Na de uitzending van 17 februari 2008 van Canvas over het gebruik van ADHD-medicatie hebben de meeste kijkers onthouden dat het zwaartepunt van misbruik in de streek Roeselare, Ieper, Kortrijk zou liggen.
Als ‘hidden persuader’ zou daaruit kunnen afgeleid worden dat mijn acties tegen het dealen van legale harddrugs door de psychiatrie alleen maar een lokaal probleem zouden zijn.
Omdat ik toevallig ook in die streek woon, zou men kunnen afleiden dat overal elders geen misbruik bestaat en uit de samenstelling van het programma bleek dat een behandeling met harddrugs eerder sympathiek en maar een beetje gevaarlijk is te noemen, al hebben behandelende dokters gelukkig alles onder controle.

Die uitzending was eigenlijk bedoeld als een reactie op een en ander.
Na 12 november 2007, de dag dat alle kranten meldden dat ADHD-wetenschappers in de VS een bocht van 180° hadden genomen, en ADHD-medicatie als nutteloos bestempelden, werd door het farmaceutisch bedrijf een professor diensthoofd kinderpsychiatrie uitgestuurd om meteen op de voorpagina’s te verklaren, dat die wetenschappers het helemaal mis voorhadden.

Immers, al die jaren betekende het toedienen van cocaïne en amfetaminestoffen aan de kinderen voor hen een wereld van verschil.

Een statement dat natuurlijk ook iedereen kan maken, maar die door een prof uitgesproken met veel meer gewicht dan alleen maar een korrel zout moet genomen worden.
Doping slikken betekent immers voor iedereen een wereld van verschil.
Er zijn zelfs renners waarvoor een verwante chronische cocaïnedoping een ‘oneindige’ wereld van verschil heeft uitgemaakt. ( Pantani, Jimenez).

Na deze haakse bocht van de wetenschap, plande VRT een uitzending over ‘Het Rilatineschandaal’.
Ik ben in het bezit van een en ander en ook van documenten die aantonen dat even later VRT onder druk van de farmaceutische bedrijven en de universiteit het project wou schrappen.

("To protect the ADHD-market").

Heel impulsief publiceerde ik stukjes op mijn blog, tot grote woede van enkelen in de omgeving van de publieke omroep en niet in het minst ook van de bedrijven en universiteit.
Vandaar … noblesse oblige, moet men gedacht hebben en onder het waakzame oog van de grootste financieel belanghebbenden werd dan toch een uitzending op poten gezet om zoveel mogelijk de schade te beperken.
Het werd een ‘vriendelijke’ uitzending met de aandoening in een sympathieke rol.

En ja ... er werd gewezen op het feit dat er nevenwerkingen zijn.
Maar iedereen vermeed te stellen dat men ADHD behandelt met hoge doses van de sterkste psychotica die het zenuwstelsel verwoesten, waardoor uiteindelijk meestal met antipsychotica (Risperdal, Dipiperon) moet gecorrigeerd worden.
Daar zal het waakzame toezicht van de bedrijven en de universiteit wel voor iets hebben tussen gezeten, want officieel weten die instanties alleen maar dat het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie onbekend is.
Handig.

Ende boodschap kwam over dat de heisa rond het misbruik met de doping als doping en niet als medicatie, zich eigenlijk ‘maar’ situeerde in de ‘verre’ westhoek, “bachten de kuppe”, zeg maar…

Cijfers van IMS moesten dit aantonen als het ultieme bewijs.
IMS is een internationaal statistiekbureau dat ondermeer ook gegevens bijhoudt over het geneesmiddelenverbruik.
Aan de autoriteit van de instelling twijfelt niemand.
Maar wat blijkt?
Vandaag in mijn mailbox:

Beste heer Haesbrouck,

Er is de laatste tijd inderdaad het een en ander te doen over dit onderwerp. Ik begrijp dan ook uw betrokkenheid met het onderwerp.

IMS beschikt inderdaad over informatie, maar dient weliswaar haar objectiviteit te bewaren hetgeen de interpretatie van deze informatie betreft. Zoals u zelf vermeldt in uw e-mail wordt de informatie die in het Canvas -programma over Rilatine getoond wordt met IMS geassocieerd, dit terwijl IMS hen deze informatie nooit bezorgd heeft.

