die wij meta-analytisch hebben onderzocht, zijn bewezen even effectief als of effectiever dan farmacotherapieën, die het voordeel hadden dat de farmaceutische industrie miljarden dollars kon steken in onderzoek en marketing ervan.’
Maar dat is nog pas de helft van het verhaal: ‘Met uitzondering van CGT voor paniek herstelde de meerderheid van de patiënten in de therapieën voor alle stoornissen die we hebben onderzocht niet’ (Westen et al., 2004, p. 650).
Met andere woorden: kortdurende psychotherapieën doen de symptomen weliswaar snel afnemen, maar genezing of volledig herstel wordt niet bereikt.

De belangrijkste kritiek zal ik kort samenvatten.
Het voornaamste kritiekpunt is dat veel onderzoek een self-fulfilling prophecy is. We worden, al dan niet opzettelijk, bedrogen. In de eerste plaats bepaalt de therapievoorkeur van de onderzoekers welke behandeling(en) worden onderzocht.
Omdat de meeste onderzoekers CGT-minded zijn, is CGT de meest onderzochte therapie. Hierboven heb ik de CGT-stroming als geheel nog om haar onderzoeksijver geprezen, maar, in de tweede plaats, worden ook de onderzoeksresultaten in hoge mate bepaald door de therapievoorkeur van de onderzoekers. Het gaat hier om de veelbesproken, maar zelden verdisconteerde ‘loyaliteitseffecten’ (allegiance effects).
Lester Luborsky stelde in 1999 vast dat hij louter op grond van de therapievoorkeur van de onderzoeker(s) de uitkomsten van effectonderzoek waarin therapieën onderling op hun werkzaamheid werden vergeleken met vrij grote zekerheid kon voorspellen.
Onlangs deed Luborsky dat onderzoek nog eens over (Luborsky & Barrett, 2005) en het resultaat was identiek: als je weet wie het (effect)onderzoek doet, weet je ook wat eruit komt.
Zoiets zet al die harde-feitenpretenties (niet alleen van effectonderzoek trouwens) wel in een heel ander daglicht!

Hoe zetten onderzoekers de resultaten naar hun hand? Bijvoorbeeld door de succescijfers van hun therapie uit te drukken als percentage van het aantal patiënten dat de behandeling voltooit.
Afvallers (drop-outs, hier kom ik nog op terug) en potentiële deelnemers van het onderzoek die om allerlei redenen als niet-bruikbaar werden afgewezen, blijven buiten beschouwing. Dit flatteert de behandelresultaten van RCT’s enorm. Als de precieze aard van de succescijfers al in de publicatie wordt vermeld, dan nog kraait geen haan naar het hoe en waarom van zo veel afvallers.

Kwalijk is ook dat onderzoek dat geen significante uitkomsten oplevert, nauwelijks wordt gepubliceerd. Dat komt niet alleen omdat onderzoekers liever met positieve en spectaculaire resultaten op de proppen komen, maar ook omdat tijdschriftredacties vaak niet bereid zijn negatieve resultaten, die net zo informatief zijn als significante positieve uitkomsten, te publiceren. Daarom schetsen de uitkomsten van meta-analyses, voor zover het ongepubliceerde onderzoek buiten beschouwing blijft, systematisch een te rooskleurig beeld van de werkelijke situatie.

Er wordt in de psychotherapie enorm veel poeha gemaakt over wat de ene therapie van de andere onderscheidt, maar naar alle waarschijnlijkheid zijn de hoofdvormen van psychotherapie (cognitieve/gedragstherapeutische, cliëntgerichte/ experiëntiele en psychoanalytische/ psychodynamische) ongeveer even effectief, mits je het vooroordeel van de onderzoeker(s) neutraliseert. Toch zijn het vooral de ultrakorte cognitief- gedragstherapeutische behandelingen die de richtlijnen voor verschillende stoornissen domineren. Maar het is zacht gezegd lang niet zeker dat die korte, geprotocolleerde therapieën echt de beste therapieën zijn. Ik som kort wat redenen op waarom dat zelfs onwaarschijnlijk is:

