woorden gaan de wereld over beelden gaan de wereld over iedereen kan zien en horen hoe de aarde vervuilt
economie is zeer vervuilend geworden de laatste 100 jaar de weggooimaatschappij is ontstaan ter ere van het geld repareren werd te duur weggooien en nieuw kopen is goedkoper en uiteindelijk heel erg duur
iedereen ergert zich groen en geel en wordt blauw staat in de kou
niemand neemt het heft in handen om het tij drastisch te keren want mensen zullen nooit leren dat het ook wat minder kan
men kijkt mij verongelijkt aan dat ik geen auto heb om mij en mijn accordeon te vervoeren ik doe alles op de fiets
in deze maatschappij zeer ongezond met al die uitlaatgassen maar ik woon aan zee met veel wind ik hoef niet zo op te passen
ik heb plezier in mijn leven en doe op mijn manier werken aan een schoner milieu zonder veel vervuiling
Ik ben gister uit spelen geweest. Jan ging ook mee want in het restaurant hebben ze heerlijk sorbetijs. Dus niet voor mij maar voor het ijs ging hij mee. Zoetjes aan kwamen de liefhebbers binnendruppelen. eerst een kopje koffie of thee. een half uurtje muziek en dan een praatje over vroeger. De
zinloosheid van oorlog en dat men er niets van leert zei een man in een
rolstoel. weet U wat ik heb? hij was helemaal verrot geschoten in
Indonesië. tranen rolden over zijn wangen, zo blij was hij dat hij kon vertellen en dat hij zo genoot van de muziek. De vreugde van een mevrouw die vrolijke noten geeft hier en nu. Dat hij blij is dat hij dat kan zeggen en zo praten we nog even door tot er een gil komt van krijgen we nog muziek ? een gezellig middag is zo om en rond half vijf gaan wij weer huiswaarts.
vanmorgen een gedicht geschreven.
oorlog en vrede
een veteraan zei tegen mij mensen zijn beesten als het om macht gaat oorlog is zo zinloos
vrede en veiligheid bestaat niet men zal altijd proberen om te kleineren om de zin door te drijven
soldaten zullen er altijd zijn ter ere van de superieuren de dood ingejaagd worden verschrikkingen tegemoet treden
en waarom is dat ik heb 40 jaar niet kunnen praten ik ben nu 81 jaar en verlamd al bijna 60 jaar
zo ben ik uit de oorlogen gekomen eerst dwangarbeid en toen Indonesië en nu er is nog niets veranderd de mensheid is hopeloos verloren
vrede en veiligheid zit in je hart daar kun je vrede stichten ik begrijp deze veteraan zo goed die eindelijk kan praten
het kost hem heel veel moeite maar zijn blijheid dat hij leeft en dit kan doorgeven schrijf ik graag op
speelster
ik dacht dat hij een beroerte had gehad zo zag hij eruit. hij
zat zo te genieten van mijn accordeonspel. en in de pauze kwam er een
verhaal. kippevel op me armen. ik kon niet anders dan vanmorgen achter
me toetsenbord gaan zitten en de vingers maar laten gaan en dan is een
gedichtje zo geschreven. met tranen in zijn ogen vertelde hij dat hij
al die tijd wel kon denken maar niets kon uitspreken. men weet niet wat
is het is je niet kunt praten en dat 40 jaar lang. nu kan ik nog niet
erg uit mijn woorden komen maar met veel inspanning lukt het zei hij.
we hebben even kunnen lachen en het is en blijft vreselijk de
zinloosheid van oorlog. dat zijn zijn woorden. oorlog is zo gruwelijk
die beelden die verdwijnen nooit van je netvlies ook niet na 60 jaar.
nare tijd