Na dit en enkele andere voorvallen wenst IMS er méér dan voorheen over te waken dat deze informatie enkel gebruikt wordt voor privé doeleinden, dus deze informatie niet te gebruiken voor externe communicatie of publicaties.

Mocht u ik op één of andere manier toch van dienst kunnen zijn, aarzel niet mij te contacteren,

Met vriendelijke groeten

Canvas baseerde zich in de uitzending op gegevens van IMS.
Nu blijkt dat Canvas geen cijfermateriaal heeft gekregen van IMS.
Waar haalde Canvas dan het cijfermateriaal waarmee men het publiek de indruk wou geven dat er met ADHD en met ADHD-medicatie niets mis mee zou zijn, behalve dan een beetje gevaarlijk, maar dokters houden het gevaar onder controle?
In tegenstelling tot wat men nu in de VS schijnt te verspreiden.

En dat eventuele misbruiken eigenlijk alleen maar een klein lokaal probleempje zouden zijn?
Totaal geen reden voor paniek dus.

De uitzending die eerder onder de druk van bedrijven en universiteit werd geschrapt, werd dan toch terug ‘opgevist’, maar dan onder het toeziend oog en de regie van bedrijven en universiteit.

En het cijfermateriaal dat een en ander moest aantonen kwam niet van IMS.
Vanwaar dan wel … Novartis?
Vanwaar dan wel … Professor dokter diensthoofd kinderpsychiatrie van de universiteit?
Vanwaar dan wel? Canvas? VRT? Toetsen jullie de gegevens, als journalist?

Geen VTM- of Humo-toestanden bij VRT verzekerde men mij om mij aan te sporen belastende info voor VRT van mijn blog te verwijderen.
Vandaar mijn titel nu: desinformatie, censuur en collusie.
Allemaal in het teken van het legale dealen van harddrugs om een bevolking en een nieuwe generatie op termijn dwangmatig dociel te maken.

In de VS loopt momenteel een wetsontwerp waarbij de zwangerschap als een medische stoornis zou moeten behandeld worden, met de gekende chemische onevenwichten die kindertjes van nu ook al hebben, onevenwichten die dan natuurlijk met de gevaarlijke antidepressiva zouden moeten behandeld worden.

De bestaande studies die aantonen dat het gebruik van psychotica bij depressies en ADHD ook botontkalking veroorzaakt, worden zorgvuldig ver weg van alle medische wetenschappelijke literatuur gehouden.
Het is bekend dat pasgeborenen ook dervingverschijnselen hebben, wanneer een moeder tijdens de zwangerschap psychotica gebruikte.
Ook zo met de groeistoornissen onder de vorm van botontkalking, die ook de moeder treft.
Van pasgeborenen met spontane beenderbreuken heeft niemand vooralsnog gehoord.
(Ikwel, natuurlijk, maar wie ben ik....en ja .... dan ook nog eens in Tilburg en in Amsterdam in dezelfde week, maar niemand weet dat nog.)

Het gebruik van de verwante psychotica bij ADHD zorgt ook voor 'minieme, zichtbare' groeistoornissen, zoals dat heet.
Iedereen is het daarover eens omdat je er niet naast kunt kijken.
Over de onzichtbare groeistoornissen (hersenletsels en botontkalking) zwijgt de wetenschappelijke geneeskunde: immers: werkingsmechanisme onbekend en gelukkig zijn daar dan andere dokters voor!

1966 – Het kan verkeren.

Vandaag schreef Sien deze tekst in mijn gastenboek:

Ik verwijs dus ook graag naar de blog van Sien, waarin dit stukje te lezen staat:

https://blog.seniorennet.be/vroeger/archief.php?ID=300

Met veel dank, want … mijn cursussen ben ik kwijt.
Gelukkig kan ik mij nog herinneren wat wij toen moesten kennen om te slagen.

Nu leert men studenten, dat men zelfs niet eens weet hoe die dingen werken.
Handig.
Die stoffen zijn zelfs niet meer gevaarlijk, integendeel, ze zijn levensnoodzakelijk om te ‘slagen’ in het leven.

En wat meer is: de emotionele losbandigheid, bewustzijnsdaling, hallucinaties, affectieve stormen met onrust, angst en woede enz. zijn nu de symptomen van de ziekte die werd uitgevonden om de wekamines te kunnen slijten.
En als het allemaal een beetje uit de hand loopt dan is daar het nieuwe begrip: ‘bipolair’.
Psychiatrie laat patiënten nu chemisch balanceren op psychotica en antipsychotica.