1 Een protocol ontstaat als een min of meer toevallig tot stand gekomen, gestandaardiseerde versie van een behandeling en ‘veel van de procedurele details van een therapiepakket worden tijdens het schrijven van het behandelprotocol noodgedwongen beslist op niet-empirische gronden. Moeten sessies een of twee uur duren? Wekelijks of tweewekelijks? Individueel of groep? Totaal 20 sessies, of 12 of 16?’ (Haaga, 2004, p. 674). Die protocollering is nodig opdat de onderzoeker weet dat de therapeut doet wat hij wordt verondersteld te doen en dat alle aan het onderzoek deelnemende therapeuten hetzelfde doen. Wanneer een protocol ‘empirisch ondersteund’ is, betekent dat geenszins dat de specificaties ervan optimaal zijn (Haaga, 2004). Maar eenmaal effectief betoond, gaat het protocol een eigen leven leiden. Niemand twijfelt meer aan de (effectiviteit van de) ingrediënten van de therapie. Andere ingrediënten, die wellicht (nog) beter zijn, worden niet meer onderzocht.

2
RCT’s verhullen meer dan ze onthullen. Bij een gebleken effect weet je slechts dat de behandeling voor de proefgroep-als-geheel werkt. Je weet niet wat er precies genezend werkt en evenmin bij wie het effect optreedt en bij wie niet. Het is dus geenszins zeker dat de richtlijn de beste therapie voorschrijft voor een individu met al zijn persoonlijke kenmerken en eigenaardigheden.

3 De steekproef in een RCT is nooit klinisch representatief. Onderzocht worden steevast patiënten met één welomschreven stoornis- volgens-het-boekje (dat boekje is de DSM, de bijbel van de psychiatrische diagnoses). De selectie is erop gericht de homogeniteit van de diagnose te maximaliseren. Veel potentiële deelnemers aan het onderzoek vallen af, want de meeste patiënten hebben volgens de criteria van de DSM meer dan één stoornis. Als deze patiënten voor of tijdens het onderzoek ‘gedropt’ worden – men spreekt van drop-outs, vandaar –, dan vermindert dat de generaliseerbaarheid naar de doelgroep, want die is ‘zelden symptoomzuiver’. Bij dat droppen gaat het niet kinderachtig toe: ‘In de gemiddelde RCT (...) wordt tussen eenderde en tweederde deel van de patiënten die zich aanmelden, uitgesloten van behandeling, en de categorieën patiënten die worden uitgesloten, lijken vaak niet alleen representatiever maar zijn (…) ook therapieresistenter gebleken’ (Westen et al., 2004, p. 658). De onderzochte en ‘empirisch ondersteunde’ therapieën lijken dus vooral te zijn toegesneden op de niet of nauwelijks bestaande ideale patiënt.

4 De meeste richtlijntherapieën zijn domweg te kort voor een goed resultaat, want de meeste stoornissen laten zich niet in drie maanden genezen. RCT’s omvatten zelden follow-uponderzoek over een voldoende lange periode. Cognitieve gedragstherapie is tamelijk effectief als het gaat om onmiddellijke symptoomvermindering, maar het is niet zo dat de gemiddelde patiënt herstelt en hersteld blijft over langere tijd. De gerapporteerde resultaten betreffen de korte termijn en het is allesbehalve zeker dat ze gedurende langere perioden na het einde van de therapie overeind blijven.

