Als alles je te veel wordt.
Verlang je naar rust.
Nou rust heb ik nooit meer.
Een suis in me hoofd.
Niet te kort.
Maar ik luister er niet naar.
Hoe het is gekomen?
geen idee.
Maar het wordt steeds luider.
Net een tv die sneeuwt.
Zo'n geluid is het.
En af en toe een hoge lange piep.
Het is nooit stil in mijn hoofd.
Kauwen. Wat een lawaai.
Soms is geluid gewoon auw.
Maar ik wordt er niet kriegel van.
Ik hoor het wel maar luister er niet naar.
En zo ga ik daar mee om.
Ik heb er dus geen last van.
Maar vervelend is het wel.

Ik kan wel schrijven wat een rotleven ik heb.
Ik kan wel schrijven wat allemaal niet meer kan.
Ik kan wel schrijven wat niet meer gaat.
Ik kan wel schrijven dat alleen zijn niet leuk is.
Maar zo voelt het niet.
Ik kijk naar wat wel kan.
En dan er van genieten.

Ik lachen en dan uitgescholden worden gebeurt niet meer.
Ik wordt niet meer vernederd.
Ik wordt niet meer gekwetst.
Echt samen zoals voorheen is niet meer.
Maar daarom treuren?Nee, waarom zou ik.
Het is een aftakelingsproces wat maar voortduurt.
En zolang we samen nog kunnen genieten van ijs eten zal ik dat blijven doen.
Ook al stijgt zijn suikerspiegel skyhoog.
Want van de diëtiste mag dat niet.
Ik ga voor kwaliteit van leven..
Ik doe ook veel dingen alleen.
Mijn man heeft de energie niet meer.
Zit voor zich uit te staren en muziek te luisteren.
En zegt dan opeens, gezellig hè?
Stilzwijgend in zijn appartement is gezellig.
Wel als hij dat zo voelt ga ik er niet tegenin.
Wij genieten elk op eigen wijze.
Ik thuis, en mijn man in zijn thuis.

In het zorgcentrum
Samen de warme maaltijd eten blijven we doen.
Hij komt laat aan tafel.
Want wachten kan hij niet meer.
Worden we als eerste bedient of moeten we nog wachten.
Want er zitten nog 2 mensen aan tafel.
Zei ik voor de grap, bedien ons maar, Hij haalt ons wel in.
En ja hoor, hij was het eerste klaar met eten.
Ergeren doe ik me niet.
Er veranderd toch niets ten goede.
Er komt alleen maar meer bij.
Slechter lopen.
Afasie.
Dwangneurose.
Niets meer weten van 5 minuten geleden.
Blind aan één oog.
Dus fietsen gaat ook niet meer.
Maar een zielig hoopje zijn?
Ben je gek?
Hij kan toch alles nog?
Hij fiets nu elke donderdag overal naar toe met het fietslabyrint.
Zit op een armstoel met tv-scherm en fiets door Wenen en Rome.
Ik zit dan te genieten omdat het hem zoveel plezier geeft.
Liefdevolle verzorging, een gezellig huis.
Er wordt veel gedaan. Men kijkt wat kan er wel.
Gelukkig veel aandacht.
Ja , ik mag me gelukkig prijzen.
En mijn man is tevreden en blij in zijn bedoening waar hij zelf voor gekozen heeft.
Want het eten is daar zo lekker.

Alleen daar wil ik wonen, zei hij opeens.
Toen hij weer eens gevallen was.
En we zijn nu een jaar aan het latten en het is goed zo.

Waar is de regering mee bezig.
Als ik naar het nieuws kijk en lees.
Fastfoodketens aan banden leggen.
In wat voor land leven wij.

Mensen hebben eigen verantwoording.
Maar de lonen zijn zo laag voor velen.
Dat men op een *normale* manier niet rondkomt.
En dat nekt velen.

Mensen worden te dik.
Door verkeerd voedsel
Maar is dat ook zo.
Kijk eens naar de voorziening.

Het eten is gewoon duur.
Een gezonde maaltijd is duur.
Fastfood is goedkoop.
Draai dat dan om.