De boeken met de kennis van de professoren van toen noemt men nu: kwakkelverhalen en het verwijzen ernaartoe: sensatiezoekerij.

Nu dealen artsen harddrugs bij kinderen en volwassenen, zonder dat ze daarvoor enige medische verantwoording moeten voor geven, want die is er gewoon niet.

Statines betaalt men terug op basis van labonderzoeken, harddrugs dealen kan op een eenvoudige vraag van ouders, schooldirecties, vrienden of kennissen.
En omdat de patiënt niet eens medisch ziek kan verklaard worden, verklaart men toch psychiatrisch ziek op basis van de tolerantie van de omgeving van de patiënt.

Beseft de maatschappij eigenlijk wel dat in het wereldje van de psychiaters 30 maal zoveel onverklaarbare sterfgevallen voorkomen, dan in een normale omgeving?

En dat men door die psychiaters harddrugs te laten dealen, zonder dat ze zelfs een kennis hebben over de werking van die stoffen (“werkingsmechanisme onbekend” leert de internationale medische literatuur nu) , voedsel geeft aan hun opleiding waarbij ze alleen maar zorgen voor een ‘Vernichtung Lebensunwerten Lebens’?
(Dr. Karl Binding (advocatuur) en hoogleraar psychiatrie Alfred Hoche in 1920)

Want moest men dat werkingsmechanisme wel bekend maken, zoals het vroeger ooit bekend was, en het eigenlijk ook zo op de bijsluiters zou moeten vermelden, dan zou doodgewoon niemand zoiets aan de eigen kinderen willen geven.

Medische faculteiten worden nu gesponsord door de farmaceutische industrie en om commerciële redenen doceren medische faculteiten aan de nieuwe generaties medici, dat men niet meer weet hoe harddrugs zenuwstelsels kapot maken.

Als het absurde normaal wordt, dan is de totale waanzin niet ver meer af.

Niemand kan aantonen dat ADHD ontstaat door stoffetjestekorten of door chemische onbalansen.
Vandaar dat ADHD simpelweg de aandoening is van het spontaan zijn.

Het spontaan zijn behandelt de geneeskunde door dwangmatig psychotisch te maken, omdat alleen maar wetenschappelijk kan aangetoond worden dat er tekorten aan harddrugs bestaan. Iedereen heeft die tekorten, vandaar de steeds groter wordende markt nu ook bij volwassenen.

De harddrugs, die eigenlijk psychotica zijn, heeft men tot ADHD-medicijnen uitgeroepen omdat artsen die mogen dealen.
Immers, de Overheid heeft alle baat bij dwangmatig dociel gemaakte nieuwe generaties kiesvee.
Harddrugs maken in hoge doseringen het zenuwstelsel kapot.
Daarop reageert het lichaam met een gevarenreflex.

Nu net die gevarenreflex veroorzaakt een schijnbaar beter (minder spontaan) gedrag. Want met kapotte zenuwen zien we de dingen anders (hallucineren, wanen, maar ook… beter kunnen presteren) en verliezen we tevens een controle over het gedrag (tics, agressie, stijgende bloeddruk).

Hoe meer zenuwen worden kapotgemaakt, hoe meer al die gevarenreflexen voor toch storend gedrag gaan zorgen, waardoor artsen denken dat ADHD nog niet onder controle is en men meer pillen zal doen slikken. Uiteindelijk ontstaan dan die psychotische nevenwerkingen, die op de bijsluiter staan. Artsen moeten antipsychotica bijgeven, zogezegd om de ziekte te behandelen, terwijl men de patiënt met psychotisch makende harddrugs vakkundig wel goed ziek heeft gemaakt.

Echte ADHD-patiënten herken je aan zij die psychotisch werden gemaakt en dus danig veel psychotica innamen waardoor ze ook nog neuroleptica (Risperdal, Dipiperon, Zyprexa) erbij slikken.
Kinderen of volwassenen die alleen maar lage doses krijgen, krijgen die alleen maar om te drogeren zonder dat het echt vereist was om hun gedrag van spontaan naar psychotisch om te vormen.