5 In RCT’s wordt veel te weinig gebruikgemaakt van relevante controlegroepen. Meestal bestaat de controleconditie uit een wachtlijst of geen behandeling. Dat is de vergelijking die Eysenck in 1953 eiste voor fatsoenlijk effectonderzoek. Maar het is niet genoeg, want inmiddels is ten overvloede aangetoond dat eigenlijk alles wat onderzoekers gedurende tien of twintig sessies met patiënten doen en waarvan ze geloven dat het zal werken tot betere resultaten leidt dan experimentele condities die zijn bedoeld om niet te werken. ‘Het enige wat kan worden geconcludeerd uit zulk onderzoek is dat iets dat bedoeld is om effectief te zijn superieur is aan iets dat bedoeld is niet effectief te zijn’ (Westen et al., 2005, p. 428). Als je de effectiviteit van psychotherapie in het algemeen wilt bewijzen, dan kies je voor een zwakke controle: een wachtlijst of geen behandeling. Maar als je de werkzaamheid en de superioriteit van een specifieke psychotherapeutische aanpak wilt bewijzen, dan is een wachtlijst of ‘geen behandeling’ of zelfs treatment as usual een zwaktebod. Westen adviseert onderzoekers te stoppen met iedere vorm van placebocontrole die bedoeld is niet te werken. ‘Als het doel is evidence-based practice de weg te wijzen, zouden onderzoekers zich nog slechts moeten verlaten op twee typen controlecondities: (a) therapieën die worden uitgevoerd door ervaren clinici die proberen een zo goed mogelijk behandelresultaat te bereiken en die niet worden beperkt in de duur van de therapie door ofwel de onderzoekers ofwel subsidiënten, en (b) verschillende duren van dezelfde experimentele behandeling, waardoor niet alleen gecontroleerd wordt voor ‘therapievoorkeur’ (loyaliteit, allegiance) van de therapeut(en) en de onderzoeker(s), maar waardoor tevens empirische gegevens beschikbaar komen over de optimale therapieduur’ (Westen et al., 2005, p. 430).

De conclusie moet niet luiden: weg met alle randomized controlled trials. Maar RCT’s moeten niet langer opgevat worden als de enige vorm van onderzoek en misschien evenmin als ‘gouden standaard’. Daarvoor zijn ze te kwetsbaar gebleken voor misinterpretatie en misbruik. Er is in veel RCT’s gesjoemeld en de invloed van allegiance effects op onderzoeksresultaten is verontrustend groot gebleken. Westen stelt daarom voor in ieder onderzoeksteam ten minste één potentiële dwarsligger op te nemen: een aanhanger van een andere ‘therapieschool’ of, in het geval van psychofarmaca, een onderzoeker die niet werkt voor de desbetreffende pillenfabrikant. Maar het zou natuurlijk nog mooier zijn als de onderzoekssubsidiënten dit als voorwaarde voor financiële steun zouden stellen. De redacties van wetenschappelijke tijdschriften moeten ook veeleisender worden voor zij een onderzoeksverslag accepteren. Hetzelfde geldt voor instanties als de Amerikaanse Food and drug administration (FDA) of het Nederlandse College ter Beoordeling van Geneesmiddelen, die beslissen over de consequenties van het door de farmaceutische industrie uitgevoerde en gepresenteerde onderzoek, en daarmee over de vraag of een medicijn op de markt komt.
Wetenschap is een beetje de ideologie van onze tijd. Wat uit onderzoek blijkt, wordt als waarheid geaccepteerd. Ten onrechte (vaak). Vereist is dus: een kritische houding, en misschien zelfs regelrecht wantrouwen, tegenover de conclusies en verregaande pretenties van ‘wetenschappelijke’ theorieën en, vooral, onderzoek.

Max Lauteslager
Max Lauteslager is psycholoog en werkt voor de Stichting Tijdschrift voor Psychotherapie.
Correspondentieadres: maxlaut@xs4all.nl
De hier afgedrukte tekst is een sterk ingekorte versie van zijn artikel ‘Het evidence beest heeft kuren.
Gebruik en misbruik van EBP, RCT- en EST-methodologie’ in het Tijdschrift voor Psychotherapie, 32 (2006), 347-366.
Alle cursiveringen in citaten zijn van de auteur.

 

E R I C  R O S S E E L
http://ericrosseel.blogspot.com
* HEUREUX COMME AVEC UNE FEMME *
Netwerk Psychiatrie & Samenleving
http://psychiatrie.blogse.nl

Geschreven door Fernand Haesbrouck om 00:00 Stuur door

Meer van Rilatine - Concerta - Strattera - ADHD

↑ Terug naar de berichten