En meer bewegen is gezond.
Pak de fiets en niet de auto
Kinderen lopend naar school.
Met een ploegje is nog gezellig ook.

Zware arbeid vroeger vrat energie.
Nu is dat over.
Overal zijn hulpmiddelen voor.
Dus is veel eten niet meer nodig.

En betutteling al helemaal niet.
De verleiding door reclames verbieden.
Voorlichting op school aansporen.
En gezond voedsel goedkoper maken.

Mensen bewust maken is geen betutteling.
Maar verbieden is dat wel.
Dus mensen wees wijs
Eet minder en beweeg meer.
Speelster.

Vanmiddag samen gefietst.
Bij Landsend opgestoken.
Cappuccino en gebak.
En langs de dijk weer terug.
En er is altijd wat te zien en te horen
Meeuwen die baltsen.
Scholeksters maakten elkaar ook het hof.
Nog zeehonden zien zwemmen.
Ganzen die overvlogen.
Schepen gaan en komen
Het was heel erg fijn.
Weer een dag met een gouden randje.

Speelster

Er is zoveel rust gekomen
Nu Jan weet waar hij terecht komt.
En ook dat het van mij niet hoeft.
Het is voor zijn welzijn.

Daarom zijn wij zo positief.
Jan gaat verhuizen.
Wordt niet opgenomen.
Maar wel verzorgd.

En kan gaan en staan waar hij wil.
Een nieuwe periode in ons leven.
Hier leefden we naar toe.
Elk op onze eigen manier.

Niks geen dwang
Wat de casemanager ook zei
Ik zei, komt tijd komt raad.
Mijn man heeft me nooit in de weg gezeten.

Alleen zijn ziekte en dat is erg genoeg.
Altijd maar narrig en boos.
Nooit een vriendelijk woord.
En Nu? Een hele andere man.

Omdat er uitzicht is.
We zijn er beiden aan toe.
Nu wel. we zijn beide happy
Elk op onze eigen manier.

Speelster

We begonnen samen op G P Blankmanstraat 206,
Nu gaat Jan in de Groene Vecht wonen in app 206.
Ben zo blij voor Jan.
Al kreeg ik het wel even te kwaad.
Emoties doen toch gekke dingen met me.
Maar de positiviteit overwint alles.
Een nieuwe periode breekt aan.

Latten.

Na een half jaar verkering,
Een halfjaar verlooft
En 46 jaar getrouwd
Gaan we latten.

Living Apart Together.
We zien er naar uit
Ik ben zo blij voor Jan.
Eindelijk een veilige plek.

Gelukkig wil Jan graag.
In het tehuis van zijn keuze.
Waar hij iedereen kent.
En we komen daar al 10 jaar eten.

Latten, verder veranderd er niets.
We gaan elk onze gang.
En zullen genieten van elkaar
Op een andere manier dan thuis.

Latten wie had dat ooit gedacht.
Ook wij in moderne tijd belandt.
Kan straks ruimen en opruimen.
Eindelijk rust en structuur voor mezelf.

Speelster

De Aarde....

Het is een huis van flora en fauna.
Zo ingenieus op elkaar afgesteld
Eten en gegeten worden
De sterksten overleveren

Maar dan de mensheid
Veroverd de aarde
En maakt er een potje van
Wetenschap en geldzucht

Men heeft het over het klimaat
Men heeft het zelf in de hand
Men wil niet luisteren naar de aarde
Men graaft het eigen graf

De aarde heeft het goed met ons voor
Groeit en bloeit tegen beter weten in
Er zijn nog plekken waar geen mensen wonen
Waar helaas wel menselijke vuiligheid te zien is.

Plastic soep hier en daar.
Iedereen heeft er last van
Niemand ruimt het op
Want dat kost geld....!

Dus de aarde zorgt voor concentratieplekken
in de oceanen wat funest is voor de natuur
En zo laat de mensheid dieren verrekken
En de aarde laat het grommen en rommelen

Natuurrampen om de mensheid te waarschuwen
Maar die luistert niet en gaat door met
vernietiging van de groene long
die CO2 omzet in zuurstof...

De economie moet blijven groeien
Maar voor wie?

Speelster 18-2-2019