Het grote verbruik van die medicatie komt doordat het chronisch toedienen van zelfs lage doses een gedrag doet ontstaan, die de uitvinders van de ziekte ook als de symptomen van ADHD hebben beschreven, waarmee artsen dan hun diagnose bevestigd zien en besluiten om hoger te doseren.

Immers, het college ter beoordeling van de geneesmiddelen merkte in 2005 al op (7 juli 2005) dat behandeling met de medicijnen vaak een verergering van ADHD doet ontstaan.
Diezelfde redenering gaat ook op voor de nieuwe antidepressiva. Precies dezelfde actieve stof van Prozac wordt in Strattera gebruikt om aan kinderen vier keer zo hoog gedoseerd toe te dienen.
Artsen weten immers dat psychotica massief moeten gebruikt worden om het spontaan zijn medisch te onderdrukken.
Stilaan begint men nu ook in de VS te waarschuwen voor de gevaren van legale harddrugs.

Datum: 14/03/2008 22:59

Zeer Geachte heer Haesbrouck, Beste Fernand,

Bedankt voor al uw goede werk.

Na het lezen van uw boek en onderstaande mail hebben wij genoeg energie gekregen om de druk van de school te weerstaan.
Mijn vrouw heeft Eye Q (visolieën) en Teener Multi (vitamines)gekocht.Mijn zoons slikken deze nu dagelijks.

Daarnaast heeft mijn zoon (10) een gedragscursus gevolgd.

Het stemt mij verheugd u te kunnen melden dat de leraar onlangs een compliment heeft gemaakt over mijn zoon inzake zijn betere (lees rustiger) gedrag.
Verder zijn bijna alle vakken verbeterd!. (behoudens spelling waaraan wellicht Dyslexie aan ten grondslag ligt).

Nu vinden wij hoge cijfers niet het belangrijkste maar wel dat wij onze zoon de beste start kunnen geven.
Uw publicatie heeft daar in grote mate in bijgedragen.

dus BEDANKT!

Desgewenst mag u deze recentie gebruiken.
Onder dankzegging voor al Uw moeite,

Met een vriendelijke groet,

R&A. D.

Fernand Haesbrouck

Sunday, October 07, 2007 10:24 AM
Subject:
mijn boek

Beste R,

Mijn boek kan besteld worden in elke boekhandel die klant is bij CentraalBoekhuis ( dus zeker alle grote boekhandels).

En wat de leraren betreft : U mag hen gerust hele delen van het boek laten lezen.
Er staat voldoende verantwoording in om ze te overtuigen.

Toon hen desnoods de cover ( zoals hier al afgebeeld).
Daarop staat schematisch op welke manier het zenuwstelsel dosis per dosis wordt kapotgemaakt.

Zelf ondervraag ik al gedurende meer dan 2 jaar alle zenuwartsen die ik ken met de vraag of ze mij een aandoening kunnen noemen, waarbij het zenuwstelsel op die manier moet kapot gemaakt worden om die aandoening te kunnen genezen.
Tot nu toe kon niemand antwoorden.

Verder is het zo , dat wanneer na een tijdlang chronisch medicatie werd toegediend, de symptomen die daardoor ontstaan( de nevenwerkingen van de psychotica), dat die nevenwerkingen dan uitgelegd worden als de karakterstoornissen die eigen zijn aan de "ziekte".

Vandaar dat dokters dan 'antipsychotica" ( de gekende neuroleptica) toedienen, niet eens wetende dat ze daarmee antipsychotica toedienen tegen de verwoestingen aangericht door chronisch psychoticagebruik.

Dit is een megablunder die heel veel geld opbrengt aan de medische industrie.
Maar intussen worden kinderen de verdoemenis ingejaagd.

Met vriendelijke groeten,

Fernand Haesbrouck

Datum 7/10/2007 10:14
Geachte heer Haesbrouck,

Bij mijn kind M. is geconstateerd dat hij ADHD heeft.
De school waar M. op zit zet ons als ouders onder druk het medicijn aan hem te laten verstrekken.
Ik heb getracht middels een ouder / kind cursus wat handvatten te krijgen en heb de cursus als leervol ervaren.
Toch heb ik een niet te verklaren weerstand tegen medicijnen.

Ik zag dat u een boek hebt geschreven

Hoe kan ik dat boek ontvangen?
Heeft u misschien wat tips hoe ik de vanzelfsprekendheid van de leraren kan weerleggen?

