Nieuwe 'niet-stimulerende?' ADHD-medicatie op komst?
|
De literatuur noemt nu al Strattera een 'niet-stimulerend' ADHD-middel, terwijl renners de stof al ijverig als zeer goed werkzame amfetaminedoping gebruiken en er zelfs al mee doodvallen. De reden waarom de commerciële geneeskunde, de amfetaminewerking van deze en andere antidepressiva voor de wetenschap konden verbergen, wordt in andere stukjes (en ook in mijn lezingen) uitgelegd. Op 30/05/2008 toonde een stukje van mij aan hoe de nieuwe stof tesofensine, die eerst als een Alzheimer-geneesmiddel en anti-Parkinson werd uitgetest, maar uiteindelijk de symptomen van die ziekten verhoogden, nu als een zeer potent anorecticum (niet-stimulerende hongerremmer, zogezegd) in de handel zou komen. Aricept als Alzheimer-medicatie verschaft kortstondige lucide momenten, omdat Aricept doping is, die overblijvende goede neuronen kapot maakt, waarop dan het zenuwstelsel reageert met de gevarenreflex, die zo commercieel succesvol is. Hetzelfde met de doping die bij ADHD en depressies wordt toegediend. Zelfs het verergeren van depressies bij het amfetaminedopinggebruik met SSRI's vangt men heel vakkundig op: hoger doseren tot psychotisch gedrag ontstaat en vervolgens chemisch bipolair (en lucratief) laten balanceren op de psychotica en de antipsychotica. Zou het kunnen dat gebruik van Aricept, Rilatine en later ook nog tesofensine als partydrug een knuppel in het omertahoenderhok zou werpen? Sinds men opmerkte dat 'niet-stimulerende' stoffen, zoals de amfetaminedoping van SSRI's (Prozac, Strattera), als niet stimulerend door het publiek konden aanvaard worden, alleen maar omdat men datzelfde publiek de sprookjes liet geloven, dat die stoffen eigenlijk iets goeds zouden teweeg brengen (vermoedelijke onevenwichten, vermoedelijke tekorten, die niemand kan aantonen), in de plaats van te vertellen dat ze het zenuwstelsel verwoesten, produceert men voortaan een hele reeks zenuwvergiften, die net als amfetamine of net als cocaïne de bouwstenen van het zenuwstelsel verwoesten. Rimonabant ( Accomplia) was daar eentje van. Tesofensin is daar nu ook eentje van. De medische literatuur is nu een opwarmingsactie gestart om derivaten van tesofensine, als 'niet-stimulerend', nieuw ADHD-medicijn, als een concurrent voor de andere 'niet-stimulerende' amfetaminedoping, Strattera, naar voor te schuiven. Nu al circuleren op internet financiële vooruitzichten, die de bedrijven ervan voor beleggers in het vooruitzicht stellen. En omdat voortaan men al wat gewend werd, dat ook renners met 'niet-stimulerende' doping aan de klassieke aangeboren hartziekten blijven doodvallen, zal met de verwoestende werking van deze nieuwe stoffen, ook helemaal niets aan de hand zijn. Toch raar... en deze bedenking dan, die hier helemaal niets mee te maken heeft. Maar ik moet dit even kwijt, omdat ik toch bezorgd ben over een en ander en vooral omdat een 15-jarig kind, dat chronisch met Cymbalta werd behandeld, omwille van een diagnose die depressie zou heten. Het kind kreeg ook 30mg Abilify daags, en 15mg Zyprexa. De Cymbalta is een thiofeenpropylamine (chemisch verschillend van de phenylpropylamines, die de SSRI's zijn). Antwoord van de psychiater: Ze krijgt momenteel alleen nog Zyprexa, heel waarschijnlijk wel niet alleen maar om ze in leven te houden. Maar dat is niet alles. In de zoektocht naar nieuwe moleculen om een lucratieve markt op antidepressiva aan te boren, bleek de vondst van een thiofeenpropylamine een schot in de roos. En in de roes van het succes ermee, vergat men natuurlijk te melden, dat indien die thiofeenstof ooit, net als Prozac, ook in de oppervlaktewateren van grote steden zal terug te vinden zijn, er een levensgroot probleem zou kunnen ontstaan. Thiofeen is immers een stof, die op de Europese lijsten van milieuvervuilende stoffen voorkomt. Als antidepressivum bij mensen en bij honden zeer succesvol, alleen op voorwaarde dat de zieken hun uitwerpselen in de daartoe voorziene groene containers aan de deur zullen zetten.>Want wat gezond is voor mens en dier, is dat niet steeds voor het milieu. Deze bedenking dan in verband met de stof als antidepressivum. In de jaren '80, waren statistisch de mogelijke combinaties met het phenylethylamine- patroon om amfetaminederivaten te produceren uitgeput. Vandaar, de toevlucht tot de phenylpropylamines, die men weliswaar wat hoger moest doseren, maar die uiteindelijk toch net dezelfde amfetaminewerking konden veroorzaken. Omdat in die tijd, de farmaceutische industrie de voornaamste medische Overheidsorganen, via lobbywerk en sponsoring in de greep had, kon men vermijden dat die nieuwe groep amfetaminedoping, ook onder een opiumwetgeving zou gebracht worden. Vandaar dat fabeltjes werden bedacht van serotonine, noradrenaline en dopaminetekorten, die met deze doping (sorry, met deze veilige medicatie) konden gereguleerd worden. En nu is Cymbalta, niettegenstaande alles (of zelfs na wat voorafging) een commerciële topper geworden. Waarom ook nu niet naar analogie met de amfetamines, ook niet alle 740 statistische mogelijkheden van thiofeenETHYLamines gaan ontdekken? Maar elke dierproef eindigde met te grote vergiftigingen van de proefdieren. Gelukkig is de thiofeenpropylamine (Cymbalta) alleen maar gevaarlijk voor het milieu en kan men zieken ermee chronisch op een depressietherapie zetten. Of is het een depressietoxicomanie? Of de zelfmoordepidemie?> En de moraal van het verhaal? Een gigantische industrie draait wereldwijd op het chemisch verwoesten van de bouwstenen van zenuwstelsels. De agressie, die daarbij ontstaat als een controleverlies over het gedrag dat die neuronen moeten controleren, het zinloze geweld, de tics, de zelfmoorden, de moorden, het psychotisch gedrag, het wordt allemaal ondergeschikt gemaakt aan de winsten van deze gigantische industrie. >Of hoe het zuiveren van een maatschappij tot het juiste ras, heel rijk kan maken. Zonder dat iemand zelfs daarbij argwanend wordt.> |