Ik hoop dat u mij enige tips wilt geven.

De vier bekende chemische groepen psychotica die allemaal dosis per dosis het zenuwstelsel verwoesten doen dit allemaal op eenzelfde scheikundige en fysiologische manier.

Vandaar ook dat na chronisch gebruik steeds met antipsychotica moet gecorrigeerd worden.

Gecastreerde neuronen veroorzaken een controleverlies op het gedrag, maar ook een veranderde perceptie op de realiteit, wat voor de commerciele medische industrie een therapeutische indicatie kan lijken.
Maar men houdt verborgen dat men de patienten ermee de psychiatrie of de dood injaagt.

Vroeg zich ooit al eens iemand af, waarom het woordje 'bipolair' nu plots zo populair is geworden?
Bipolair is de huidige medische kaskraker waarbij men patienten chemisch laat balanceren met psychotica en nog duurdere antipsychotica.

Het is vreselijk dat men het publiek nu met zelfmoorden of met een vergelijking van een onbehandelde diabetes gaat afdreigen wanneer men met dat soort geprostitueer  nu een vet inkomen  dreigt  te verliezen.
Ik gebruik hier opzettelijk het woord : farmahoer.
Na het beluisteren daarvan, zou ik graag horen of ik dit woord onterecht heb gebruikt.

Veel luistergenot!

Onder de titel ‘Koeler hoofd’ las men dat Zyban oververhittingverschijnselen zou uitstellen.
Men laat na om te beschrijven wat er gebeurt … na het uitstellen van de oververhitting.

Zyban is een amfetamine en BigPharma slaagde erin om de stof buiten de opiumwetgeving te houden.
Van alle amfetamines is bekend (cfr.XTC) dat ze tot een zeer hoge oververhitting van de lichaamstemperatuur kunnen leiden.

Van alle amfetamines is ook bekend hoe er meer sterfgevallen en zelfmoorden mee gebeuren.
In een vorige nieuwsbrief en in mijn boek komt het zelfmoordverhaal ermee met een schrijnend voorbeeld heel uitgebreid aan bod.
Omdat de amfetamines, net als de andere psychotica het zenuwstelsel verwoesten en daardoor een verminderde controle veroorzaken op het gedrag en een veranderde perceptie op de realiteit , worden ze niet alleen gebruikt als doping, maar ook als antidepressiva.

Nu net omdat Zyban berucht raakte omwille van de zelfmoorden ermee en men de commercie errond niet wil laten opdrogen, verscheen in België dezelfde stof in de handel onder een andere naam : Wellbutrin.

En nog veel beter presteerde een ander farmabedrijf met de lancering van Champix, een cocaïnestof met als indicatie : eveneens het controleverlies op het rookgedrag.

Immers, dosis per dosis castreren psychotica neuronen, waardoor dosis per dosis een (therapeutisch?) controleverlies optreedt.
Door de goede ‘connecties’ met FDA kwam net als Zyban, ook Champix niet onder een opiumwetgeving.

Minder bekend in de officiële geneeskunde is het feit dat in november 2007 bij FDA op 1 week tijd maar liefst 55 zelfmoorden met Champix gemeld werden.
Net als andere negatieve informatie over geneesmiddelen wordt dat soort info (medisch) vakkundig verborgen gehouden.

Terwijl men anders wel promoot hoe men sporters heimelijk en hypocriet kan drogeren tot ze dan ‘onverklaarbaar’ zullen doodvallen aan een “aangeboren hartziekte”, want het zal natuurlijk niet door de oververhitting komen, want die kan men, zoals aangetoond, ‘uitstellen’, ter wille van het schijnheilig dopingverhaal.

Het is bekend dat de media een verbond hebben met de farmaceutische industrie om alleen maar heel positief nieuws over die handel te verspreiden.
Maar laat het alstublieft toch niet zo erg opvallen.

Gedragsdokters gedragen zich al als farmahoeren, nu ook de media nog?

Deze komt uit het arrest nr224,Rep.Nr.2004/7081 van het Hof van Beroep te Antwerpen, zitting van 16/12/2004 (Jeugdkamer)……
”Dat mag aangenomen worden dat de toegediende Rilatine verbetering brengt in de leermoeilijkheden en het kind beter presteert op school ;
Dat tot dusver niet bewezen is dat rilatine schadelijk is voor de jongen;dat het geneesmiddel immers door een neuropsychiater is voorgeschreven en op grond van overgelegde artikelen niet kan besloten worden dat dit geneesmiddel schadelijk is……”
Een rechter in een Hof van Beroep die oordeelt dat het instellen van een toxicomanie met een verdovend middel (KB.31.12.1930) niet schadelijk is voor een kind.
Terwijl uit het dossier is gebleken dat de neuropsychiater het voorschrift heeft opgesteld zonder rekening te houden met de conclusies van de voorafgaande onderzoeken van het multidisciplinaire team en het middel voorschreef na een eenvoudige vraag van de moeder van het kind.

Maar wanneer een renner met gelijkaardige doping zijn prestaties wil verbeteren dan oordeelt een ander Hof van Beroep daar helemaal anders over.
We herinneren ons nog de boete van 250.000 Euro die toen werd uitgesproken.
Na Cassatie moet nu binnenkort een ander Hof een nieuwe beslissing nemen.

Het drogeren duurt onverminderd voort.
Momenteel vermomt men amfetamine door de stof te binden aan een aminozuur.
Deze vermomde stof veroorzaakte als antihypertensivum al zodanige ongevallen, dat ze in onbruik geraakte.

Nu blijkt dit plots goed genoeg om kinderen mee te drogeren.
In de VS kwam Vyvanse (Estulic in Europa), weliswaar onder een opiumwetgeving, toch  in de handel voor gebruik bij kinderen.
Allemaal omdat de klassieke ADHD-medicatie al een beetje een kwalijk imago heeft gekregen.
Niet getreurd evenwel … the show must go on.

Amfetaminedoping is sympathiek : bij renners en bij kinderen.

Hoorden wij laatst niet een universiteitsprofessor op TV verklaren, dat de kwaliteit van ons onderwijs momenteel zo hoog is, dat wij om dat peil te kunnen hoog houden wel verplicht zijn om de kinderen met amfetamine of cocaïne chronisch te drogeren.

Frank VDB is daarbij alleen maar een ‘voortrekker’.

En de Overheden … alleen maar ‘Pilatussen’, zie het aangehaalde arrest van een Hof van Beroep.
Een dwangmatig dociel gemaakte nieuwe generatie jeugd is het kiesvee dat moet garant staan voor veilige democratische verkiezingen in de toekomst.

Dit mag dan ook iets kosten aan kapotgemaakte zenuwtelsels, maar daar zijn dan andere dokters voor.

02-03-2008

Verklaring Megablunder

Wijs gerust met de vinger naar leerkrachten, schooldirecties, CLB's, en vooral naar de jonge moedertjes die elkaar opjutten over het nieuwe leerpilletje. Daarna overdonderen ze hun huisdokters met de vraag naar rilatinevoorschrift, want "het CLB heeft gezegd dat mijn zoontje Rilatine moet hebben"... Deze gang van zaken is écht gebeurd einde jaren '90!...

02-03-2008 om 21:42 geschreven door sien

Meer en meer wordt het medisch handelen dat de psychiatrie bedrijft in vraag gesteld.
Noteer de blunders die open en bloot tevoorschijn komen in assisenzaken.

De burger onthoudt dat een psychiatrisch deskundig oordeel of verslag niet op medische gronden steunt, maar de stellingen moet ondersteunen van deze of gene opdrachtgevende partij.

Gevolg is anders wel dat opdrachtgevende partijen de onderzochte personen op een eenvoudig verzoek daarbij ‘medisch ziek’ kunnen verklaren.
Handig dus, maar om andere dan puur medische redenenen.
Een psychische aandoening is recht evenredig aan de tolerantie van de omgeving tegenover een andere persoon.

Eens op die manier gek en ziek verklaard, dan geldt de basisverklaring voor het psychiatrische handelen uit 1920: de exterminatie van levensonwaardige wezens ("Vernichtung Lebensunwerten Lebens").
Dit is een gevaarlijke ontwikkeling in het medisch gebeuren, waar men meestal wetenschappelijk probeert tewerk te gaan.

Al meer dan tien jaar is de psychiatrie nu aan het dealen gegaan van cocaïne en amfetamineproducten.
En ook daar steunt men op het oordeel of op de opdrachten van ‘multidisciplinaire teams’, die eigenlijk alleen maar op een pedagogisch comfort uit zijn.

Medische tests, labonderzoeken komen er niet aan te pas, alleen een (subjectief?) oordeel van de omgeving van de patiënt volstaat om het instellen van een toxicomanie bij kinderen te verantwoorden.

Na al die jaren blijkt nu dat het chronisch gebruik van hoge doseringen psychotica voor gevolg heeft dat corrigerend met antipsychotica moet bijgepast worden.
Want omwille van een pervers geldgewin heeft men het werkingsmechanisme van de gebruikte psychotica als onbekend verklaard, terwijl nog voor de periode dat men psychiaters als dealers wou aanstellen, men aan de universiteiten aanleerde dat precies omwille van dat werkingsmechanisme er voor die stoffen geen therapeutische indicatie kon bestaan.

Intussen worden de leerstoelen aan de universiteiten betaald door de farmaceutische industrie en leert men er nu de fabeltjes die de industrie heeft uitgevonden.
Zo maakt men onder meer studenten wijs dat de dopaminetekorten bij de zieke kindjes voortaan ook kunnen geregulariseerd worden door selectief serotonine of selectief noradrenaline toe te voegen.
Het grappige daarbij is dan nog dat iedereen zoiets gelooft, want men moet dit kennen voor het examen bij de prof die uiteindelijk door de industrie wordt betaald.

Niemand van de studenten die het aandurft om aan die prof te vragen, waarom men geen dopaminetekorten meet.
Zoals men wel metingen uitvoert bij suikerzieken om te weten hoeveel insuline men moet toedienen.

Psychiaters leren het toverend vermogen om met de natte vinger en op aangeven van de omgeving voor waar te verklaren dat de patientjes tekorten hebben aan stoffetjes of toch minstens serieuze chemische onevenwichten, die men eigenlijk ook niet kan aantonen.

Maar psychiaters kunnen hypnotiseren en in het stellen van de diagnose waarmee men harddrugs kan dealen, zijn ze in staat om daarenboven ook zichzelf te hypnotiseren.
In die hypnotische toestand verklaart men een kind of een patiënt dan ziek, op gezag van de medische kracht die uitgaat van het hypnotiserend vermogen van zichzelf.

In Amsterdam hoorde ik dat aan die universiteit (VU) gesteld wordt dat Strattera (met dezelfde chemische metaboliet als Prozac) geen antidepressivum zou zijn.
De bovennatuurlijke kracht van het zichzelf… kunnen hypnotiseren.

In die trance tovert men dan ook echt.

Eenzelfde actieve metaboliet – chemische stof aan amfetamine verwant – kan men selectief serotonine laten verhogen wanneer die stof uit een doosje komt met ‘Prozac’ erop, maar ook selectief noradrenaline toevoegen wanneer verpakt in een doosje met ‘Strattera’ erop, en dat allemaal met de bedoeling om de dopaminetekorten bij de kindertjes te genezen.

Klein detail daarbij is dat diezelfde actieve metaboliet bij de kindertjes veel hoger wordt gedoseerd en ook zeven keer zo duur wordt verkocht.
Maar toveren kost geld.
Als psychotica patiënten echt dwangmatig psychotisch moeten maken kan men meteen niet hoog genoeg doseren.

Kennis hoeft niet meer, medische kennis nog veel minder: men heeft die geneeskunde dan ook evidence based medicine genoemd.
En bij wie zouden harddrugs eigenlijk niet werken?
Vooral als men ziek is aan tekorten aan cocaïne of amfetamine.

Prerogatieven van een arts gebruiken, om zonder een echte medisch verantwoorde kennis diagnoses te stellen waarbij men kinderen een toxicomanie kan aansmeren om het pedagogisch comfort van anderen af te kopen.

De echte geneeskunde bekijkt die kwakzalvers daarom met een stijgend wantrouwen.
Want uiteindelijk is er zelfs niemand van de geleerde zenuwspecialisten die een ziekte kan noemen die men kan behandelen door het zenuwstelsel chronisch en irreversibel met harddrugs te verwoesten.

Welvarende farmaceutische bedrijven voerden de gedragstovenaars mee naar een heel ver land, want je acht het echt niet voor mogelijk…
Heel ver achter de grote rivieren en te midden van heel dichte wouden leven nog primitieve volkeren, wars van elke vorm van beschaving en daar tooide men de gedragstovenaars met de lianen van de waardigheid en de tovenarij.
In dat land van de Boeloeboeloes en de Wadawadas leerde men ze op welke manier ze gezeten voor een blancovoorschriftbriefje vooraf de armen hoog in de lucht strekkende, de nu al 2000-jaar oude en bij ons al vergeten toverformule uitspreken: het krachtige “Dominus vobiscum”.

En meteen weten de chemische harddrugs in de pillendoosjes dat ze ontbrekende stoffetjes moeten toevoegen en meteen ook chemische onevenwichten moeten corrigeren.

Die tovercultuur van de Boeloeboleoes en de Wadawadas is intussen in onze moderne medische maatschappij goed ingeburgerd.
Grootste probleem daarbij is nu : HOE VERKLAREN WIJ DEZE MEGABLUNDER?
Geven wij de schuld aan de kwakzalverij van de eigen collega’s psychiaters?
Of wijzen wij met de vinger naar de ouders of de schooldirecties, die artsen smeekten om de kinderen chronisch dwangmatig psychotisch en dociel te maken?

Ook de Overheid heeft boter op het hoofd.

Omwille van het beloofde dwangmatig dociel maken van de nieuwe generatie kwam de Overheid met belastingsgeld over de brug, met het oog op toekomstige veilige verkiezingen als het kiesvee uiteindelijk dwangmatig dociel kon gemaakt worden.

Vandaar … de situatie naar het publiek en de Overheid toe is redelijk pijnlijk geworden.

Men kan natuurlijk blijven zenuwstelsels massaal vernietigen, maar ooit zullen mensen begrijpen dat het ook om hun eigen kinderen kan gaan.
En zelfs… de ziekte is voortaan erfelijk geworden.
Ouders krijgen het nu van de kinderen en het “Dominus vobiscum” uitspreken over een pillenhandel van harddrugs bij volwassenen krijgt al de dimensies van een heuse volwaardige medische discipline aan de universiteiten.

Maar de echte geneeskunde zal dan het imago opgekleefd krijgen van de kwakzalvers die selectief stoffetjes die doping zijn willen aanwenden om de tekorten van helemaal andere stoffetjes te compenseren, en te stom zijn om gewoon die stoffetjes die tekort zouden zijn als een geneesmiddel te gaan toevoegen, na dosering van de tekorten.

Dopamine bestaat als geneesmiddel, maar toch verkiest de psychiatrie om zeer hoog te doseren met cocaïne en met amfetamineproducten.
Omdat doping hoog doseren dwangmatig dociel maakt en omdat … men … anders wel … toch …. ‘dopaminetekorten zou moeten aantonen’.
Want zijn die tekorten er eigenlijk wel?

Zo zielig hoe men nu probeert om toch nog onder de paraplu van de echte geneeskunde te blijven gedijen.
Zonder al teveel gezichtsverlies, dan wel.
Echte geneesheren huiveren om begrijpelijke redenen bij de gedachte om de schaduw van die kwakzalverij over zich heen te krijgen.

Hoelang blijft deze psychiatrie nog de echte geneeskunde met hun lianen van de waardigheid en de tovenarij bezoedelen?

Een verschijnsel dat ook al een naam heeft gekregen : evidence based medicine.
Of hoe je het geblunder van een zwaargewicht neuropsychiater op een elegante manier slim ogend kan doen schijnen.

Ach, en waarom zouden ze in proefdierenland nou toch zoveel miljoenen ratten voor de menselijke medische wetenschap er door draaien.
Als het, hoewel 't alle twee zoogdieren zijn, toch geen zinnig resultaat kan opleveren, wegens te grote verschillen?
Vreemd dan, al die proeven op ratten.

Verder dacht ik dat het verschil tussen weinig amfetamine en een grote partij hierin verschilt, dat je voor het laatste vrij lang naar de gevangenis moet.
Een verschil tussen amfetamine en amfetamine is me nog nooit opgevallen.

Het verschil tussen winterwortels en amfetamine wel.
De eerste kan je ongebreideld in grote doseringen nemen en er zit ook geen bijsluiter bij.
Van het tweede val je zo dood, in hoge dosering, dat je zelfs niet meer de bijsluiter kan nalezen waarom het fout ging.

Dat is dan een verschil, dat zonder wetenschappelijk onderzoek volkomen duidelijk is.
Truus